کندو

راستش نجات‌دهنده پوله، رفتن از این‌جاست، زندگی کردن در جاییه که دوستش دارم، آرامشه، بودن کنار آدمیه که باهاش احساس تنهایی نکنم.

صاف و تمیزززز✨

استوری دوست مذکور جهت انتقال میزان فشاری که خوردم :

استوری دوست مذکور جهت انتقال میزان فشاری که خوردم :

استوری دوست مذکور جهت انتقال میزان فشاری که خوردم :

دبیرستانم که تموم شد توی کرونا بود هیچ جشن فارغ التحصیلی نگرفتن واسمون، کارشناسی هم یجوری در خفا و سکوت فارغ شدم که خودمم هنوز نپذیرفتم واقعا تموم شده! استوری دوست دوران دبیرستانمو دیدم که علاوه بر مراسم دانشگاهشون و لباس و کلاه مخصوص، تو خونشون مهمونی گرفته دیزاین کرده کیک گرفته و .. . یک لحظه با خودم مقایسه کردم و غصه خوردم که من لایق یک جشن فارغ التحصیلی خیلی باشکوه رو داشتم. من چهار سال از عمر و زندگی و شب و روزم رو گذاشتم برای کارشناسی. از جون مایه گذاشتم براش ولی تموم شدنش رو جشن نگرفتم. واقعا لایق حداقل یک بار پوشیدن لباس فارغ التحصیلی بودم :) . ۱۶ آبان ۰۵

چطور بگم، عاشق این دوستی‌ام🩵

اپدیت: روز نهم مریضیمه و هنوز اپدیت جدید میده هرروز. ای ویروس بخت برگشته-

هر دستاورد و قدم کوچیکی که برداشتم، تو بودی که تشویقم کردی و ذوق کردی. تو جرقه پیشرفتمی، امیدمی، انگیزمی، دلیل تلاشم برای ادامه دادن این زندگی‌ای.

بدی مریضی و سرما خوردگی اینه که عملا هیچ کاری نمیتونم انجام بدم. نه توان جسمی دارم نه ظرفیت روانی انجام کاری رو دارم. چندین روزه افتادم گوشه تخت و نهایت فعالیتم غذا خوردن و خوابیدنه.

خدا لعنت کنه که هی گفتن پاییز و زمستون و چیچی و پیچ‌پیچی. ۵ عصر هوا تاریک میشه انگار ساعت ۱۲ شبه از عصر تو چاه سیاهی و غم و افسردگی فرو میرم حس می‌کنم عمرم تموم شده و هیچکاری ازم برنمیاد. می‌شینم یه گوشه تا دوباره فردا شه، زنده شم.

فکر می‌کنم بخش زیادی از اضطراب‌هامون به خاطر قطع شدن ارتباطمون با طبیعته. انسان نیاز داره گاهی از هیاهو فاصله بگیره، روی چمن‌ها بشینه و بذاره باد، تمام کلافگی‌های ذهنش رو با خودش ببره.

~