𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

چهار سکانس که از این فیلم که من رو تحت تاثیر قرار داد، اولی گذروندن یک زندگی نرمال و آرمانی لذت بردن. طوری که انگار هیچ جنایتی درحال جریان نیست. درحالی که صدای آزارها و شکنجه‌ها و کشتار در پس زمینه فیلم سراسر جاریه.دوم چمدون هایی که هیچگاه به مقصد نرسیدند.سوم کفش‌هایی که تنها اثر از صاحبانشون هستند، تنها یادگاری از بزرگترین جنایت تاریخ بشر. چهارم رودولف که مکثی میکنه به راهرویی خالی و تاریک نگاه میکنه، چندین بار عُق میزنه و با سکوت به دل تاریکی چشم می‌دوزه ولی حالا دیگه خودش هم جزوی از این تاریکیه حالا چیزی به اسم وجدان رو در خودش حس نمیکنه، اینجاست که(به قول هانا آرنت) ما متوجه ابتذال شر میشیم. از من بپرسی میگم یک فیلم ترسناک درباره‌ی چیستی انسان.

The zones of Interest 2023

دلم درختای سرسبز و پر از پرتغال و یه آسمون آبی میخواد، همین عکس رو>

🍊

در سن عیاشی‌ام اما متاسفانه روح آرامش طلبی دارم.

اونقدر قوی باش که از پس دوست داشته نشدن بر بیای.

کم سن و سال تر که هستی پرفکت بودن آدمها تو مخیلت نمی‌گنجه تا اینکه بزرگتر میشی میفهمی همه فقط دارن اداشو درمیارن، ادای شادی، ادای شدن، ادای خوندن، نوشتن، میبینی همه دارن توی بدبختی خودشون دست و پا میزنن و همه چیز داره خفه‌شون میکنه. میفهمی همه مثل همیم.

همیشه به نقاش‌ها حسودیم میشه، چون اونا میتونن دنیای درونشون رو به تصویر بکشن.

خیلی خسته‌کننده نیست که همه‌چیز مراقبت‌ میخواد؟ حیوان خونگی مراقبت میخواد،خونه مراقبت میخواد، گیاه مراقبت میخواد، دوستی مراقبت میخواد، رابطه مراقبت میخواد. بدن هم حتی مراقبت میخواد.این وسط کی از ما مراقبت میکنه نمیدونم!

گفتین نظرم رو بگم راجع بهش، فیلم خوش ساختی بود و توی ژانر خودش بنظرم یکی از بهترین‌ها میتونه باشه، به موقع حس انزجار، شادی، غم و حتی غافلگیری بهتون میده، و نقطه عطفش به نظرم بازی خوب و باورپذیر و گول زننده بری کیوگن بود.

چیزهایی رو دوست دارم که من رو از همه چیز دور می‌کنن؛ مثل آسمون موقع غروب، جنگل توی روز بارونی، قطارهای شبونه، یه آهنگ که ببرم به یجای دور و کتابی که گمم کنه توی مکان نامعلوم.

میخوام بشینم و فیلم saltburn رو ببینم خیلی ذوق دارم فکر میکنم خیلی باید قشنگ باشه.

بچه‌ها "ذوق'' چیز خیلی مهمیه هیچوقت روابطی که باعث میشن ذوقتون به مسائل رو از دست بدینو ادامه ندید، حالا میخواد ارشدتون باشه، دوست یا همکارتون؛ چیزی که باعث میشه به زندگی ادامه بدین همین ذوق و دلخوشیه.

یه چیز عجیبی که این روزها درمورد خودم فهمیدم اینه که ممکنه یک سریال بسیار طولانی رو شروع کنم به دیدن یا حتی ریواچ کردن، اما از تا میتونم از دیدن فیلم دوری میکنم، انگار که از پایان می‌ترسم از اون حس پوچی و اثری که در آخر سراغم میاد. اینجوری سعی میکنم درگیر پایانی بشم که خیلی دیر تر اتفاق می‌افته تا پایانی که در انتظارمه.