𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

وای بچه‌ها من واقعا میخوام مثبت و امیدوار بمونم ولی این شهر چرا انقدر سیاهه، چرا انقدر چرکه، چرا مرده!!

این روزا کلی تجربه عجیب با آدما دارم و کلی فکر عجیب‌تر که واقعا دیگه ازشون سر درنمیارم باید بشینم بنویسمشون.

باورکنین که اگر مشکلی دارین میتونین با حرف زدن تفهیم و برطرفش کنین نیازی به حاشیه رفتن نیست.

وای بگین فقط من نیستم که از حاشیه تراشی های کارکردن با خانوما خسته‌م.

” چیزی غریب در درونم گم شده است و من نمی‌دانم که آن چیست اما می‌دانم که دلم برای تکه‌های گمشده‌ام تنگ شده است.“

دیروز طی یک عمل انتحاری فامیل ارزشیمون رو به رنگ قهوه ای درآوردم و گذاشتم کنار، خانواده از این عمل دلگیر شدن ولی ذره‌ای اهمیت نداشت دیگه بعد از دیدن اینهمه خون چشممو رو عزیزای خودمم میبندم، فامیل خر کی باشه!

خوبه باز همدردیم

مال ما نه.

نفرت از یک آدم همخون.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ منم همینطور دوست من.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ خیلی خوب میفهممت. خیلی عمیق معنی پشتِ کلماتتو میفهمم.

واقعا بحران بیست سالگی چیه من خودم تو بحران زندگی میکنم.

میدونی حسش اینجوریه که تو بهترین آدم‌ روی زمین هم باشی بازهم براشون کافی نیست.

وای کاش میتونستم همین الان چمدون ببندم و برم.

میدونی اینجوریه که اونها بلد نیستن پدر و مادری کردن رو و از طرفی من هم خسته شدم از اینکه همیشه نقش فرزند خوب و حرف گوش کن رو بازی کنم.

مشکل اینه که کلا از بعد فارغ‌التحصیلی داره بهم سخت میگذره یعنی با اینکه کار میکنم و همش خونه نيستم اما زمانی که پام رو تو خونه میزارم جهنم رو به چشم میبینم.

نمی‌دونم یعنی ای‌کاش یه کمدی مثل نارنیا داشتم که درش به سمت دنیای دیگه ای باز می‌شد.

ای کاش اینجارو کمی خودمونی تر می‌دیدم و بعد میتونستم از خانواده م غر بزنم.

آدم تاکسیک اینجوریه که به بدترین نحو با شما رفتار میکنه بعد جوری برخورد میکنه که انگار تاکسیکه تویی.

انگار یه پری پشت نوشته هاشه انقدر که با حس و حاله