𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

[Death in the Business of Whaling]

من واقعاً شیفته موسیقی هستم که یه داستانی پشتش هست یا خواننده میگه که اون قطعه رو از چه کتابی، چه شعری و یا چه اتفاقی الهام گرفته؛ داشتم درمورد آلبوم جدید searows مصاحبه‌ش رو میخوندم ، قضیه اینه که پارتنرش داشته کتابی میخونده از رمان مشهور Moby-Dick اثر هرمان ملویل و اسم آلبوم، Death in the Business of Whaling، هم از اون الهام گرفته شده؛ از جمله‌ای که مرگ رو اتفاقی ناگهانی و آشفته می‌دونه و بلافاصله این پرسش را مطرح می‌کنه که اصلاً زندگی و مرگ رو درست فهمیدیم یا نه! اون چیزی حرف می‌زنه که در روان‌شناسی زیبایی‌شناسی بهش awe و گاهی حس «والایی» می‌گن؛ روبه‌رو شدن با چیزی که هم مسحورت می‌کنه و هم می‌ترسونتت، چون عظمتش فراتر از درک و کنترل توئه؛ اون گفته از آب‌های عمیق، اقیانوس و موجودات عظیم دریایی هم‌زمان می‌ترسه و نمی‌تونه از فکر کردن بهشون دست بکشه، به نظرم دریا توی این آلبوم فقط دریا نیست؛ می‌تونه تصویری از زندگی باشه: چیزی زیبا و عظیم که درونش حرکت می‌کنی، اما هیچ‌وقت کاملاً نمی‌دونی زیر سطحش چه خبره. پایان آلبوم به شعری از Mary Oliver به نام Wild Geese اشاره می‌کنه

You do not have to be good. You do not have to walk on your knees for a hundred miles through the desert repenting. You only have to let the soft animal of your body love what it loves., Tell me about despair, yours, and I will tell you mine. Meanwhile the world goes on. Meanwhile the sun and the clear pebbles of the rain are moving across the landscapes, over the prairies, and the deep trees, the mountains and the rivers. Meanwhile the wild geese, high in the clean blue air, are heading home again. Whoever you are, no matter how lonely, the world offers itself to your imagination, calls to you like the wild geese, harsh and exciting - over and over announcing your place in the family of things.

؛ شعری که با این ایده شروع می‌شه که لازم نیست برای شایسته‌ی زندگی بودن، همیشه خوب و بی‌نقص باشی. searows گفته مدت زیادی نمی‌تونسته این پیام رو واقعاً باور کنه، چون از بد بودن یا از نظر اخلاقی کافی نبودن می‌ترسیده. و این پایان خیلی معناداره: بعد از همه‌ی ترس‌ها، مرگ و آسیب‌پذیری، شاید لازم نیست اول به نسخه‌ی بی‌نقصی از خودت تبدیل بشی تا اجازه داشته باشی زندگی کنی؛ یجورایی انگار که آلبوم درباره‌ی زندگی کردن بدون تضمینِ نجات یافتنه. اینکه ممکنه آسیب ببینی، اشتباه کنی، کسی رو ناامید کنی، خودت رو نشناسی یا از پایان چیزها بترسی؛ ولی هیچ‌کدوم از این‌ها لزوماً به این معنی نیست که زندگی‌ات شکست خورده.

صبح پاییزیه، هوا خنکه و خونه توی سکوت فرو رفته. چایی دم می‌کنم، آلبوم‌های تازه‌ریلیزشده‌ی ایندی فولک رو بالا پایین می‌کنم تا بالاخره به چیزی می‌رسم که انگار برای همین لحظه ساخته شده. کتابم رو باز می‌کنم، آهنگا رو برای آدمایی که دوستشون دارم می‌فرستم و با خودم فکر می‌کنم چقدر قشنگه که می‌تونی یه تیکه از حال خوبت رو با یکی دیگه شریک بشی. بعد غرق رؤیاپردازی می‌شم؛ به تمام چیزایی که می‌خوام تجربه کنم، آدمی که می‌خوام بشم و آینده‌ای که هنوز فرصت ساختنش رو دارم فکر می‌کنم. شاید تمام کاری که از دستم برمیاد همینه؛ رؤیا دیدن و دست نکشیدن از چیزایی که دوستشون دارم. هوا خوبه، چاییم گرمه، موسیقی پخش می‌شه و زندگی فعلاً آرومه. دلم می‌خواد بعضی لحظه‌ها هیچ‌وقت تموم نشن؛ نه چون اتفاق خاصی توشون می‌افته، چون برای چند دقیقه، زندگی دقیقاً همون چیزیه که دلم می‌خواست باشه.

زود شب می‌شود اما از آن زودتر صبح می‌رسد. انگار که کسی خورشید را پرت کند وسط آسمان. ما شرقی‌ها درک بهتری از این داریم تا ساکنین غرب. غم‌های ما شرقی‌ها عجیب‌اند؛ شب که می‌شود، تازه شروع می‌شوند. در تاریکی خانه‌ها، پشت پنجره‌هایی که رو به کوچه‌ های خاموش باز می‌شوند، غم فرصت می‌کند خودش را نشان بدهد. اما صبح، بی‌آنکه بپرسد شب را چطور گذراندیم، از راه می‌رسد و همه‌چیز را دوباره روشن می‌کند؛ حتی چیزهایی را که دلمان می‌خواست در تاریکی بمانند. ما به صبح‌های ناگهانی عادت کرده‌ایم. به اینکه هنوز چیزی درونمان تمام نشده، اما روز شروع شده است. هنوز حرفی را نگفته‌ایم، هنوز دلتنگی‌مان را هضم نکرده‌ایم، هنوز از اتفاق دیروز بیرون نیامده‌ایم، اما نور افتاده روی صورت‌مان و جهان از ما می‌خواهد که بلند شویم و ادامه بدهیم. شاید برای همین است که غم‌های ما هیچ‌وقت فرصت نمی‌کنند کاملاً غمگین باشند. صبح، زودتر از آنچه باید، سر می‌رسد. و ما، شرقی‌ها، خوب می‌دانیم چگونه با اندوهی زندگی کنیم که هیچ‌وقت فرصت خداحافظی پیدا نکرده است.

.ـ

عقل می گوید که دیوانگی ست عشق میگوید همانی که هست هشیاری می‌گوید که ناخرسندیست ترس می گوید جز رنج ، هیچ‌چیز نیست فراست می گوید آینده‌ای ندارد عشق می گوید همانی که هست غرور می گوید مضحک است هشیاری می‌گوید احمقانه است تجربه می گوید غیرممکن است عشق می گوید همانی که هست • اریش فرید

من هیچ‌وقت به آرامش کامل اعتماد نکرده‌ام. جهان بیش از آن بی‌رحم و بی‌معناست که بتوانیم برای همیشه در آن آسوده باشیم. اما به تازگی، فهمیده‌ام شاید لازم نباشد جهان معنایی داشته باشد تا بتوان آن را دوست داشت. شاید همین کافی باشد که در میان تمام چیزهایی که از دست می‌روند، کسانی را پیدا کنیم که دلمان نمی‌خواهد از دستشان بدهیم.خوشحالی احساس ناپایداری است و من نمیخواهم این آخرین تار امید را به چنین چیز شکننده‌ای گره‌بزنم.

🌻

Intellectual intimacy.Deep conversations, uncommon thoughts, and a connection beyond dating.Looking for a partner in life, not just a partner for the moment. You know?!

Intellectual intimacy.Deep conversations, uncommon thoughts, and a connection beyond dating.Looking for a partner in life, not just a partner for the moment. You know?!

عشق همیشه برای جبران کافی نیست.

سال گذشته به گرگور فکرمیکردم به آنکه چقدر سخت است که آدمیزاد صبح بیدار شود و باتنی نمور و سخت روبه‌رو شود که کنترلش را بلد نباشد، از آن بدتر خانواده اش آن‌را نشناسند و از او بترسند همچون هیولایی از افسانه‌ها و آن دیگر نه مهر مادری را حس میکند و نه سایه‌ی پدری را همه میخواهند از شرش خلاص شوند و سنگینی این لکه‌ی ننگ را از زندگی خود پاک کنند ؛ تصور اینها همه برایم خارج از باور بود اما ترسناک‌تر از همه‌ی آنها چیز دیگری بود آنهم آنکه گرگور خودش هم خودش را به خاطر نمی‌آورد، خاطراتی و تصاویری مبهم از گذشته‌خود در خاطرش نقش بسته بود اما حال کسی که در این زمان و این ثانیه در آینه اتاق به او زل زده بود را نمیشناخت... حتی اگر تمام دنیا تورا از خاطر ببرند و از زندگیشان خطت بزنند بازهم آنقدر دردناک نیست تا زمانی که خودت هم خودت را از خاطر ببری؛ حال آن قصه را در ذهنم مرور میکنم اما ایندفعه گویی آن را زندگی میکنم. چه زندگانیه غریبی...

گرگور صبح از خواب بیدار می‌شود و بدنش و جایگاهش در جهان دیگر متعلق به خودش نیست؛ اما وحشت اصلی فقط تغییر جسم نیست، بلکه این است که کم‌کم ارتباطش با خانواده، کار، زبان و حتی تصورش از «خودش» فرو می‌ریزد. مسخ؛ فرانتس کافکا

روزام وایسادن؛ ساعت میگذره اما زمان نه.