آیماه.

For her

سینمایی برادران لیلا.

من خیلی وقته تو مودِ “نمیخوام، نمیرم، نمیگم، مهم نیست، حسش نیست، کی اهمیت میده؟، ساعتها نگاه کردن به سقف، تجربه کردن احساسات جدید و متناقض، حوصله ندارم، انرژی ندارم، خستم، روح و روانم درد میکنه و به درک” ای هستم. ‹نویسنده ناشناس›

وقتی یه پیشنهاد جدید میگیرم اول به خودم نگاه میکنم میبینم حوصله ندارم که برم کافه و هرشب به این فکر کنم که پارتنرم کجاست و کی پیام میده، دیگه اعصابم نمیکشه که هر هفته باهاش جمع کنم برم تو اکیپشون چون دوست داره کنارش باشم یکمم که به خودم نگاه کنم ببینم اوه من لیاقت این همه خوب بودن رو ندارم بعد هم اورثینک و تا صبح بیدار موندن و گند زدن به اعصاب خودم تو ی اتاق دوازده متری،میدونی حس میکنم حتی برای تو رابطه بعدی رفتن هم خیلی پیرم، هم پیرم هم درمونده چون حتی خودمو لایق کمی عشق از طرف کسی نمی‌بینم هرچقد اون کامل باشه من احساس کمتری میکنم، اینکاری بود که تو باهام کردی.

تهش اینجوری شد که بیا تا با چاقو رو تنت زخمارو نقاشی کنم.

گاهی شبا به این فکر میکنم رابطمون بد بود درست، غلط بود درست، الکی بود درست ولی اون آغوش و حرفها چجوری میتونه الکی بوده باشه؟ شبا که صبح میشه به این فکر میکنم که اصلا اسمی از من یادت هست؟دلم میخواد اتفاقی بهم بخوریم و من یهو ببینم که چندساله جای منم عاشقم شدی و من با لبخند این سری ازت رد بشم فکر میکنی عقده ای شدم؟ آره تو کاری باهام کردی که چندساله یادم نمیاد عشق چجوری بود و من چجور عاشقی بودم ولی یه چیزی رو خوب یادمه همونی که جلوی همه قول داد نزاره من اذیت بشم به قولش عمل کرد و خودش جوری ضربه زد که هنوز فکر کردن به کارش جای زخم رو میسوزونه، میبینی؟من پر از زخمیم که توی نفرت انگیز روی تنم جای گذاشتی، لطفاً برگرد و بزار من جای تموم زخمایی که زدی بهت بی اعتنایی کنم.

سلام، یک روز دیگر هم گذشت و تو همچنان در غم فرو رفته ای و در کارهایت غرق شده ای، دلم برایت میسوزد کمی لبخندت را به قلبت هدیه کن روزهای سفیدی در راه است درست است که دیگر حالت بهم میخورد از آدمها و حتی درک میکنم گاهی میخواهی همه چیز را پاک کنی و به روز اولش برگردانی همان روزی که نه تو کسی را می‌شناختی نه آنها تورا و حتی دیگر حرفها و قضاوت ها و سوالات دیگران تورا برانگیخته نمیکند و حتی توضیحی برایشان آماده نکرده ای، چه برسرت آورده اند؟نمیدانم راستش این سری واقعاً نمیدانم که چطور میتوانند هیولاهایی در قالب انسان باشند نکند انسان هم دروغی پیش نیست؟واقعیتش را بخواهی دلم میسوزد که دیگر حوصله توضیح احساسات بد و خوب را ندارم، یخ نسبته ام اما تمامی احساسات باقی مانده را جمع کرده ام برای کسی که لیاقت دارد، کسی که هیچوقت شاید نیاید شب بخیر.

یاد بگیرید: وقتی یکی یهویی تک کلمه ای جواب میده، دیر جواب میده، یهویی وسط گرم حرف زدند سکوت میکنه و جواباش خلاصه میشه تو گیف استیکر یا شما یجارو تو حرفهاتون خراب کردید یا به احتمال نود درصد حالشو یکی یجای دیگه گرفته و اون حتی نمیتونه اون رو مخفی کنه، یادبگیرد که مقصر تموم سرد شدنای یهویی وسط چت یک نفر نیستید و هی نپرسید، یادمون نره راجب زندگی دیگران شاید دو درصد بدونیم درحالی که اون داره صد درصد زندگیشو میکنه،آدمارو درک کنیم گند نزنیم تو مود هم بیشتر.

من اهل اینجا نیستم، من اهل خانه غم نیستم،من برای این روزهای سخت نیستم، در تمامی روزها و شبهایم تکرار کردم من سزاوارتر از هرکس برای دردهای بدون درد هستم، من زندگی میکنم همانطور که مرده ای در قبر به زندگی دومش می‌پردازد، من اهل شبهای دلتنگی، روزهای پر از غم های نرسیدن هستم، غریبه در شهری که آن را رسیدن میخوانند،چشمانم را که میبندم اهل غم هم نبودم در گوشه ای از دنیا منتظر افتادن گذری به خانه هدف نشسته ام و شاید هم منتظر بازگشت تو که تمامی اهدافم را در برگرفته ای.

گفتم بهش که یه روز میرم بیرون ولی اینبار از پنجره اتاق.

یک روز فراموشت میکنم بدون آنکه بترسم اگر دیگر عاشق نشوم چه؟ دیگر سراغت را نمیگیرم بدون آنکه بی اندیشم اگر هیچ آدمیزادی مرا به جوش و خروش نیانداخت چه؟نمیدانم ولی یک روز میآید که دیگر تو مرا از دوست داشتنت نمیرنجانی چون حسی به تو باقی نمانده.