آبی.

زندگی،همه‌ی ترس‌هارو به واقعیت تبدیل میکنه.

من؟ من از توضیح دادن خودم خسته‌ام.

-

اینکه میگویند زن باید مطیع مرد باشد،خیلی خنده دار است! از کی تا حالا خالق باید مطیع مخلوق خودش باشد؟

ایرانی بودن خستمون کرد.

مرا با دیگران مقایسه نکنید؛اگر آنها بهترند،پس با آنها باشید.

آفرین که رابطت رو پابلیک نمیکنی،یهو آب نمکات میپره (کیرتوکصپدرت)

دورچی عزیز،منم مثل شما هنوز کلی بغض تو دلمه.

من در میانه‌ی یک ویرانی بی‌صدا گم شده‌ام که حتی کوچک‌ترین همدم‌ بی‌زبانم هم،وقتی آسمان تاریک شد،مرا برای همیشه تنها گذاشت و رفت.نمی‌دانم این انزوا،پناهگاهی است که خود برگزیدم یا حکمی است که جهان بر من صادر کرده و مرا به این گوشه‌ی متروک و بی‌صدا رانده است؟هر بار که می‌خواهم از میان غبار کلمات،راهی به سوی بیان بگشایم،سکوت،گلویم را به چنگ می‌آورد و در جای خالی واژه‌ها،تنها دود تلخ سیگار بر جای می‌ماند.انگار هر بغض فروخورده از دلتنگی من،گویی تار پودی از سفیدی است که در ریشه‌ی موهایم می‌بافد؛نمی‌دانم من در پیری زمان گرفتار شده‌ام یا جوانی هستم که در سیاهی بی‌انتهای غم،غرق شده است.اما در دل این ویرانی،پرسش‌ها هنوز مانند ستاره‌ها می‌درخشند:آیا این غم،ریشه‌ای در تن دارد که روزی قطع شود؟آیا ریه‌ها از دود رها می‌شوند؟و آیا روزی این گره‌ی کور سکوت،از فرط انتظار باز خواهد شد تا تنهایی من با حضور گرم “او” و لبریز شدن از عشقی که وعده‌ی بازگشت است به پایان برسد؟

سکوت من،میراث رفتار انسان‌هاست.