𝒂𝒓𝒄𝒉𝒊𝒗𝒆𝒅𝒓𝒂𝒈𝒐𝒏𝒓𝒂𝒑

تنها حرفی ک میتونم به این ناهنرمند بزنم حرف فدایی هستش ک میگه بسه بازی جا بوست مونده رو دسته قاضی

پوری👆

چهل روز گذشت و یه صداهایی برای همیشه تو مغز من حک شده و فراموش نمیشه مثل: سپهر بابا کجایی مانی تو برو بابا من میام اقا محاربه یعنی چی من متوجه نمیشم (یعنی قراره اعدامت کنن) نه تورو خدا و هزاران صدا ک دیگر در بینمون نیستن به یاد تمام جاوید نام هایه وطن @archivdragonrap

تا دست یافتن رو اسب تاختن کاخ‌ها رو سوزوندن تو دخمه قصر ساختن اما این دفعه پی چی می گردن از لج هم گل ها رو قیچی می کردن رسید به استخون کارد، یه نقطه شد غار منتها کاسب خبر از حنجره به حجره نون داد هر سو به منفعت خودش موش دووند تا- تو اون داد یادمون بره کی زیر مُشت توون داد تف به زندگی فقط به شرط نون چوب چارچوبشو میکنه از نردبون تو کلاه سرمون شکست تو آستین دستمون اما از خشم تو بیشتره حتی اعتبار ترسمون اون ها که اینقدر موندن نفت شدن کف خاکشون محال ممکنه بتونی کنی با نفت خامشون هوشیار ها اونقدر بیدار موندن که دیگه رفت خوابشون ما که تو دُخان فرو رفتیم تو برو هفت خوانشو این جمعیت به دنبال کور سویی از آینده ان که وسط جنگ کف خیابون ها پناهندن بدون حتی یه نیم نگاه به پشت سر یکی میون این بگایی وسط نقطه زد اون قدیم از هر خونه کم کمش صدای پنج شیش تا بچه می اومد از قد و نیم قد الان ولی پدر یه تک فرزند از زندگی همون یکی یه دونه بچه قطع امید کرده قبضه روح، دست و پا تا سر و زبون این چیزی که جلو چشمم می‌بینم آخر الزمونه تن یخ زدم دوباره داغ تر از تنور اون موقع که اینا رو گفتم کسی داوطلب نبود