cafune!

‏به ریش و سیبیلم نگاه نکن عزیزم، بنده انسانی به شدت بغلی و شکستنی‌ای هستم.

«بیا کنارِ هم درستش کنیم»، ‏«بیا با هم پیشرفت کنیم»، ‏«بیا با هم خوش بگذرونیم»، ‏«بیا با هم حالمون خوب باشه»، ‏«بیا باهم حالمون بد باشه»، ‏«بیا انتخاب هم باشیم تا ابد»، ‏«بیا بسازیم با هم»، ‏من به‌شدت اهلِ این جمله‌هام؛ ‏دوره ی تعویض آدما تموم شده ‏آدم ایده آل پیدا کردنی نیست، ساختنیه.

انسان های هات درساشون رو فقط شبِ امتحان می‌خونن.

‏وا عزیزم پیامه دیگه کون که نیست در برابر دادنش اینقدر مقاومت می‌کنی.

گیر کردن خیلی بده، تو ترافیک، پشت کنکور، تو زندگی، تو گذشته، اصن امیدوارم گیر نکنید هیچ کجا.

به بهانه‌ی سالروز تولد ‎فروغ فرخزاد یکی از نامه‌هاش به برادرش رو بخونیم؛ ‏«از زور تنهایی مثل سگ کار می‌کنم و فراموش می‌کنم که شماها هم رفته‌اید و دیگر برنمی‌گردید… زندگی همین‌ است… به هر حال همیشه تنها هستی و تنهایی تو را می‌خورد و خرد می‌کند…»

بهترین کاپل؟ دو نفر که سواد رابطشون بالاست؛ دو نفر که میدونن تنها راه حل "حرف زدنه"

‏ولی شبی که اولین بار حسشو بهت میگه و تا خود صبح باهات چت میکنه قشنگترین شب دنیاست يادته اون شبو؟! همون شبو گاییدم.

بله آقای اِبی، با توجه به روابطِ امروزی بنده هم بسیار با شما موافقم که “تنهایی شاید یه راهه، راهیه تا بی نهایت”.

بیا با هم گریه کنیم؛ چه کسی گفته غمت مسئله شخصی است؟

وقتی بهت نود میده:

از بابانوئل خواسته‌ی زیادی ندارم فقط منو از IRI به USA ببره.

بعنوان کسی که به جزئیات خیلی توجه داره  معتقدم هرچی بی توجه تر و گاو تر باشی حالت بهتره.

گفت اگر کلمه بودم؟ گفتم امن، نور، آغوش، وطن، امید، حس زندگی، پناه، پناه، پناه.

کاش تو ذرات هوا کافور میریختن من این حجم از هورنی بودنو nmt

این قشنگ ترین معنی عشق بود که خوندم، میگف عشق به این معنی نیست که دو نفر از دست هم دلخور یا عصبانی نشن. بلکه اینه که وقتی دلخور و عصبانی شدن هم بخوان که همون حوالی هم باشن، و وقتی عصبانیت خوابید دست همو بگیرن و از نو حرف بزنن.