اخبار معلولین.

بازنده جنگ و صلح، افراد دارای معلولیت «جنگ تمام می‌شود؛ رهبران دست می‌دهند؛ اما آن پیرزن همچنان منتظر فرزند شهیدش می‌ماند، دختر جوان منتظر معشوقش، و بچه‌ها منتظر پدرشان. نمی‌دانم چه کسی وطن را فروخت، اما دیدم چه کسی بهایش را پرداخت.» این نوشته‌ای است که به محمود درویش نسبت می‌دهند (همان‌طور که ما همه چیز را به شریعتی نسبت می‌دهیم) اما ظاهرا این طور نیست. به هر حال نوشته از هرکس بوده، باید گفت جانا سخن از زبان ما میگویی. بازنده جنگ‌ها همیشه ما شهروندان هستیم و بازنده جنگ و صلح، شهروندان دارای معلولیت. در طول جنگ و مواقع بحرانی، اولین گروهی که فراموش می‌شوند افراد دارای معلولیت هستند. دیگر کسی به قطع شدن دارو، نایاب شدن سوند، از کار افتادن آسانسور، شارژ نشدن کپسول اکسیژن و ... فکر نمیکند. دیگر حرف زدن درباره دسترس‌پذیری و ارائه خدمات به بیماران و معلولان خنده‌دار می‌شود. دیگر نیازهای فرد اوتیستیک و نابینایان و ... کم‌اهمیت‌ترین موضوعات هستند. فاجعه اما به اینجا ختم نمی‌شود. جنگ باشد یا صلح، جامعه تمام تلاشش را می‌کند افراد دارای معلولیت را در فحشها و ناسزاها فراموش نکند. دشمنان کور خائن؛ احمقهای کر؛ متجاوزان معلول‌ذهنی و ... . آخرینش هم که بسیار جانب ادب را رعایت فرموده بودند «جنگ نابینای مسلح است» در این خصوص چند نکته قابل ذکر است: باید توجه داشته باشیم که نخستین لازمه ورود به نیروهای نظامی، سلامت جسم و تا حدودی سلامت ظاهری روان است. همچنین به دلیل ساختارهای توان‌گرا، امکان ورود افراد دارای معلولیت به رده‌های بالای سیاسی، بسیار اندک است. پس اصولا و اساسا، افراد دارای معلولیت در ایجاد و پیشبرد جنگها کمترین دخالتی ندارند. لطفا دست‌گل افراد غیرمعلول را به ریش ما نبندید. لابد می‌خواهید بفرمایید که این اصطلاحات، استعاره هستند و قصد گوینده توهین به معلولان نیست! ما افراد دارای معلولیت به این موضوع کاملا واقفیم اما خوب می‌دانیم که این عبارات سخیف، چه اثر ماندگاری بر ذهن و روان جامعه دارد و چگونه پیامدهای مخرب آن، زندگی روزمره شهروندان دارای معلولیت را تحت تاثیر قرار می‌دهد. بدتر از همه این‌ها این است که وقتی ما افراد دارای معلولیت، به این #ادبیات_معلول_ستیز اعتراض می‌کنیم، دوستان به جای اصلاح خویشتن، به ما خورده می‌گیرند که «چقدر شما سختگیر و حساس هستید! به این چیزها گیر ندهید که وجهه‌تان خراب نشود.» به قول سعدی علیه‌الرحمه، باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی! دوستان عزیز، اگر چنین زبان و ادبیاتی، برای خود شما هم استفاده می‌شد، مدارا می‌فرمودید و به زیبایی‌های طبیعت فکر می‌کردید؟ اگر به جای هریک از عبارات بالا، از واژگانی مثل «ترک، کرد، لر، شهرستانی، زن، شیرازی، تهرانی، اصفهانی، ایرانی، افغانی و ...» استفاده می‌شد، باز هم نادیده می‌گرفتید!؟ هرگز چنین کاری نمیکردید. پس به جای محدود کردن چند لایه افراد دارای معلولیت، اندکی تامل کنید و مراقب عباراتی که استفاده می‌کنید باشید. در چنین وضعیتی که ضروری‌ترین نیازهای افراد دارای معلولیت نادیده‌گرفته می‌شود و حیاتی‌ترین خواسته‌هایشان به فراموشی سپرده شده است، در حالی که هر روز به جمعیت این افراد افزوده می‌شود و کاری از دست عموم شهروندان برنمی‌آید، دستکم با ادبیات معلول‌ستیز، موانع بیشتر برای آنان ایجاد نکنیم. این استعاره‌های غیرعمد ما ، زندگی افراد دارای معلولیت را عامدانه تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. به قولی: بچه‌ها شوخی شوخی به قورباغه‌ها سنگ می‌زنند اما قورباغه‌ها جدی جدی می‌میرند. ⭕️   با کانال اخبار معلولین به روز باشید. @akhbaremaloolin https://eitaa.com/akhbaremalooli