کانال رو چک کنید 📍مهم📍

–عطر وجودِ دروغین او سراسر زندگی‌ام را پر کرده بود.

سقف خیره شده بود. و لوکا با دو فنجان چای داغ، آهسته آمد و کنارش نشست. سکوت هنوز هم در فضای نیمه تاریکِ اتاق نبض عجیبی می‌زد. اما لوکا با آرامشِ یک کهنه‌سربازی که از جنگ برگشته باشد، گفت. _ «می‌دونی... برخی از زیباترین کهکشان‌ها، از برخورد دو ویرانه متولد می‌شون. من دلم می‌خواد ویرانه‌ی من، با ویرانه‌ی تو برخورد کنه. شاید... شاید بتونیم جهانی نو بسازیم.» الیو، چشم‌هایش را به آرامی می‌بندد؛ گویی این جمله بعد از تازه کردن زخم‌هایش، دست نوازش بر روی آن‌ها می‌کشید: _ «من حتی سوخت کافی برای یه ابرنواختر ندارم، فقط خاکسترم مونده. و تو... تو که آتیش نیستی، تو... بارانی. و می‌دونی بارون با خاکستر چی‌کار می‌کنه؟ اون رو به گِل تبدیل می‌کنه، یه گِلِ خیس، سرد و بی‌ریخت.» لوکا لبخند غمگینی بر لب‌هایش می‌نشیند: _ «همه‌ی مجسمه‌های بزرگ تاریخ، از همین گِلِ به ظاهر بی‌ریخت ساخته شدن. پس اجازه بده دستام اون گِل باشه. بذار من باغبون این ویرانی باشم.»