دلبرِ دلخراب

‏باید قبول کنیم که بعضی از آدم‌ها وقتی که باهاشون ارتباط نداریم قشنگن، وقتی که باهاشون نون و نمک نخوردیم قشنگن، وقتی که راز هامون رو نمیدونن قشنگن، وقتی که ضعف‌هامون رو نمیدونن قشنگن، وقتی تو خلوتمون راه پیدا نکردن قشنگن، خلاصه که بعضی آدم‌ها از دور قشنگن، دور نگهشون دارید تا صدمه نبینید.

‏اگه به اون وایب اولیه‌ای که از بعضی آدم‌ها گرفتی، اعتماد میکردی، الان قلبت شکسته نبود

میدونی چرا بعضی‌ها وقتی هستی پست میزنن و وقتی نیستی پیگیرتن؟ اون‌ها عقده دارن، اون‌ها میخوان تو صف انتظارشون باشی چون از هیچی براشون بهتری، پس عزیزم این آدم‌ها رو از خودت ناامید کن، این آدم‌ها تا زمانی که تو زندگیت حضور دارن بلاتکلیفی.

من كه میدونم مامان بابات هيچوقت بهت اهميت ندادن و برات اون اسباب بازى رو نخريدن و تو من رو با اون اسباب بازى اشتباه گرفتی، روانى دوقطبى.

ولی یادم نمیره که مرهم بودی تو این روزام دقیقا وقتی که هیچکس نبود، روزای بودنتو تا عمر دارم فراموش نمیکنم عزیز من.

شما یکم سنت بره بالا متوجه میشی لیاقت مردم همون سین زدن و جواب ندادنه، نه طومار نوشتن.

شما لایق کسی نیستین که برگرده، لایق کسی هستین که هیچوقت نره.

آن‌ها از زن بیدار میترسند، از زنی که میخندد، میرقصد، انتخاب میکند و اجازه نمیگیرد، چون زن آگاه فقط زندگی نمیکند، مرزهای کهنه را میشکند و جهان را از نو معنا میکند.

عزیزم تربیت وظیفه پدر و مادره، ما فقط حق داریم آدم‌ها رو رها کنیم، نه اصلاح.

نمیشود ناراحت نبود، گریه نکرد، اشک نریخت، نمیشود موها را نکند، لب‌ها را نجویید، به مردن فکر نکرد در حالیکه بهترین دوره سنی ما در گندترین شرایط به هدر میرود