آیه‌های تاریکی

زبس فتاده به هر گوشه پاره های دلم فضای دهر به دکان شیشه گر ماند 🆑 @ehsas2ro

لعنت به تو لعنت به تو میروم که فراموشت کنم لعنتی لعنت به تو که بی اجازه وارد زندگی لعنتی من شدی لعنت به تو لعنت به من که باورت کرده بودم 🆑 @ehsas2ro

بهترین رفقام بعد از ... با هر سه شان حدود سه دهه رفیقم 🆑 @ehsas2ro

ترانه های #برگزیده این هفته 1️⃣ سوال ⭐️⭐️⭐️ 2️⃣ سهم من ⭐️⭐️⭐️⭐️ 3️⃣ باید ببخشمت ⭐️⭐️⭐️ 4️⃣ کویر ⭐️⭐️⭐️⭐️ 5️⃣ جان منی ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ ترانه های #برگزیده این ماه 1️⃣ عطر تو ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ 2️⃣ هوای تو ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ 3️⃣ خواب ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ 4️⃣ بی قرار ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ 5️⃣ حواست نیست ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ 🆑 @ehsas2ro

با سیگارم حس خوبی دارم 🆑 @ehsas2ro

یه چن وقته حواست نیست نمیفهمی که بیتابم ... مثل یه خاطره کم کم ... دارم از خاطرت میرم... ... از خاطرت میرم... ... بخاطرت میرم.. ... میرم.. 🆑 @ehsas2ro

☕️ من و این تاریکی سالهاست که در سکوت مدهش خانه ام نوری از سخاوت ستاره نیست و در این تاریکی نه توی مرگ اندود با هیولای تنهایی دست و پنجه نرم میکنم. سیگارم را روشن میکنم دست به میان موهایم میکشم و آهی دودآلوده از سینه‌ام خارج میشود؛ یاد شوخی کسی میافتم خنده ام میگیرد، سرفه کنان بلند میشوم و برای خودم آب طالبی درست میکنم. کولر هوای خانه را شرجی کرده و انگار این هوا باعث میشود نیکوتین با تمامی اندوه پراکنده در فضا به روح و تنم ماسیده شود. برای بار سوم میروم دوش میگیرم، فقط چهار دقیقه به اندازه جاری شدن اشکهایم در زیر دوش آنقدر طول نمیکشد که سیگار تازه افروخته ته زیر سیگارم تمام شود. من و این تنهایی و این تاریکی سالهاست که با هم رفیقیم، سرفه میکنم و باز هم خون دستمال کاغذی لعنتی را سرخ میکند. کامپیوتر را از استندبای خارج میکنم و میبینم در گروه گفتگوی نظامی شلوغ است. پوزخندی میزنم و بر میگردم؛ سازم را از زیر تختم بر میدارم و بی هدف پله ها را پایین میروم. حدسم این بود که تصمیم داشتم بروم پایین و زیر درخت بنشینم و سعی کنم یکی از ملودیهایی که سالها پیش ساخته بودم را تمرین کنم. تا نصفه های پارکینگ که میرسم بچه گربه احمقی را میبینم که دو سه هفته گذشته است اما هنوز تصمصم نگرفته اینجا خانه من باشد یا خانه او! از وسط پاهایم فرار میکند و میرود پشت پایه فوتبال دستی پنهان میشود و با بدجنسی تمام حواسش را به من معطوف میکند. سازم را داخل یکی از کیفهای سه تار توی انباری میگذارم. بعد میروم باغچه را آب بدهم که یادم میافتد آب کم است. انگار جبر جغرافیا فقط با من نامهربان نیست. به تباهی عمرم میخندم و نسبت به تنهایی ام احساس کینه میکنم، سرفه کنان پله ها را بالا میایم. چند دقیقه ای روی تخت مینشینم؛ آهنگی میخواند "سفر نرو دلم گرفته، غم گرفته روزگارم.." دلم میگیرد سیگارم را دود میکنم و استکان چایم روی فرش معلق میشود. میخندم و میخندم، جوری که از چشمانم اشک جاری میشود و در میان خنده هایم تلخ میگریم جوری که به هق و هق میافتم. خم میشوم که از زیر تختم سازم را بردارم، میبینم نیست. نومیدانه و با وسواس میروم ظرفهای شامم را میشویم و بعد یک فنجان چای برای خودم میریزم. آنگاه بر میگردم و این جملات را مینویسم به امید اینکه فقط شاید یکنفر بخواند و عمق تنهایی دهشتناکم را درک کند. پوزخندی میزنم به بالشم چشم میدوزم و میگویم "دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمیبرد" 🆑 @ehsas2ro 🆑 @khabaes