آمانج

خلاصه که آدمیزاد موجود پیچیده و بدبختیه‌. مخصوصا اگر خودش خودش رو بزرگ کرده باشه.

وقتی به کارام با حرفام به تصمیمام نگاه میکنم فقط و فقط ترس میبینم ته همشون.

یا فکر میکنی وای من چه استانداردهای بالایی دارم. هر چیزی که بهم بسپرن بی‌نقص به سرانجام می‌رسونم. در حالی که از اشتباه کردن می‌ترسی‌.

فکر میکنی آدم مبارز و جسوری هستی. بعد یهو مچ خودت رو میگیری توی حالی که نمیدونی اصلا برای چی داری میجنگی. صرفا میجنگی زدون هیچ هدفی. حتی وقتی توی دلت شک داری که آیا تصمیمم درسته بازم میجنگی. چون عادت کردی واسه هر چیز کوچیک و آشغالی بجنگی.

یا فکر میکنی‌ آدم تلاش‌گری هستی و جا نمی‌زنی. بعد مچ خودت رو میگیری که همه اون تلاش‌ها برای فرار کردن از چیزی بوده. انگار هیچ وقت واسه هدفی نجنگیدی. فقط خوب فرار کردی. خوب دوییدی.

تو فکر می‌کنی آدمی هستی که برای خودت ارزش قائلی و عزت نفس داری و برای همین میتونی راحت آدم‌های اشتباه رو حذف کنی. بعدش بیشتر فکر میکنی و می‌بینی اینقدر توی بچگیت مضطرب بودی و امنیت رو تجربه نکردی. که اصلا به آدم‌ها اجازه نمیدی بهت نزدیک شن. تو اصلا آدم‌ها رو حذف نمی‌کنی در واقع نمی‌ذاری نزدیکت شن از اول.

هر ویژگی یا مهارت خوبی که دارم رو وقتی بهش بیشتر فکر می‌کنم می‌بینم ته تهش از ترومایی میاد. یعنی نه تنها ویژگی‌های منفیم حتی ویژگی‌های مثبتم هم مستقل از تروماها و رنجام نیست. این خیلی ترسناکه.

آدم گاهی با خودش تنها میشه‌. می‌بینه که اگر رنج‌ها و آسیب‌هاش رو حذف کنه چیزی ازش نمی‌مونه‌. عجیبه که سرنخ هر موفقیتی رو می‌گیرم تهش به یه دردی میرسه‌. انگار من مستقل از دردهام چیزی نیستم‌. اینکه موفقیت‌هام در واقع موفقیت نیست و صرفا "بقا" یافتنه‌؛ باعث میشه به علایقم خیلی شک کنم‌. حتی به خودم.

سلام.

یه لحظه غفلت کنم توی مترو خوابم برده‌.

ببینن کی بالاخره تونسته زود بیدار شه. 🧚🏻‍♀

امروز با آرایش اسموکی دارم سرکار می‌رم. امیدوارم همکارام درک کنن که اینطوری خودم رو گول زدم که بیام سرکار.

هر روز توی مترو هل میدن اعصابم خرد میشه‌ بچه‌ها زیر دست و پا میمونن.🤦🏻‍♀