𝐁𝐓𝐒 𝐌𝐄𝐋𝐎𝐍 ⁷

💜: «تهیونگا تمرین پرتاب رو کردی؟ خیلی هیجان‌زده‌م و کنجکاوم. آآه، منم استرس دارم! چرا من لس‌آنجلس زندگی نمی‌کنم..؟ دلم می‌خواد فوراً برم اونجا.» 🐻: «هه‌هه‌هه...»

👤 یونگی واقعاً بااستعداد بود و مهارت‌هاش از همون اول عالی بود. به رئیسم گفتم: «این پسر یه لبخند جذاب داره، انتخابش واقعاً عالی می‌شه.»

بعداً شنیدم که شرکتای دیگه جلوی ایستگاه سئول منتظر بودن و می‌خواستن فقط ۵ دقیقه جونگ‌کوک رو ببینن، اما پدرش گفت: «نه، با بیگ‌هیت قرارداد می‌بنده». 👤 یه نکته جالب: وقتی با خود جونگ‌کوک تماس گرفتم، آهنگ زنگش یه موزیک از 2AM بود. اون زمان گروه 2AM رو مدیریت می‌کردیم و حتی اینو به پدرش هم گفتم. 💡 خلاصه اینکه جونگ‌کوک اصلاً روند معمول یادگیری رو طی نکرد، همه‌ش حذف شد و مستقیم قرارداد گرفت.

👤 وقتی برای اولین بار بچه‌ها رو دیدم، یکی‌شون چشماش برق می‌زد و یه هالهٔ خاص دورش بود، واقعاً بی‌نقص بود! به همین خاطر کارت خودمو دادم و اطلاعاتش رو گرفتم. اون روز واقعاً کلی مدیر کستینگ بودن، اما نمی‌خواستم جونگ‌کوک از دست بره، پس همون موقع بهش قرارداد پیشنهاد دادم. 👤 با پدرش تماس گرفتم و گفتم: «می‌خوایم با پسرت قرارداد ببندیم». پدرش پرسید: «چرا مثل بقیه شرکت‌ها تاریخ تست نمی‌ذارید و همون اول قرارداد می‌دید؟» من هم با حس درونیم گفتم: «پسرت استعداد فوق‌العاده‌ای داره، باید همون حالا استخدامش کنیم.»

تو دل ما، چیزی به اسم "بنگتن" مثل کاغذهایی با رنگ‌های متفاوته خودم هم الان دیگه نمی‌دونم دقیقاً اون چی بود، یا چی هست. فقط یک چیز رو می‌دونم: این‌که ما هفت نفر، با هم بودنمون، در حال ساختن چیزی هستیم. می‌خوام توی همین لحظه حاضر باشم، قدر بدونم و سپاسگزار باشم. این چیزی که اسمش "آلبوم بعدی ما" هست، هنوز معلوم نیست چی می‌شه. ما تازه شروع کردیم پیداش کنیم. ولی امیدوارم لحظه‌هایی که کنار هم گذروندیم، به چیزی زیبا تبدیل بشه. الان روی تراس تابستونی نشستم و این‌ها رو می‌نویسم. رنگ حال حاضر تو چیه؟ دلم برات تنگ شده. زمان طولانیه، می‌دونم. اما وقتی دوباره همدیگه رو ببینیم… انگار هیچ‌وقت فاصله‌ای نبوده. قوی باش. به زودی پرواز می‌کنم و پیشت میام. تا اون موقع، تمام تلاشم رو می‌کنم. دوستتون دارم. – نامجون کیم

سلام، حالتون چطوره؟ تابستون داغیه از وقتی به اینجا اومدم، دو ماه گذشته. من این‌جام، توی لس‌آنجلس، با اعضای گروه زندگی می‌کنم، کار می‌کنم و وقت می‌گذرونم. تجربه‌ی عجیبیه… یه حسی مثل "آیا دارم توی یه رؤیای طولانی زندگی می‌کنم؟" گاهی گیج‌کننده‌ست، ولی حس می‌کنم بی‌وقفه دارم حرکت می‌کنم. اینجا فرصت زیادی برای فکر کردن داشتم. هر روز صبح زود بیدار می‌شم، ورزش می‌کنم، غذا می‌خورم، ظهر می‌رم سر کار و شب برمی‌گردم. بعد می‌شینم تنهایی روی تراس خونه، و به گذشته، حال و آینده فکر می‌کنم. حقیقت اینه که هیچ‌چیز مطلقی در دستم نیست. نه خیلی می‌خندم، نه خیلی گریه می‌کنم. هر روز فقط دارم ادامه می‌دم. می‌گن زندگی در اصل یه وهمه. دانشمندا می‌گن افکار و احساسات ما فقط ترکیبی از سیگنال‌های الکتریکی مغزه. پس همه‌چی جریان و نتیجه‌ی تصادف‌ها و سرنوشته. می‌دونی… من می‌خواستم تیم ما همین‌طوری باشه.