Brown Empire

Last time የልጆች ትምህርት ቤት ምዝገባ ሄጄ፣  በካሽ ብቻ እንደሚከፈል የነገረችኝ ሴት ፊት ደመና ይመስል ነበር፣ ንግግሯም ካፊያ። ካሽ ፍለጋ ረጅም መንገድ እየሄድኩ፣ በየሱቆች ስጠይቅ፣ “ኧረ ግን ምን ሆነን ነው?” በሚያስብል ደረጃ ልቤን እስኪወጋኝ የተሰማኝ ስሜት፣ ከእያንዳንዷ የሱቅ ባለቤት (ሴቶች) ያገኘሁት ስርዓቱን ያጣ ምላሽ፣ አላስፈላጊ ንቀት፣ ግልምጫ፣ ለመተባበርም ሆነ ለመመለስ ፍላጎት ማጣት ነው። ይሄንንም ፅሁፍ እንድፅፈው ያስታወሰኝ ይሄ ነው። እዚህ ጋ በረጅሙሙሙ እንተነፍሳለን። “Systeሙ እኮ ነው።” “እነሱም የዚህ ሲስተም ፕሮዳክት ናቸው።” Yeah, me too. But guess what? I have managed to become a good person. Idk. Manage your behaviour. Learn empathy. (If it’s something doable?) Be considerate. Be a nice human. I want women to grow, to shine, to succeed. I have nothing against you to hold onto. In fact I root for you. But I want this energy reciprocated. I’m not your mom or Jesus፤ የአንቺን ያልተገራ የባለጌ ልጅ ባህሪ nonetheless የምደግፈው። Especially if it affects me. You can always trip and fall, loose a front row Teeth and die? Idc tbh. I’m not supporting you. ሰሞኑን ከወጡት የቴይለር ዘፈኖች ውስጥ “Cleveland” አንዱ ነው። It sounds childish ያሉት ብዙዎቹ ሴቶች ናቸው። Me, listening to her while being aware that yes, it sounds like an office series entrance song, childish, fun but at the same time I found it sad. Cause she was singing about what she’s been called by women, how she dances “cringily,” how she is too old for her boyfriend (an older guy, btw). We don’t even realize our own pain when it comes from another woman’s voice, we Are that cruel if it's trendy, we will say anything for the sake of fitting in. We criticize each other and tear each other apart. We will never come together to like each other አይደለም፣ to revolt. 🫶🏾

The same precautions I take with men are the same precautions I take with women. I love women. I didn’t learn it from society, instead, I noticed from an early age how women are treated in our society. “መጅ እግር፣” የሴት ዱርዬ፣ ከንፈሯ ሲያስጠላ፣ ጥቁረቷ፣ ምን ታክላለች፣ የፀጉሯ ሽቦነት፣ ከወንድ ጋር የትም ትቆማለች፣ ስንተኛ ባሏ ነው ይሄ?፣ በልጅነቷ ከሶስት ወንድ ሶስት ልጅ፣ እንዴት እንዴት ነው የሚያደርጋት፣ ዩኒቨርሲቲ ስትገባ የተለየች መሰላት? እሷ ብሎ ሆስተስ አምፖል የመሰለች ልጅ፣ እትይ ናት እንጂ ሰይጣን እሱስ ጥሩ ነበር፣ ጡቴ ይወድቃል ብላ ነው የማታጠባው?፣ ወንድ እኮ ነው የምትመስለው እሱ እኮ ሲያምር፣ አትወልድም? አረጀች እኮ፣ ብሩን ከየት አመጣችው? ሽማግሌ ጋር እየተኛች አይደል (whole time she was an NGO employee)፣ እቺ ደሞ አማረብኝ ብላ ነው? ግልፍጥ ወንዱ ጋዜጠኛ ይሻላል። እነዚህን ስሰማና ሳስተውል ልጅ ነበርኩ። As a quiet kid, I noticed and absorbed the pain of people I thought were being treated unfairly. So I decided to love women, to care for women. I was a feminist at heart before I even knew the term. And my first reaction to women is to be nice, to be kind, and I do it like I mean it. መንገድ ላይ ስሄድ ከመንገዴ ውጪ የሚያምር ሰማይ ከሌለ ቀና ብዬ የምመለከተው ሰው አይደለሁም ልክ መቶ አመት እንደኖረ ሰው im not that curious ለብዙ ነገር። ከፊቴ የምሄድበት ጉዳይና መንገዱ ብቻ ናቸው የሚታዩኝ። ነገር ግን ድንገት ቀና ብዬ ሰው አይኔ ውስጥ ከገባ ፈገግ ብዬ ነው የማየው፣ cause I know what a mean stare from a stranger feels like. And why would we do that? I might have a resting bitch face, but the minute I notice that I’m making that face and someone is looking at me, I immediately change it to a friendly face. Because that doesn’t cost me anything, but I know it can give someone a little positive energy. Not so many women do that, and yes, I know why. “Smile” is one of the cruelest words that traumatized me growing up. ፈገግ በይ የpredator ቃል ነች። “ፈገግ በይ እንጂ እሙ፣ ቀና በይ፣ ትዳር ከመሬት አይገኝም” ያደግንባቸው የፐርቨርቶች መርዝ ነች። ፈገግ ካልን በኋላ ምን እንደሚከተለን እናውቃለን። They insist that we smile, then they say “ማን ገልፍጪ አለሽ” ከተጠቃን በኋላ። Damn if I do, damn if I don’t ነው ነገሩ። But I noticed that too and grew from it. ተኮላን ደስ እንዳይለው ግምባሬ ላይ አስራአንድ ቁጥር ልሰራ ነው? እስቅ፣ እገለፍጥ፣ እደሰት። በተለይ ለእህቴ ፈገግ ካላልኩላት ለማን ልል ነው? ፈገግ እላለሁ ግን ለቅንዝርህ አይደለም። መጀመሪያ ለራሴ ለመንፈሴ፣ ከራሴ በላይ ለምትወጣው ፀሐይ፣ ለብሩህ ቀን፣ ከዛ ለእህቴ፣ ለሴት ሁሉ፣ ቀጥሎ ሰው ከሆንክ ለማንነትህ ፈገግ እላለሁ። ፈገግም እላለሁ፣ ባውንደሪዬንም አስከብራለሁ። And then there are women who took that kindness for granted. ለዘርማንዘር የሚበቃ ግልምጫ፣ አቲቲዩድ ላይክ ኤ ዴምን ቲኔጀር፣ ለማታውቀኝ አንድ እኔ መንገደኛ?! በፊት በፊት ሴት፣ ሴት ስለሆነች ብቻ ስህተቷን እደግፍ ነበር። ልክ ለልጇ ገበናዋን እንደምትሸፍን እናት፣ ጥቅልል አድርጌ “አይ እኔ እወቅሳታለሁ እንጂ አላሳጣትም” ባይ ነበርኩ። Until I started noticing that የፓትሪያርኪ ወገብ ቅቤ በልቶ፣ መቅኔ ጠጥቶ፣ ቅቅል ቅቅል የሚያገሳው በሴቶችም ጭምር እንደሆነ። ከሴትም ደግሞ የቀዮቹ ባይብስ (well if you don’t found yourself as one congrats to you cause i clearly don’t mean you🫶🏾) My friend “የቀይ ሴት audacity ልክ እንደ white man ነው” ትላለች። እኛ ሀገር አብዛኛው ሰው ከለሪስት ነው (another topic I don’t care much to write about, but for another time)። የቀይ ሴት entitlement ደግሞ🙆🏾‍♀️ ጠይም ባል አግብታ ልጇ ሴት ሆና ጠይም ከሆነች እንደምትበሳጭ የነገረችኝ ሴት ነበረች። ጥቁር ሴት ጓደኛቸውን ከfriend group ስልክ አሲይዘው አምስቱ የቀይ ሼዶች ፎቶ ሲነሱ አውቃለሁ። TikTok ላይ ወንዶች ስለጠይም ሴት ውበት አድንቀው ፖስት ሲያደርጉ “እኛ ቀዮች እያለን” እያሉ የሚፅፉት ኮመንት እንዴት ሌላ ሴትን በቀለሟ ብቻ እንደሚንቋት የሚያሳይ ነው። የምንወዳቸውን ባልና ሚስት TikTok ከሮች ሚስትየውን በቀለሟ የሚሰድቧት፣ የሚያጣጥሏት ፣ “ግን እኮ ቆንጅዬ ነች” እያሉ በግን’ኣቸው የሚያሳንሷት ከ60% በላይ ሴቶች ናቸው። ከደቡብ ክልል ሆነው የሚሞክሩትን ሴቶች፣ እዚህም መጥተው በጥረታቸው ያለፈላቸውን ሴቶች “የኔ ቆንጆ ስታስፈሪ”  “የኔ አሻሮ” “እኔ ይሄን መልክ ይዤ የዚህ አይነት ድፍረት ቢሰጠኝ” እያሉ ድንቁርናቸውን የሚያዝረበርቡት ባብዛኛው የከተማ ሴት ከለሪስት ናቸው። የታመነን ትዳር ለማፍረስ፣ በተለይ ሴቷ ቆንጆና ሰላማዊ ከሆነች የሚሞክሩት፣ ተምረው፣ ደህና እንግሊዝኛ ሰብስበው፣ ቁጭ ብለው ላይቭ ላይ በሰው ትዳር መፍረስ ፍንክንክ እያሉ በደስታ የሚያወሩት ሴቶች ናቸው። Last year I did a little video ግጥም ነገር፣  በአለም ዙሪያ ስላሉ ኢንጀስቲሶች እና ሴቶች ላይ ስለሚፈጥሩት ጥቃት  ለሆነ ትልቅ ኦርጋናይዜሽን። And I was about to throw my heart out because I have anxiety, plus speaking up in my own language already gives me a hard time, let alone in English. The girl who was collaborating with the organization that brought up the work to me was giving me this harsh energy the whole time, I was trying to be friendly from day one አጅሪት አልተዋጠላትም, ደግሞ she is a so called feminist. (ይሄን አንብበሽ ገደል ግቢ btw🫶🏾) I was having constant anxiety because I thought I had failed them. I’m not demanding anyone to be nice to me at all times, but meeting one person once, twice, three times, and giving them that kind of harsh attitude in our fucking big age is just being cunty mean bitch.

(I mean there is no perfect way to exist🤷🏾‍♀️) And that is because we are still uncomfortable with women being allowed to be complicated. A woman can be hurt and still be intelligent, she can be hurt and still be responsible for her behavior. She can forgive someone and still have been betrayed. She can leave someone and still love them, she can be angry and still be wrong, she can be wrong and still have been hurt. She can be a victim of something without making victimhood her entire identity. These things can coexist but yes we forgot while we are in wreck. in the end, the person we most need to forgive may not be the one who broke our heart. It may be ourselves. Forgive yourself for going through all that hell knowingly. And let it all rest.

And suddenly she has to build the wall again, and this time she builds it too quickly, the cement is still wet, the bricks are uneven.She is trying to construct protection while she is already being hurt, so the wall falls, and she builds it again, and falls again. And again. She is aggressive because she is desperate to survive. It is fragile because it was never supposed to be there in the first place. That, to me, is one of the things Taylor understands extraordinarily well, sometimes anger is grief wearing armor. ማንም እንደ ቴይለር ቁስልን መላጥ አያውቅበትም፣ ቁስልም በዛ ልክ ካልተላጠ በስርአቱ አይደርቅም። No woman escapes being the victim,and maybe this is the part we hate most. The idea that love can make us victims. I don’t mean victims because we are innocent angels, or victims because the person we loved was necessarily evil. victims because love gives another human being the ability to affect us deeply. You can be Beyoncé, Taylor Swift. You can be intelligent, beautiful, successful, Independent, self aware, you can have money, a career., millions of people who adore you, and one person can still make you feel unwanted and that is the terrifying equality of love. It’s like love is አብይ and we are የደሀ አጥር ወይንም የኢምባሲ አጥር፣ ሁላችንም እንፈርሳለን። Love doesn’t care about your résumé, It doesn’t care how powerful you are outside the relationship, It can break Beyoncé, Taylor, me and you. And suddenly the person who seemed to have everything is lying awake at three in the morning wondering whether they are enough. That is why the priest in Fleabag says something so much more profound about love than all the big philosophers with irritating big names has ever said. “Love is awful.” Love can make you feel like the luckiest person alive, love can fool you by taking away that same feeling of luck. And the same love can make you wonder who you are, and tell me what is a person’s rock bottom if not losing their sense of self? That is why the danger in love is not only heartbreak, It is self abandonment. Taylor has a particular talent for describing the feeling of falling without ever finding the ground. That strange sleep you have after drinking too much, the body is exhausted, but the room is still moving, you close your eyes and feel as if you’re falling. You wake up and there is no floor,then you fall again not one dramatic fall but a continuous one. You wake up, you remember, you fall. You distract yourself, you laugh, you fall again. Someone says their name, you fall. You see a photo,you fall. You finally have a good day, and then, inexplicably, you fall again. And it’s the people who cannot sit with that kind of pain become angry at the person who describes it wellllllll. And there is no one like tay tay to tell it all like it is. As cheesy and as corny as highschoolish and humiliating as it sounds she tells it how it is. I know, trust me I know admitting that you have once been that weak is humiliating. We don’t want to admit that we slept on the floor to survive the storm, that we lay low for a while. We don’t want to admit that we begged, that we waited, we stayed, we went back, we forgave, we couldn’t forgive, we said things we didn’t mean. We said things we wish we hadn’t said, that we became someone we didn’t recognize. It is easier to call the person telling the story dramatic, victimized, obsessive, desperate or too much. Yeah anything is easier than saying Yes. I have been there too. Maybe we hate the women, not what they create? Cause empowering the pain or admitting it doesn’t help if the gut is already hated. when life give lemon to Beyoncé turns into Lemonade. And Taylor squeezed the whole lemon into her mouth. Beyoncé’s vulnerability threatens the image of the invulnerable woman. Taylor’s vulnerability threatens the fantasy that the independent woman doesn’t need anybody. So we punish them from opposite directions. You’re too strong, You’re too weak. You stayed too long, You left too easily. You forgave him, You couldn’t forgive him. You loved too much, You didn’t love enough. There is no perfect way for a woman to be hurt.

not because we didn’t do that in our own life’s, but we need her to be strong for us? Our own super woman, we wanted her to leave. We asked what we couldn’t. That tells how most people are shallow, selfish and how they see things narrow. if you are strong, you should never need forgiveness, you should never stay, you should never cry over the same person twice. You should never let anyone see that they still have access to your heart. But what if strength is not the absence of vulnerability? What if strength sometimes looks like admitting that the person who hurt you is still the person you love? አብዱ ኪያር እንዳለው “የቅርቡ እንጂ የሚከዳው የኔ ሲሉት የሚጎዳው፣ መች ይደፍራል ባዳው” ነው ነገሩ፣ ባልወደደው እንቅልፍ የሚነሳ አነድም ማሞ የለም። That is why it gets uglier, and much more human. Then there is Taylor Swift. Taylor’s great subject is not just heartbreak, It is the psychology of heartbreak. She does not only tell us that someone left, she also wants to know what happened inside the person who was left. አልፋ የተወችውን፣ አምና የተወችውን፣ በትዕግስት ያለፈችውን፣ መጨረሻ ላይ የሆነችውን፣ ያጣችውን፣ ከምንም በላይ ከራሷ የተጋጨችውን ሁሉ እያራገፈች እንድ በአንድ ታያቸዋለች። በዚህ ውስጥም ራርታ የምታስቀምጠው፣ ልትሸሽገው የምትፈልገው ህመም የለም። ሁሉም ይፈነቀላል፣ ሁሉም ይደማል። This is why Taylor can feel so victimized just because she is willing to remain inside the wound, unlike bey she doesn’t always rush toward empowerment. Sometimes she sits on the floor, I fear she even sleeps there, and replays the conversation, she remembers the exact room, the exact season, the exact sentence, and that makes her angry, but most of all she is ashamed that she is still angry. (Well have you never been here?) Sometimes she knows she should leave and still desperately wants the other person to choose her. That is what makes songs like “tolerate it” so painful. The song is built around the experience of giving enormous emotional significance to someone who seems merely to endure your existence. And then there is “You’re Losing Me.” It is not the glamorous ending of a relationship, It is the exhausted middle. The part where one person is still trying to save something while the other person seems unable or unwilling to save it with them. The song asks whether she should throw away everything they built or keep fighting for it. It describes someone who has spent so long trying to revive a dying relationship that even hope has become exhausting, and that is Taylor’s particular kind of heartbreak. She just doesn’t fall she’s also documents the falling. And maybe that’s why people sometimes resent her? Because there is something shameful about being witnessed while you are weak. We like women after the transformation. We like the woman who says, I left. the woman who says, I don’t need him. the woman who has rebuilt her life, changed her hair, gone to therapy, found herself, and walked away beautifully. በመሀል ስላለው ብጥብጥ፣ ቀጥታ ከልብ የሚፈልቅ ስለሚመስለው እሾህ የቀላቀለ ወፍራም እምባ፣ የልባችሁ ግማሽ አካል በአካፋ እየተጨፈጨፈ እስኪመስል የሚሰማችሁ ውጋት፣ ንዴት፣ እልህ፣ አቅም አሳጥቶ መሬት ላይ የሚያሰተኛው ቅስም መሰበር እና ስልክን 24/7 ማየትን መስማት አንፈልግም። “ይሄ ሁሉ ለወንድ” የሚያስብለንን ሁሉ የምታደርገዋ ሴት she hits to close to home, she mirrored us so we don’t like the image we see, she is a reminder of our bad days we don’t want to recall. ማለፉን እንለፈው፣ እሰይ እንኳንም ረሳነውም፣ ማስታወስ አለመፈልግም የእናት ነው፣ ግን We forgot to give the grace we once gave ourselves for others, we forget she was once the woman living her life in peace building a wall for a chaos to never enter. But she trusts again,and then watching it collapse because one small act of neglect gets through, she thought she was safe, and suddenly discovers she isn’t. And Taylor’s women are aggressive, yes, but their aggression is often the armor around something incredibly fragile. Now imagine someone who has spent years building an emotional wall, brick by brick, experience by experience, boundary by boundary. She finally meets someone and thinks, I can put the bricks down now, so she does and boom, something ridiculous happens. might be a betrayal,a dismissal, acruel sentence, a period of emotional neglect, a name she never expected that person to call her.

The Women We Hate for the Way They Love There is something strangely revealing about the way people talk about Beyoncé and Taylor Swift. People hate Beyoncé because she is too organized, too composed, vocally powerful, too beautiful, too certain of herself. And people hate Taylor because she complains too much, she writes too much about heartbreak, she makes herself the victim, she keeps returning to the crime scene, turning over the evidence, naming every bruise. But I Bezawit thinks, the real discomfort is not with what either woman creates. Maybe it is with what they reveal about women when women are in love. And we know how humiliating that can get. People hate Beyoncé because she forgives. And they hate Taylor because she doesn’t always know how to. She is to too vindictive and don’t know how to let go. And I always found myself in between. I left and I forgave. And I forgive myself at the end, in the act of the two different decisions. And I’m writing all this because I know many more women can relate. የተሰበረ ነገር ሁሉ እንደማይጠገን፣ ይቅር ማለትን እንደ ልምምጥ በማየት ቢዮንሴ አለኝ ለምትለው ፍቅር ማነሷ፣ ለወደደችው እድል መስጠቷ በታላቅነቷ ለሚያውቋት ሁሉ ዛሬም ድረስ እንደ ውርደት አስወስዶባታል። ቴይለር ደግሞ ሲሰበር እየተወች የምታልፈው የትኛውም የፍቅር ግንኙነት እሷ እስካለችበት ብቻ እንደሚጠቅም፣ ሲጎዳት ተጎጂ ለመሆን ሳታንገራግር ከነ ጉዳቷ አልፋው አዲስ ውስጥ ብቻ አዲስ ለመሆን የምትሞክር ሴት በመሆኗ ይጠሏታል። One woman stays the other leaves. And somehow, both are accused of loving incorrectly. I mean there is no correct way to exist as a woman but we are trying lol. Beyoncé and Taylor Swift have spent much of their music careers writing about love from opposite ends of the same wound, what happens to a woman when the person she loves becomes capable of hurting her? Lemonade ብዙዎችን በሀሴት ያፍነከነከ አልበም ነበር። ለምን? አይነኬ መስላ የምትታየዋን ሴት ሰብሮ በአለም ሁሉ ክፍል በፍቅር ስም ከተሰበረችዋ ሴት ጋ ስላስተሳሰራት ነው። misery loves company ይባል የለ። ፍቅር ተራ ሲያደርጋት ማየት የብዙዎች ደስታ ነበር። እንደቢዮንሴ ሳይሆን as a woman who was in suspects she is being betrayed, as an angry woman, as a vengeful woman, as a woman that questions her worth, as a woman considers leaving አየናት እና ሳንፈልግ ይቅርታን የመረጠችዋ ሴት ስትሆን መልሰን ቅር አለን። The emotional architecture of Lemonade moves through betrayal and anger toward reconciliation, rather than pretending that forgiveness happens because the hurt was insignificant. “Sandcastles” is especially important because it allows vulnerability into the story, the relationship has been damaged, but she is still capable of loving the person who damaged it. “All Night” then moves toward the possibility of rebuilding. That is not weakness but vulnerability, and maybe that is what makes it uncomfortable. Beyoncé sings in “Hold up” “what’s worse looking jealous or crazy? Jealous or crazy?” በዚህ ብቻ አንድ አነስ ያለች የ80 page ስሜት መፃፍ እፈልጋለሁ። ምክንያቱም እንደሴት በፍቅር መንገድ ስንሄድ በተደጋጋሚ የቆምንባት የመንታ መንግድ ጅማሬ ነች። ከክብራችን ጋ ታግለን ሳንጨርስ፣ ጤንታችንን ከሚያጠያይቁን ክስተቶች ውስጥም ስለሆነ ነው። It’s embarrassingly intimate. And I know not only for me but for most women. As cliche as it seems the pain and the hurt ingrained in the same sentence for so many different women who has different life. ተጠብቦ በየሰው ህይወት ዶኪዩመንተሪ የሚሰራ ጎስት ቢኖር በአንድ ሰአት፣ በአንድ ፍሰት ሁላችንም ሴቶች ከልብ ስብራታችን ላይ ያነሳናት ጥያቄ አለችን “I loved you differently, I have given you so much, you made me believed I am different to you, so how could you do this to me?” This same painful and humiliating questions bey asked for us. We gave our softness till one day we sound like Batman, and they were never supposed to see you with a mask on, you were suppose to stay a Bruce Wayne with his charm. And they were supposed to protect your charm. You gave an access and you chose them and they were supposed to understand what that all meant. That is why I like Bey, because she asks all the embarrassingly important questions. Because she does not resolve the question by simply declaring herself too powerful to need anybody. She lets herself need someone,to be furious, to be jealous, to be humiliated, and eventually, she lets herself love again. And it’s here where everyone gets angry, if you were all that furious how can you come out of the other side? Forgiving.

scrolling on Tiktok found a video that mentioned a substack post “ራሴን ካጠፋሁ በኋላ ያው ጠዋት” የሚል - here is my version. የሚያምር የመስከረም ብርሀን ከመስኮቴ መጋረጃ ጀርባ ልግባ እያለ ይታገላል። ከሞትኩበት ሆኜ በመጋረጃዬ ጥቅጥቅ ተፈጥሮ እገረማለሁ፣ ከአልጋዬ ግርጌ ከሶስተኛው የጎፍን ሳጥኖች የተረፉ አራት ፍሬ መድሀኒቶች የተንጠለጠለው የግራ እግሬ አውራ ጣት እያሽኮረመማቸው ከበውት ተበትነዋል። ዛሬ ማንም አይመጣም። አውቃለሁ። በድኔም ያውቃል። የወደድኩት ብቸኝነት በዚህ ነው የሚከፍለኝ፣ ሬሳ ይስቃል? ትንሸስ ፈገግ አይልም? በስላቅ? ስልኬ ላይ በተከታታይ የተላኩ አረንጓዴ ጀርባ ያላቸው መልእክቶች ተደርድረዋል። ሳይቸግረኝ ቶሎ ቶሎ እንዳይጠፋ 30 ደቂቃ ያደረግኩት ብራይትነስ ሊቀዘቅዝ ከጀመረ ገላዬ ጋ ፉክክር የገባ ይመስላል። ከኔና ከአንተ ማን ቀድሞ ያርፋል? (ከበድኔ ጋ) መደሀኒቱ የበተናት ልቤ፣ ከነፍሴ ጋ የስንብት ትተቃቀፋለች። "እናውቅ ነበር ድሮም ቀኑ ረዘመ እንጂ። በይ ደህና ሁኚ፣ አንቺን የመሰለች ልብ ምፅ" ትላለች ነፍስ፣ ልብ ቀበል ብላ “ኧረ ደክሜ አድክሜያት ነበር፣ ያለአቅሟ የአለሙን ሀዘን ሁሉ እያዘንኩ፣ ወድቄ በተሰበርኩ ቁጥር ስንቴ አስነከስኳት” ትላለች እያጣጣረች። “ምንድን ነው እሱ የያዝሽው? ስጪኝ ለኔ፣ ይዤልሽ ልሂድ?” ትላለች ነፍስ መለስ ብላ ልብ ጠቅልላ የያዘችውን ፍቅር እየፈለቀቀች። “ምን ሊያደርግልሽ ይሄን ሁሉ ያዝሽው እቴ ደግሞ አንድ እጅ ለማይሞሉ ሰዎች ይሄ ሁሉ ፍቅር? ይሄ እኮ የአለምን ሰላም የሚያሰፍን ያህል ነው። ከብዶሽ ነበር ባትፈነጂ ይገርመኝ ነበር። በይ አምጪ ስጪኝ ” “እሱኛውን አትውሰጂብኝ” ልብ አጣጥራ አንዱን አስቀረች። “የተፈቀረ ሁሉ አይሰጠውም፣ አንዳንዱ አብሮን መሞት አ.. ለ..በ..” ት'ን ይዛው ፀጥ አለች። ነፍስ ከንፈሯን መጥጣ “በስንት ቀን ያገኙሽ ይሆን?” ነፍሳ ትወጣለች። በገለበችው መጋረጃ የሚገባው የሚያምረው የመስከረም ብርሀን ፊቴ ላይ ያርፋል .. ፀሀይ - “የሚሞት የማይመስል ፊት… ውይ” ትላለች ስልኬ ላይ መልእክት ይገባል - ከጓደኛዬ የተላከ የቲክቶክ ቪዲዮ

Rewatching ዘጠኝ ሞት makes me think about how the people around us try to take away our pain when everything else fails. Of course we try when someone we love is going through a difficult time. But do we really try enough? Do we use everything we have in us to make that person feel seen, understood, and a little less alone? Do we have the patience to stay until they find their way back to themselves? አበጋዝ in ዘጠኝ ሞት is that nice guy who tries just enough to have a place in your life, but doesn’t quite go out of his way when he sees you drowning. He is the guy በማንኪያ ከውሀው ላይ የሚቀንስላችሁ፣  ከዛ “ሞከርኩ እኮ፣ ሞክሬያለሁ እንግዲህ፣ የቻልኩትን አድርጊያለሁ” እያለ የሚምነሸነሸው። And maybe that is what bothers me most. Because sometimes trying is not the same as doing everything you possibly can. ለዛ ሰው ልትደርሱለት ስታስቡ ገና በቁዘማ “ የአቅሜን እሞክራለሁ እንግዲህ” ካላችሁ፣ አቅማችሁን አሳጥራችሁ “እቺን ታህል እሰጥና ካልሆነ እተዋለሁን” ሰንቃችኋል ማለት ነው። ሰው መሆን ከባድ ነው። የራስ ህይወት አለ፣ ከባዱ! በየለት የሚለፋለት፣ የሚሞክርላት ነፍስ። ግን መኖርን መኖር የሚያደርገው ስንኖር የሚመለከቱን ምስክሮቻችን ሌሎች ሰዎች በመሆናቸው “አይመለከተኝም” ምን ያህል ጨው ያለው ህይወት ያኖረናል?  ሲመለከተንስ ለማህበሩ ድምቀት ነው? ወይንስ ከልባችን? እኛ ብንሆን ምን ድረስ ነው እንዲደረስልን፣ እንድንታገዝ፣ ሸክማችን እንዲቀልልን የምንፈልገው? እምቢ ብለን ገፍተንም፣ እምቢታችን ተገፍቶ እንዲታሰብልን አንፈልግም ወይ? ለ’ኛ በማንደርስበት፣ ለራሳችን በማንሆንበት ጊዜ ልውጣ ልግባ እያለች ሰውነታችንን የምታስፈራራ ነፍሳችንን ማባበል ባቃተን ሰአት፣ ጠባቂ አለሁ ባይ አያስፈልገንም? እግራችንን ከመሬት አጣብቆ የሚይዝ ገድግድ ወዳጅ አንሻም? ትከሻችንን ነክቶ ልትወጣ ያለችን ነፍስ ከገላዋ ማስታረቅ አያስፈልግም? ኑሮን የሚያስናፍቅ እቅፍ ግድ አይደለም? What’s the point of all these people in our lives if not to be there for the people they love? What’s the point of family, friends, lovers, if we only show up when it is easy? Do you stay even when you don't know what to do but to witness the pain and carry the burden? Do you wait when they push you away because you know they are not themselves right now? Do you watch closely enough to protect them from hurting themselves while the rest of the world goes on “ሞክሬያለሁ”? Do you care enough to put your own comfort aside for a while because you genuinely believe that being there might matter more than they can understand at that moment? Do we really love like that? Do we really care that much? Because I don’t think there is much that matches the pain of being ignored when you are already hurting. At the end, maybe it isn’t even the pain itself that people remember most. It is knowing that they were drowning, knowing they needed someone, and realizing that the people who could have held them up simply decided they had tried enough.

የምናዝንለት እና የምናዝንበት ነገር መብዛቱ በዚህ ልክ ስለራስ ለማሰብ እንደሚከለክል ባውቅም ልነግራችሁ የመጣሁት ግን “እልፍ” ማለትን እና “መተውን” እንድንለማመድ፣ መዳኛችንን ፈልገን “ሙጥኝ”ማለትን እንድንለምድ ነው። “You can be mad as a mad dog at the way things went, you can swear and curse the fates,but when it comes to the end, you have to let go.” የአለም መከራ ቢበዛም፣ ከዚህ በተቃራኒ ሁለት ነገሮች አውቃለሁ። አንድ፥ በአለም ያሉ እነዚህ ሁሉ ጭንቆችን ረስተን በተስፋ ቆመን የምንሄደው ጭንቆቹን በ አምስት ሳንቲ ሜትር የሚበልጥ በጎ ቢኖር ነው ብዬ፣ ሁለት የአንድን ሰውስ ሰላም ለስንቱ ያካፍሉታል በሚል ነው። ሰላማችሁን ፍጠሩና ጠብቁ። ህይወት የተወሰነ የዋህነት ትፈልጋለች። በዚህ ሁሉ ትርምስ ውስጥ አሻግሮ ማየት የሚችል የ “ቀላል ይሆናል” ተስፋ ትሻለች። ህይወት ከጀርባቸው ሀገር አቃጥለው መነፅራቸውን አድርገው ከቃጠሎው ፊት በስሎሞ እንደሚራመዱ አክተሮች ቂጣችንን የሚበላውን የእሳት ውልብታ ችላ ብሎ መራመድ የሚችል አይነት nonchalance ትፈልጋለች። አውቃለሁ የለመዱት ቦታ አይደለም የለመዱት ሰይጣንም ይመቻል፣ ግን አንዷ ንቁ የሀገሬ ሰው “መተው ነገሬን ከተተው” ያለችዋ ሳትሆን የሷ አክስት ደግሞ “እልፍ ሲሉ እልፍ ይገኛል” እንዳለችው ምቹ ሰይጣኖቻችንን እየተው የመሄድ የወተት ገዢ አባት ባህሪ ይልመድብን ለማለት ነው። መዳን በብዙ ነገር ነው፣ የሰው ልጅ ልቡ ባረፈበት፣ እምነትም ባገኘበት ሁሉ ይድናል። ለዚህም ነው በእምነት ስም በሚደረጉ የሀይማኖት ልምምዶች ከጊዜ በኋላ መረበሽ ያቆምኩት። የሰው ልጅ እዳው ብዙ ነውና ህይወቱን ቆም ብሎ ሸክሙን ከመዘነው በዛች ቅፅበት ትንፋሹን ሊነጥቀው የሚችለው ጭንቅ አለበት፣ የዛኔ ለማይዳስሰው አምላኩ “እዚህ አንዴ ይቀመጥልኝ” ብሎ አቃሎት የማይሄደው ሸክም ቢኖርበት መቃናት የሚናፍቀው ጎባጣ ሆኖ አይቀርም ነበር? አምላክ ላላችሁ እሰየው፣ የኔ መዳን ግን በሙዚቃ ነው። የሰው ልጅ ትንግርት ነገር የፈጠረው ብዬ የማስበው ዜማን ነው። በቀደሙት ጊዜ ጭንቅ ሲበረታ ምን ልሁን ምን ላድርግ ሲባል፣ ዲክሽነሪ የችግር ማጣቀሻ፣ ወይ የችግሩን ስርመሰረት መግለጫ ቋንቋ በሌለው ሰአት የአእምሮውን ውጥረት “ህምምም” እያለ ባያንጎራጉረው ተርፈን እዚህ እንደርስ ነበርን? እንግሊዝኛው stimming ይለዋል፣ የሰው ልጅ ራሱን እሹሩሩ ማለት የጀመረውም እንደቀልድ በአእምሮው አበጋዝ ተቀናብራ በጉሮሮው ጥላሁን በኩል ሽር በምትል ባልተሞረደች ባልተበጃጀች ህም’ታ ዜማ ነው፣ በዚያው ልክ ትልቅ ምስጋና የነፈገውም ለዚችው ቀንፋ ይዛ ክፉ ሌሊቶችን፣ እና ዘመንን ላሻገረችው ዜማ ይመስለኛል። ስምምነ 2018 ሲጀምር ስንቅ ያደረግኩት ተስፋ ሊሸረሸር ሲል የደረሰልኝ ሙዚቃ ነው፣ እንደዛች ሱናማይት ልጇን ቀብራ “ደህና ነኝ” እንዳለችው ሴት፣ በሚንቀዠቀዥ አዉቶቢስ እየሄዱ በፈገግታ መያዣውን እንቅ አድርጎ እንደቆመ ተሳፋሪ፣ “ተበትነን ብናይ ረብ የለን እንደብናኝ፣ ከዘር ልቀን ምናይ አንድ ነን የማንለያይ፤ ስምምነን ማንም አይለየን” ያልኩት እንደ the battle of the bastards Jhon Snow በmassive pile of bodies መሀል እንዳማጠው ትንፋሽ almost suffocated ሆኜ ነው። እንደሀገርም ቢሆን በህዝብ ሬሳ ላይ ቆመን አይደለም፣ ለነገ እያለምን ያለነው? ለመራመድ ተስፋ ግድ ነውና “ሰላም ነው!” ወይንም “ስምምነን” የማያ ሞኝነት በግምባራችን መሀል ያለውን ሶስተኛ አይን መድፈን ያስፈልገናል። 2018 was nice to me, I did everything I said I would do, I find the loml, and working towards my dream. አደርጋለሁ ያልኩትን ብቻ ሳይሆን አላደርግም ያልኩትንም አላደረግኩም። Welcome 2019. Be good to me, and everyone who reads this and not 🌼

የልቤ እግር እና እጇ እሳት እንዳገኘው ላስቲክ የተሸበሸበ ይመስለኛል። እጥርር ሽብሽብ ኩምትር ከለት እለት… አንድ ዕለት ብድግ ስል ፈርቼ አገኘሁት ራሴን… አይን ውስጥ መግባት፣ ያውም በጥላቻ፣ ደም የሚመጥ ነገር ይመስለኛል። የልብን ተናግሮ የመሸበት ማደር፣ እግሮቿ መሀል መጠቂያ ይዛ ለምትዞር ይሆናል? ቢመሽ የት ታድራለች? ከሰውነቷ በላይ በሳቋ፣ በሰውነቷ፣ በጡቷ፣ በከንፈሯ የሚወዳት እድሉን ለመጠቀም ዝግጁ አይደለምን? አናቱን እያወዛወዘ በ”ገባኝ!” የሚሰማሽ ስልጡን፣ ጨዋነቱ እስኪመሽ አይደለምን? ተረዳሁሽ እኮ፣ ስለተረዳሁሽ ክፍያዬስ? ብቃትሽን አየሁት እኮ፣ ስለአየሁልሽ ክፍያዬስ? ጎበዝ እኮ ነሽ፣ ስላመንኩልሽ ክፍያዬስ? ስለተሸነፍኩልሽ ክፍያዬስ? ኢጎዬን ስላረገብኩልሽ ክፍያዬስ? ሸሸግሁሽ ክፍያዬስ? አምጪ ሆነን ያልተከፈለን ብቸኛ ነጋዴዎች፣ ሴቶች። እየሰጠን ከፋይዎች፣ ሚስኪኖች። “መደፈሯን ልታመለክት ፖሊስ ጣቢያ የሄደችው ወጣት በፖሊስ አካል በድጋሚ ተደፈረች” እንደዜና የምንሰማው ማስፈራሪያ ነው። “ዋ' ላችሁ እንዳትደፈሩ!” የሚመስል። ጥቃታችን የጀመረው በባዳ እና በእከሌ ነው? በነ’ዬ አይደለምን? ከጥርጣሬ እና አለማመን ጋ የሚገፋ ኑሮ፣ እንዴትስ መርጋት ይችላል? የሴት መርጊያዋ የት ነው? እንደእፉዬ ገላ መንሳፈፍ፣ በጀዝባ ነፋስ መገፋት፣ በቀላል ትንፋሽ መበተን፣ የሴት ዘመዷ ማነው? የሴት ማንነቷ ምን ነው? የተናቅኩት በማን ነው? ሁሉም እጁን ዘርግቶ “ትንሽ አካፍይኝ? አስቀምሺኝ?” በሚለኝ ሴትነቴ አይደለምን? ነፃነት ምንስ ሊሆን ይችላል? ከ መለሰ ወይ ከወርቅነህ ውጪስ የራሱ ትርጉም አለው? ሰውነቴ ለመደራት፣ ለመዋሰብ ሲፈልግ፣ ደስታን ያለ ጓዝ ማግኘት ለምን አልቻለም? የደስታዬ ዋጋ መጨረሻው የህፃን ለቅሶ ለምን ሆነ? ከዛስ በፊት ለደስታዬ ዘለቄታ፣ ለነፃነቴ መንገድ የሚከፈል ውሳኔ ጨካኝ ለምን አስባለኝ? ለምንስ ያለ አጥር ማንም ሊወደኝ ፣ ያለ ጓዝ ማንም ሊያምነኝ አልቻለም? ነፍስን ያህል ነገር በሰውነቴ ሳበስል አብስዬም ስጨርስ፣ በጠባብ አካሌ ሰንጥቆኝ ሲወጣ የታገለኝን ሲቃ እርግማን አሉት፣ ጥንካሬዬ መናቅ የጀመረው እዚህ ነው? ንፍጥ አይደል ውልቅ አይል? ሽንት አይደል ሿ አይል? ልጅ ነው! ከምበላው በልቶ፣ ከምቾቴ ቆርሶ፣ ከወደድኩት ወስዶ የዳበረ ትከሻ ያለው ጨቅላ ነው፣ ከሰውነቴ ጋ የታገለው። ዛሬ ላይ የዘውዲ ህመም የሚሰማው ገላዬ፣ መሬት ስትጎተት ያላየ አይኔ እምባ የሚያቀረው፣ ልቤ አምኖ የሚታመመው፣ ሲወርድ ሲዋረድ ከመጣው፣ የተቀበልኩት የእናቶቼ ህመም አይደለምን? ለመናገር ድምፄ የሚሰለው፣ እምባዬ “ሴትና ሀዘን፣ ሀዘን እና ሴት ዘውድና ጎፈር” ስለተባልኩ አይደለም? በካሚላት የደነገጠ ልቤ፣ እስከ አዶናዊት ድረስ በማይለመድ ብርገጋ አልበረገገም? በየዕለቱ በስሱ እያደራ የሚያፍነኝ ዘመናዊ ጭቆና፤ መሽቶ በነጋ ቁጥር ሀዘኔታ የሌለው ሲንቀሳቀስ የማይታይ ግን በየለቱ የሚጠጋኝ፣ አልታፈንኩም እንዳልል ስስ የሆነ፣ አድሮ ሲደረብ ግን ከትናንት እየወፈረ፣ ሽቶ እየተነሰነሰ፣ ቴክኖሎጂ እያገዘው፣ ሳቂታ ጨቋኝ እያደባ ይጠጋኛል። ሴትነቴን ለመውደድ፤ ግጥምና ፍልስፍና ወይም ዜማ መወድስ ያስፈልገኛል። እንደሚዳቆ ለነፍሴ ስሮጥ በነብሩ ሽንጣምነት የሚደነቀው ተመልካች፣ ነፍሴ የነብሩ እራት እንደሆነች በሙሉ ልቡ የሚያምን ነው። “አታሳዝንህም?” ሲባል፣ ይህ የህይወት ህጉ ነዋ የሚል። “የሀገር ካስማ ሴት ነኝ እኔ” am I? Coming to this world as a woman is a curse, existing as one is painful. 💔

Because of that, I’ll continue walking with it not because I think it’s perfect, but because I believe its purpose is still worth fighting for.

About some of the one brain cell internet feminists and the performative empathy on it. Lately, I watched a story about a Paraguay senator who directed several racist slurs at Mbappé. When she realized that the overwhelming majority of people were condemning her behavior, she suddenly reframed the backlash as gender based violence. That made me stop and ask myself Are we creating our own form of oppression? If someone calls a man illiterate or compares him to a chimpanzee, does that suddenly become acceptable simply because the person saying it is a woman? Accountability shouldn’t disappear just because the roles are reversed. Once I came across a video saying that “men should start life in jail.” Then another saying, “I’ll never go to a baby shower if the newborn is a boy.” 😅 ስትይ? lol. calling yourself a “girl’s girl” while openly resenting innocent children simply because they’re boys? At what point do we stop fighting oppression and slowly become the oppressor we’ve spent generations criticizing? I’ve also seen women being called “birds” simply because they choose to love and support their husbands. Mothers who adore their sons are mocked as “typical boy moms,” as if loving your own child is somehow shameful. Now, ሳይገባኝ አይደለም፣ ሊደገፉ አይደለም በመጀመሪያ ደረጃ ባል ሊሆኑ የማይገባቸው ቤት ቆጥሮ የማይጨርሳቸው አሸን ባለጌዎች፣ ማጋጮች፣ ደብዳቢዎች፣ አጥቂዎች፣ ሴትን አሳንሶ አዪዎች እንዳሉ.. ሳይገባኝ አይደለም፣ ወንድ ልጇን የባል ያህል ያለመስመር የምትወድ፣ ጣልቃ ገብ ቀናተኛ የሆነች እናት እንዳለች፣ በባሏ የምትጠላውን በልጇ ያፀደቀች፣ የሴት ልጇን ጉልበት መዝማዥ ወንድ ልጇን ሸክም አድርጋ አሳዳጊ እንዳለች… ግን ልክ አለው፣ anything with out a balance ገደል እንደሚገባ ቆም ብለን የምናስብበት አፍታ እንድናገኝ ለሁሉም እየተመኘሁ፣ በስመ “ባለጌ ባል” መልካሙን ባሏን የምትወደውን ስም መስጠት ፣ በስመ "mama's boy" ወንድ ልጇን በእናት ደንብ የምትወደውን ማናናቅ የእህትማማችነቱን ጭንቅላት እንዴት ያስገመግመዋል? I remember seeing women with purple profile pictures calling another woman a “pick me” simply because she made a video saying, “ባምቢ can’t be a role model.” But you know who is picked? Bambi. Stupid of you to assume a man will pick a woman with morals, integrity and dignity. Naive of you to think that's not something they think "intimidating" But you know what's more sad? Your internet sisterhood, won't help you either to get you anywhere in life if you are intimidating for them as you are for men. The “performative sympathy” is for people they look down on, for people that knows their history and could use as a weapon whenever they need to. As long as you’re accessible, ስትባልጊ ይደገፍልሻል፤ ስትለምኚ ይታዘንልሻል። You don’t have to “send a nude and be found” to be considered strong. There are countless women living this life raw, struggling every single day, many of them never get opportunities, recognition, or financial support even after asking for help. Yet despite thousands of self proclaimed feminists online, a woman still has to beg just to reach 100,000 followers and finally get a bag. Sometimes I think we’re all hypocrites when it comes to genuine empathy or the so called sisterhood, We often need someone to look down on before we feel compassion. በገዛ ብልግናዋ ከልጅ እስከ ደቂቁ የደገፋት የቆመላት ሴት ከህፃን ልጅ አለባበስ የተፈለሰፈ አጭር ቀሚስ አይሉት ቁምጣ ለብሳ "ይሄን ለብሼ አልወጣም ግን ህፃን ያስመስለኛል" ብላ ስትለጥፍ ህዝቤ in fusion "ስታምሪ” ይላል። Red pill content consume አድርገው የጠገቡ እንደ እዮብ ሀይሌ አይነት creators are always quick to make videos criticizing opinionated, decent women with senses but when someone is openly appealing to pedophilic fantasies, promoting content that can negatively influence young girls, they suddenly have nothing to say. Funny, isn’t it? በጣም በቅርቡ ለብዙዎች ደራሽ፣ አጋዥ የሆነች ሴት የፃፈችዉን ፅሁፍ አንብቤ ልቤ ለሁለት ተክፍሏል። እርዱኝን ያለመደች ለክብሯ ሟች ሴት፣ በስራዋ መከበር መደገፍ ሲኖርባት ወንዶቹም ጨርቋን፣ ሴቶችም ገበናዋን ካልገለጥን እገዛን እምቢ አሉ። ከምንም ከምንም የሚቀፈኝ ደግሞ የአይዞሽ በርቺ አርበኞች ናቸው። ለስሙማ ሀምሳ ሎሚ ገለመሌ ብለን ተርተናል። ግን ሸክሙ የሚታገዘው አይን ያወጣው፣ ገላው የረከሰው ልመና ያልታከተው ነው። ባለጌን የሚያበረታ እህትማማችነት፣ ባል ቀምታ፣ ትዳር አፍርሳ ስንቱን ያስለቀሰች መረንን ወፌ ቆመች ዳዴ የሚያስብል ሶሊዳሪቲ:) ባለጌውን አንገዋሎ የማያወጣ ሙቭመንት መጨረሻው ሊጥለው የሚታገለውን ጨቋኝ መሆን ነው። Against all odds, እንደ ሀይማኖት ተከትዬው ሳይሆን ለራሴ አስፈልጎኝ ከስሙ በፊት ፕሮሰሱን ቀድሜ ያገኘሁት ሙቭመንት ስለሆነ በጉዞው ውስጥ እሳተፋለሁ። This journey is still unfolding, and I understand that we’re nowhere near the finish line.

If five feet apart was ever made እኛ ሀገር እኛ ነበርን የምንተውነው😅፣ የቅርብ ሩቅ ወዳጆች ነበርን፣ ለሁለት አመት እና ከዛ በላይ መሀላችን ያለውን ቴንሽን ለጓደኝነት የሰዋን። አንድ ቀን ፊልም ልናይ ሲኒማ ገብተን፣ ትንሽ ወደኔ ሳይድ ያዘነበለ መሰለኝ፣ (አሁን ላይ እንደ ፓሮት ትከሻሽ ላይ መቀመጥ ሲቀረኝ እንኳ አልገባሽም ሲለኝ ስቄያለሁ) እንደዛ ተጠግቶኝ አያውቅም፣ የሆነ የትከሻው ሰፊነት፣ ሽቶው እና ክብደቱ ብቻ ተመችቶኝ ፍሬን እንደያዘ ሰው እግሬን በጭንቀት ወጥሬ ተቀመጥኩ፣ ደሞ የፊልሙ ርዝመት። የዛን ለት ስንወጣ ቻው ስንባባል ያለመደብንን ተቃቀፍን እና ልቡ የፈጠነ መሰለኝ። ከዛ ግን ምንም አልነበረም፣ አለ አይደል “I had a nice time, I felt something I never felt before” ምናምን? the kind of texts I was waiting for? ወፍ። ያኔ I just knew ብቻዬን እየተሰቃየሁበት ያለ ነገር እንደሆነ። ከዛ ልተወው ፍቅሩን ወደየከተትኩበት ሚስጥር ኪሶቼ እየገባሁ ላራግፍ ሞከርኩ፣ የቻልኩትን አስወጥቼ መኖሬን ቀጠልኩ። ከዛ መድሀኒያለም ሰበብ አግኚ ሲለኝ ጆርዲን “እድሜና ጤና ባለችበት ይስጣት”፣ በሷ ምክንያት በሀሳብ ተጣላን፣ “how dare you?” አልኩ፣ ያው ምን ያለበትም ሆኖ፣ ሰበብ አግኝቼ ተጣላሁት፣ አንድ ወር እንደቀልድ በየለቱ የምናወራ ሰዎች ፀጥ፣ ጥፍትፍት። 🥹 (I was trying to move on, and it wasn’t easy) የሳሚ ዳን “እኔ አላምንም” song was on repeat. የኔ ጠምበለል ፣ ለሶስት አመት በልቤ መንገድ ላይ ያንሸራሸርኩት ልጅ፣ እንዲሁ ከሀሳቤ የሚጠፋ አልነበረም። በሰውነቴ ይዤው የዞርኩት ሰላሜ ነበር፣ ጤነኛ መሆኔን የማውቀው በሱ ነበር፣ እወድሻለሁ ይለኝ ነበር፣ ከአመመሽ ሆስፒታል መጥቼ ልውሰድሽ ይለኝ ነበር፣ ስለልጆቼ ይጠይቀኝ ነበር፣ ስለ ወደድኩት ፊልም እናወራ ነበር፣ ሰው እንቦጭቅ ነበር፣ ይወደኝ ነበር። አንዱን ለት I was out with semira, having drinks and was talking about him, (ተጣላን ማለት አፍሬ በወሩ ነው የነገርኳት) "I miss him, ምፅ” አልኩ። ያንለት ሌሊት he texted me😭 we were interlinked. And that’s when I know we can’t never be apart from each other ever again . He was really my soul mate, ልኬ። ከታረቅን በኋላ ስንገናኝ ለመጀመሪያ ጊዜ እጅ ለእጅ ተያያዝን፣ አይን ለአይን ተያየን፣ ፊልም እያየን ጉልበቴን ነካኝ። አቅፎኝ walk አደረግን፣ ስንለያይ the tightest of all tight hugs ተቃቀፍን። ደግሞ ወንድ ልጅ እንዲህ አይነት አፌክሽን ያውቃል? እንዲህ አይነት sincerity? Great humor with considerate love? አሁን እኔ ነኝ በጣም የምወድህ፣ አኔ ነኝ በጣም የምወድሽ ከምንባባለው ጊዜ ሲተርፈን፣ መጀመሪያ እኔ ነኝ የወደድኩሽ፣ ኧረ በስማም እኔ ነኝ እንጂ እንባባላለን። ዋቃ ይመስገን🫶🏾 “በበራ ሸጋ ጊዜ ደመናውን በገለጠ፣ አልከዳህም አልተውህም፣ አንተን በፍቅር ማንበለጠ?”