Thoughts Of a Dead Mind

کاش بودیم رها

Black and blue on the inside, just sitting there Why wont you say that this time it wont be the same? 🖤🩵

از خودبیگانگی یا Alienation، تجربه‌ای است که این روزها به آن دچار هستیم. تعاریفی که از انسانیت داشتیم و مفاهیمی که درباره حقوق بشر خوانده بودیم، یکی پس از دیگری نقض شدند. استانداردهای دوگانه و حرف‌های پوچ و بی‌معنی که فقط برای فریب عوام بودند. همه‌ی این‌ها در کنار اتفاقاتی که با از دست دادن و فقدان همراه‌اند چیزی که به افراد جامعه تحمیل می‌شود نتیجه‌ای جز از خودبیگانگی ندارد. در چنین برهه‌ای از زمان، فرد تمام سنگرهای شناختی‌اش را یکی پس از دیگری از دست می‌دهد. عقل اگر توان بقا داشته باشد و بتواند آزمون‌های سلامت روانی را پشت سر بگذارد، نمی‌تواند به چیزی جز بیگانگی شناختی دچار شود. جایی که باورها و واقعیت‌ها از هم جدا می‌افتند. وقتی از بعد فلسفی و روانشناختی قضیه فاصله بگیریم، خاطراتی که ساختیم و روزهایی که گذراندیم، با لحظاتی سپری شده‌اند که انگار تکه‌ای از ما در گذشته به یادگار مانده است. یک کلیدواژه که هر موقع دلمان خواست، بتوانیم به آن لحظه بازگردیم؛ تا هم هویت خود را فراموش نکنیم و هم در شرایط سخت، روزگار بگذرانیم. اما اگر بگویم که آن کلیدواژه فراموش شده، چه؟ گذشته دست‌نخورده باقی مانده است خب، نمی‌شود گذشته را دستکاری کرد. اما دیگر چیزی نیست که ما را به آن لحظه وصل کند. آن تلاش‌ها نابود شده‌اند، آن لحظات از بین رفته‌اند و آن اشخاص، کشته شده‌اند. از خودبیگانگی، جنبه‌‌های مختلفی دارد. می‌تواند طبق گفته‌های مارکس، ریشه‌‌ی اقتصادی داشته باشد یا همانند چیزی که اریش فروم گفته، جنبه‌ی اجتماعی داشته باشد. اما شکلی از Alienation که ما دچار آن هستیم، ارتباط دارد با سندروم بازمانده. که به شکل اختلال بعد از سانحه همراه است. عزیزانی از ما که کشته‌ شده‌اند، اگرچه ندیده‌ایم اگرچه شاید به اسم و به چهره هیچگاه برای ما آشنا نبودند، اما در سرگذشت و در رنجی که به دوش داشتیم، مشترک بودیم. هم‌میهن، در کشوری رنج زده می‌تواند معنایی جدیدتر داشته باشد. به نحوی که شما شاید اصلا در این کشور متولد نشده باشید، اما رنج‌های مردمانش برایتان آشنا باشد. رنج‌هایی که آن‌ها را در والدین یا نزدیکان خود نیز دیده‌اید. در این هنگام، با کشته شدن یک پیرمرد در یک گوشه از آن کشور، احساسی که به شما دست می‌دهد، به مانند این است که انگار اتفاقی برای پدر خودتان افتاده یا اگر کودکی کشته می‌شود، احساسی در شما ایجاد می‌شود که انگار فرزند یا خواهر و برادر کوچکتر خود را از دست داده‌اید. این تلاش برای ایجاد ارتباط با از دست رفتگان، و ایجاد پل‌هایی برای هم‌ذات پنداری، چیزی است که در کشور‌های رنج‌زده، میهن‌پرستان دچارش هستند. در چنین شرایطی هر عددی که از جمعیت جامعه کاسته می‌شود، رنجی می‌شود بر دوش فرد. احساسی که فرد در این جامعه دچار آن می‌شود، همان سندروم بازمانده است. و اگر فرد بتواند دوام بیاورد، چیزی که در انتظارش است، از خود بیگانگی‌است.

از خودبیگانگی یا Alienation، تجربه‌ای است که این روزها به آن دچار هستیم. تعاریفی که از انسانیت داشتیم و مفاهیمی که درباره حقوق بشر خوانده بودیم، یکی پس از دیگری نقض شدند. استانداردهای دوگانه و حرف‌های پوچ و بی‌معنی که فقط برای فریب عوام بودند. همه‌ی این‌ها در کنار اتفاقاتی که با از دست دادن و فقدان همراه‌اند چیزی که به افراد جامعه تحمیل می‌شود نتیجه‌ای جز از خودبیگانگی ندارد. در چنین برهه‌ای از زمان، فرد تمام سنگرهای شناختی‌اش را یکی پس از دیگری از دست می‌دهد. عقل اگر توان بقا داشته باشد و بتواند آزمون‌های سلامت روانی را پشت سر بگذارد، نمی‌تواند به چیزی جز بیگانگی شناختی دچار شود. جایی که باورها و واقعیت‌ها از هم جدا می‌افتند. وقتی از بعد فلسفی و روانشناختی قضیه فاصله بگیریم، خاطراتی که ساختیم و روزهایی که گذراندیم، با لحظاتی سپری شده‌اند که انگار تکه‌ای از ما در گذشته به یادگار مانده است. یک کلیدواژه که هر موقع دلمان خواست، بتوانیم به آن لحظه بازگردیم؛ تا هم هویت خود را فراموش نکنیم و هم در شرایط سخت، روزگار بگذرانیم. اما اگر بگویم که آن کلیدواژه فراموش شده، چه؟ گذشته دست‌نخورده باقی مانده است خب، نمی‌شود گذشته را دستکاری کرد. اما دیگر چیزی نیست که ما را به آن لحظه وصل کند. آن تلاش‌ها نابود شده‌اند، آن لحظات از بین رفته‌اند و آن اشخاص، کشته شده‌اند. از خودبیگانگی، جنبه‌‌های مختلفی دارد. می‌تواند طبق گفته‌های مارکس، ریشه‌‌ی اقتصادی داشته باشد یا همانند چیزی که اریش فروم گفته، جنبه‌ی اجتماعی داشته باشد. اما شکلی از Alienation که ما دچار آن هستیم، ارتباط دارد با سندروم بازمانده. که به شکل اختلال بعد از سانحه همراه است. عزیزانی از ما که کشته‌ شده‌اند، اگرچه ندیده‌ایم اگرچه شاید به اسم و به چهره هیچگاه برای ما آشنا نبودند، اما در سرگذشت و در رنجی که به دوش داشتیم، مشترک بودیم. هم‌میهن، در کشوری رنج زده می‌تواند معنایی جدیدتر داشته باشد. به نحوی که شما شاید اصلا در این کشور متولد نشده باشید، اما رنج‌های مردمانش برایتان آشنا باشد. رنج‌هایی که آن‌ها را در والدین یا نزدیکان خود نیز دیده‌اید. در این هنگام، با کشته شدن یک پیرمرد در یک گوشه از آن کشور، احساسی که به شما دست می‌دهد، به مانند این است که انگار اتفاقی برای پدر خودتان افتاده یا اگر کودکی کشته می‌شود، احساسی در شما ایجاد می‌شود که انگار فرزند یا خواهر و برادر کوچکتر خود را از دست داده‌اید. این تلاش برای ایجاد ارتباط با از دست رفتگان، و ایجاد پل‌هایی برای هم‌ذات پنداری، چیزی است که در کشور‌های رنج‌زده، میهن‌پرستان دچارش هستند. در چنین شرایطی هر عددی که از جمعیت جامعه کاسته می‌شود، رنجی می‌شود بر دوش فرد. احساسی که فرد در این جامعه دچار آن می‌شود، همان سندروم بازمانده است. و اگر فرد بتواند دوام بیاورد، چیزی که در انتظارش است، از خود بیگانگی‌است.

#Postrock #Experimental #Soundtrack

📱 SoundCloud 💀 Telegram