Why am I so crazy

ماهی برگشته ز دریا شدم تا تو بگیری و بمیرانی‌ام خوب‌ترین حادثه می‌دانمت خوب‌ترین حادثه می‌دانی‌ام؟ حرف بزن ابر مرا باز کن دیر زمانی است که بارانی‌ام ها به کجا میکشی‌ام خوب من؟ ها نکشانی به پشیمانی‌ام!

همه‌جا پیشِ من بمان، حتی اگر باهم بحث کنیم هم خوب است. با هم بحث می‌کنیم و بعد می‌خندی همان‌طور که خوب بلدی، این لبخندت است که دوست دارم ببوسمش... |آلبر کامو نامه به ماریا کاسارس|

همه‌جا پیشِ من بمان، حتی اگر باهم بحث کنیم هم خوب است. با هم بحث می‌کنیم و بعد می‌خندی همان‌طور که خوب بلدی، این لبخندت است که دوست دارم ببوسمش... آلبر کامو نامه به ماریا کاسارس|

تنم تابوت غمگینی که جانم رانمی‌فهمد دلِ تنگم حصار استخوانم را نمی‌فهمد   شبیه بغض نوزادی که ساعت‌هاست می‌گرید پر از حرفم کسی اما زبانم را نمی‌فهمد   انارم دانه دانه دانه دانه دانه غم دارم کسی تا نشکنم راز نهانم را نمی‌فهمد   دلم تنگ است و می‌گریم،دلم تنگ است و می‌خندم کسی که نیست دیوانه جهانم را نمی‌فهمد   چنان در آتش غم سوخته جانم که می‌دانم پس ازمرگم کسی نام و نشانم را نمی‌فهمد   |حسین منزوی|

دلم می‌خواهد خودم را از تنم در بیاورم بشورم بچلانم و روی طناب حیاطمان پهن کنم فردا بیایم و ببینم که مرا باد با خود برده است.

‌ میخواست گریه نکند اما جنازه‌اش در رودخانه‌ی اتاقش پیدا شد.

وقتی به عقب نگاه می‌کنم فقط به حال خودم گریه‌م می‌گیره که هیچوقت حالم خوب نبوده. هیچوقت خوشبخت و خوشحال نبودم. هیچوقت اون‌جوری که دلم می‌خواست زنده نبودم. آخه چرا؟ منی که حتی به برگی که از درخت میفته هم عشق می‌دم، منی که هر بار چشمم به آسمون میفته جوری شیفته‌ش می‌شم که انگار بار اوله، منی که از ذوق یه فیلم یا آهنگ خوب رسما مست و دیوانه می‌شم، منی که با دیدن بچه‌ها و گربه‌ها و عاشق‌ها اشک توی چشمام جمع می‌شه، من چرا نباید حالم خوب باشه؟ چرا باید از هر چیزی که از این زندگی می‌خوام فرسنگ‌ها دور باشم؟ چرا نباید بدونم واقعا و عمیقا مورد عشق واقع‌شدن چه شکلیه؟ چرا باید همیشه پر از حفره‌های پرنشدنی باشم؟ چرا باید کاری ازم برنیاد جز اینکه بشینم به تماشای فلاکتم و سوختن و دود شدن این عمر؟ خسته‌م. از هر ثانیه‌ی این زندگی خسته و بیزارم. از همین جمله‌هایی که دارم می‌نویسم و تمام روز توی سرم تکرار می‌شن حالم بهم می‌خوره. فقط دلم می‌خواد گم و گور بشم و هیچ اثری ازم باقی نمونه. فقط می‌خوام حالا که چیزی درست نمی‌شه، حداقل تموم بشه.

وقتی به عقب نگاه می‌کنم فقط به حال خودم گریه‌م می‌گیره که هیچوقت حالم خوب نبوده. هیچوقت خوشبخت و خوشحال نبودم. هیچوقت اون‌جوری که دلم می‌خواست زنده نبودم. آخه چرا؟ منی که حتی به برگی که از درخت میفته هم عشق می‌دم، منی که هر بار چشمم به آسمون میفته جوری شیفته‌ش می‌شم که انگار بار اوله، منی که از ذوق یه فیلم یا آهنگ خوب رسما مست و دیوانه می‌شم، منی که با دیدن بچه‌ها و گربه‌ها و عاشق‌ها اشک توی چشمام جمع می‌شه، من چرا نباید حالم خوب باشه؟ چرا باید از هر چیزی که از این زندگی می‌خوام فرسنگ‌ها دور باشم؟ چرا نباید بدونم واقعا و عمیقا مورد عشق واقع‌شدن چه شکلیه؟ چرا باید همیشه پر از حفره‌های پرنشدنی باشم؟ چرا باید کاری ازم برنیاد جز اینکه بشینم به تماشای فلاکتم و سوختن و دود شدن این عمر؟ خسته‌م. از هر ثانیه‌ی این زندگی خسته و بیزارم. از همین جمله‌هایی که دارم می‌نویسم و تمام روز توی سرم تکرار می‌شن حالم بهم می‌خوره. فقط دلم می‌خواد گم و گور بشم و هیچ اثری ازم باقی نمونه. فقط می‌خوام حالا که چیزی درست نمی‌شه، حداقل تموم بشه.

آسمان با دیگران صاف است و با ما ابرها دارد... |شهریار|

گفتم تو را دوست دارم صدای مرا نقاشی کن دلتنگ توام اندوهِ مرا نقاشی کن به تو می‌اندیشم در غم پندارِ مرا نقاشی کن گفتی در خلاء که هوا نیست نه من تو را می‌خوانم نه تو مرا می‌شناسی برایم چراغی بیاور بی‌نور چگونه نقاشی کنم؟ |محمدابراهیم جعفری|

همه‌چیز واقعاً خسته‌کننده‌ شده است؛ این زندگی اصلا بویِ زندگی نمی‌دهد.