𝑪𝒐𝒍𝒅 𝑾𝒉𝒊𝒔𝒑𝒆𝒓𝒔

Album : Fra en Vugge i Fjellet Artist : FEDRESPOR Released : February 22, 2019 Country : Norway #Acoustic #Dark_Folk #Nordic_Folk

Single : The Spirit of Winter Artist : Pavel Kozenkov Released : February 12, 2025 Country : Russia #Ambient #Chillout #Psychill #New_Age

عکس

Single : The Spirit of Winter Artist : Pavel Kozenkov Released : February 12, 2025 Country : Russia #Ambient #Chillout #Psychill #New_Age

Album : Timeless Artist : Elemental SoundWorks Released : February 15, 2025 Country : US #Contemporary_Classical #Piano

I Need A Home by Symbiose Released : February 14, 2025 Country : Ferance

Album : There Lingers One Who's Long Forgotten Artist : Black Narcissus Released : February 14, 2025 Country : Belgium

Track : Osiris Artist : uncle nofun Released : February 14, 2025 Country  : UK

این پلی شده🖤

حال خوشی ندارم. گیج و منگم و خودم را به جا نمی آورم. مثل اینست که حافظه ام را از دست داده ام و نمی دانم که شاهرخ مسکوبم یا چه کسی دیگر؟ کی؟ مثل آن دهاتیم در گرگ و میش جنگل و شکارچی تشنه، خونِ تفنگ به دست. شکارچی ترسیده و تهدید آمیز فریاد می کشد سیاهی کیستی و دهاتی ترسیده تر وحشت زده جواب می دهد: مو هیچکسم! من هم بی ترس و بی صدا احساس «هیچکسی» دارم؛ کسی که هیچکس نیست. نه اینکه خودم را مثلا گم کرده باشم و نیابم. آدم یا هر چیزی در «جایی» گم می شود و در یك « وقتی ». من در این حال که هستم حس زمان و مکان را از دست داده ام بنابراین «گم شده » نیستم. انگار در فضای خالی و بی وزن درون خودم معلقم. مثل فضانورد شناور در سفینه . همین چند دقیقه، پیش از باغ لوکزامبورگ گذشتم، برگ های ریخته زیر پایم خش خش می کرد و درخت ها در طیفی رنگارنگ هنوز کاملا عریان نشده اند ولی من به اندازه ، همه فصل ها از پائیز دورم، از پائیز، از خودم و از نور شرمزده و بی رمق آفتاب که مثل آبي سیال در فضا موج می زند؛ در « ناکجایی بی زمان شبيه قایقی بی سرنشین و بادی ملایم، سرگردان روی دریائي دور؛ به نظرم می آید در ناخود آگاه کسی که «من» بودم، غوطه می خورم. و با این وصف می دانم که هستم. یک پر تو خود آگاه در شب انبوه ناخود آگاه! این خویشتن کسی است که خسته از این راه دراز از خود دست شسته است. ولی یك ندای ضعیف اما سمج، موذی، بیرحم به گوش دلم می خواند که دروغ می گویی، دروغ؛ نمی توانی از خودت دست بشویی، تو از خودت رهایی نداری ، یك ندای مثل نگاه کوسه ای درنده از عمق آب های کبود ، از آن ظلمت خاموش روزها در راه از صفحه:محمد مهدی پور

حال خوشی ندارم. گیج و منگم و خودم را به جا نمی آورم. مثل اینست که حافظه ام را از دست داده ام و نمی دانم که شاهرخ مسکوبم یا چه کسی دیگر؟ کی؟ مثل آن دهاتیم در گرگ و میش جنگل و شکارچی تشنه، خونِ تفنگ به دست. شکارچی ترسیده و تهدید آمیز فریاد می کشد سیاهی کیستی و دهاتی ترسیده تر وحشت زده جواب می دهد: مو هیچکسم! من هم بی ترس و بی صدا احساس «هیچکسی» دارم؛ کسی که هیچکس نیست. نه اینکه خودم را مثلا گم کرده باشم و نیابم. آدم یا هر چیزی در «جایی» گم می شود و در یك « وقتی ». من در این حال که هستم حس زمان و مکان را از دست داده ام بنابراین «گم شده » نیستم. انگار در فضای خالی و بی وزن درون خودم معلقم. مثل فضانورد شناور در سفینه . همین چند دقیقه، پیش از باغ لوکزامبورگ گذشتم، برگ های ریخته زیر پایم خش خش می کرد و درخت ها در طیفی رنگارنگ هنوز کاملا عریان نشده اند ولی من به اندازه ، همه فصل ها از پائیز دورم، از پائیز، از خودم و از نور شرمزده و بی رمق آفتاب که مثل آبي سیال در فضا موج می زند؛ در « ناکجایی بی زمان شبيه قایقی بی سرنشین و بادی ملایم، سرگردان روی دریائي دور؛ به نظرم می آید در ناخود آگاه کسی که «من» بودم، غوطه می خورم. و با این وصف می دانم که هستم. یک پر تو خود آگاه در شب انبوه ناخود آگاه! این خویشتن کسی است که خسته از این راه دراز از خود دست شسته است. ولی یك ندای ضعیف اما سمج، موذی، بیرحم به گوش دلم می خواند که دروغ می گویی، دروغ؛ نمی توانی از خودت دست بشویی، تو از خودت رهایی نداری ، یك ندای مثل نگاه کوسه ای درنده از عمق آب های کبود ، از آن ظلمت خاموش روزها در راه از صفحه:محمد مهدی پور