🤍

میدونین بزرگسالی این شکلیه که دیگه قلبت بدون مشورت با عقلت کاری نمیکنه. یا مثلا عقلت نظر قلبتم میخواد. دیگه جنگی نیست. دوتاشون خسته شدن و فقط دلشون میخواد صلح کنن. مثلا وقتی قلبت میخواد یه کار اشتباه بکنه که مطمئنه که اشتباهه و عقلت که قبلا حتما اون کارو قبول نمیکرد، الان نهایتا میگه: “ چی بگم والا.”

فکر نمی‌کنی ما یکم زیادی زندگی رو سخت و پیچیده می‌کنیم؟

کاش تراپیستا‌تون بهتون بگن این اولویت قرار دادن خودتون تا جایی باید باشه که به فرد دیگه‌ای آسیب نزنه بعضا اون مرز باریک خودخواهی و اولویت خود رو گم می‌کنیم.

صرفا خواستم اطلاع بدم حواستون به دلبری کردن هوا باشه

من اگر کلمه «وای» رو نداشتم در مکالمه هام و ابراز احساساتم ناتوان میموندم.

داره برف میاد. و میشه بهم بگید چرا الان من یکیو ندارم تا بریم با همدیگه یه اولاف درست کنیم و بعدش بریم هات‌چاکلت بخوریم؟

واقعا ممنونم از ادمایی که لحظات رو تبدیل به قند می‌کنن.

غمم گینه

دنیای بزرگسالی برای قلب گنجشکیم زیادی بزرگه.