Gitme...💚

از نشونه‌های احساسِ امنیت در حضور یک‌ نفر، پرحرف شدنه.

دیگه کسی رو نمیشه جدی گرفت، کسی اونقدر واقعی نیست که بوی موندن بده، کسی انقدر شبیهت نیست که بتونی از بغضات واسش بگی، کسی انقدر دوست نداره که از هیچی نترسی، کسی نیست و این یه واقعیت تلخه، این دنیا از درون خالی شده و ما به صبر و تنهایی محکوم شدیم.

زمان میبره تا بفهمی خوبی خوبه، اما واسه کسی که بفهمه.

خنده هامو نبین؛ تو مغزم با یچیزایی می‌جنگم که اگه ببازم شاید دیگه نباشم..

‏آدم فقط کافیه یک روز برگرده به چیزی که دلتنگشه. همون ساعت اول میفهمه که چرا ترکش کرده بود و دلتنگی یه حس غلطه.

“Aklına gelecek eskiler” 01:55 👌🏻🍃

آدما رو وقتی سرشون شلوغه بشناس نه وقتی تنهان، تنهایی آدمارو مهربون می‌کنه.

هیچوقت وارد رابطه‌های بدون لِیبل نشین. یه جا دلبستگی یقه‌اتونو میگیره درحالی که تعهدی وجود نداره و هیچ حقی ندارین که چیزی بگین، شما میمونین و یه کوه غم.

هر گوه‌کاری‌ای رو به اسم روشن‌فکری و مدرنیته نمیشه توجیه کرد. یه‌سری چیزها تا ابد اشتباهه!

با کسی باشید که کیف کنه از داشتنتون، همین.

ضمناً مسئله این نیست که «زندگی ارزش زیستن داره یا نه»، مسئله اینه که «زندگی من ارزش زیستن داره یا نه.» آدم بهترین روز زندگیش رو با بدترین روزش قیاس می‌کنه و می‌فهمه هیچ فرقی باهم ندارن. «کتاب ریگ روان»

آدم است دیگر؛ تمامِ داشته‌ها و نداشته‌هایش، بندِ حوصله‌اش است. حوصله که نداشته باشد، حتی ممکن است از آدم بودن اِستعفا دهد...