Gitme...💚

Hayırlı Ramazanlar🌙

نمی‌دونم عزیزم؛ دستم به زندگی نمی‌ره.

باید خودمان نوری بر تاریکی‌مان بتابانیم این را هیچ‌کس دیگری برای ما انجام نخواهد داد؛ تردید نکن که نوری هست شاید چندان نباشد که گفته‌اند اما آنقدر هست که از تاریکی‌ات برآید...

ببار ای بارون ببار؛ با دلم گریه کن خون ببار… در شبهای تیره چون زلف یار… بهر لیلی؛ چو مجنون ببار ای بارون دلا خون شو خون ببار؛ بر کوه و دشت و هامون ببار به سرخی لبای سرخ یار… به یاد عاشقای این دیار به کام عاشقای بی مزار؛ ای بارون… ببار ای بارون ببار؛ با دلم گریه کن خون ببار… در شبهای تیره چون زلف یار… بهر لیلی؛ چو مجنون ببار ای بارون

بهر لیلی؛ چو مجنون ببار ای بارون دلا خون شو خون ببار؛ بر کوه و دشت و هامون ببار

ببار ای بارون ببار؛ با دلم گریه کن خون ببار… در شبهای تیره چون زلف یار…

پنج ساله بودم و رویای بزرگ شدن داشتم؛ بیست و چند ساله‌ام و رویای برگشتن.

راستش من خیلی کار دارم هنوز خیلی چیزها هم برای از دست دادن دارم ولی اگه بهم بگن همین الان می‌تونی چشماتو ببندی و دیگه بیدار نشی با آرامش تمام چشمامو می‌بندم.

میانه‌ ی راه ایستاد و از خودش پرسید: یعنی تمام زندگی همین است؟ «همین تحمل کردن ها، صبر کردن ها و دوام آوردن های اجباری»

انگار از هر چیزی یه ته مونده ای ازم مونده از صبرم حوصله‌ام ذوقم انگیزه‌ام توانم.