𝖡𝖾𝗁

یکی از بزرگ‌ترین مشکلات من، زیادی فکر کردن به «چرا»هاست؛ چرا فلانی این حرف رو زد، چرا این‌طوری رفتار کرد، چرا اهمیت نداد و... گاهی اون‌قدر دنبال دلیل می‌گردم که خودم توی ماجرا غرق می‌شم و ساعت‌ها بابت چیزی ناراحت می‌مونم که شاید اصلا جوابش اون‌قدرها هم مهم نباشه. شاید بعضی «چرا»ها جواب پیچیده‌ای نداشته باشن؛ شاید صرفا دوست نداشته، صرفا اخلاقشه، صرفا اهمیت نداده، یا صرفا همین‌قدر بوده. می‌خوام یاد بگیرم برای عبور کردن از هر چیزی، لزوما لازم نیست دلیلش رو بفهمم. بعضی وقت‌ها «نمی‌دونم چرا، ولی می‌پذیرم که اتفاق افتاده» کافیه.