با‌ حُسین باش.

سحرِ دومِ ماه رمضان است و دلم، می‌رود هم‌رهِ آن حُرِّ پشیمان به حرم.

همین نماز اول وقت و دروغ نگفتن و ذکرهایی که بلدیم و دیگر چیزهای ساده.

هر جای زندگیت دچار تحیّر شدی، لازم نیست کار خاصی بکنی، چیزهایی که بلدی رو بهش عمل کن، خدا بهت یاد می‌ده با نشونه‌ها. - شیخ اسماعیل رمضانی.

«هر نمی‌دانمی، حاصلِ می‌دانم‌های زیر پا و عمل نشده است!»

حدیث امیرالمؤمنین؟ «نمی‌خواد چیز جدید یاد بگیرید، برید به چیزایی که بلدید عمل کنید.»

«به دنبال آگاهی نروید، وقتی به آگاهی عمل نمی‌کنید!»

«به دردت نمی‌خوره چیزی که عمل نمی‌کنی بهش رو بدونی!»

علم، تا وقتی در مرحله علمه، مضرّه. آگاهی اگر به ایمان یا عمل تبدیل نشه، مضرّه!‌ - شیخ اسماعیل رمضانی.

خداوند جوان را مرکز احساسات خلق کرده و قوی‌ترین بُعد وجودی یک جوان، احساس و قلبشه. - شیخ اسماعیل رمضانی.

به کلمن‌های نارنجی حرمت میرسد که رویش شفا را نوشته باشند، ننوشته بودند هم شفا بود، خورده و نخورده حتی شفاست، چون در حرم توست. به تشنه های حرمت که نه در حرم تو دلشان می‌آید آب بخورند، نه در حرم سیدالشهدا، به آن ادب؛ مرا در رمضان به یاد آورنده ذکر عطش و مصیبت لبها و جگر سوخته‌ی حسین-علیه‌السلام- قرار بده، از تو بر می‌آید عباس، زیرا توویی آنکه علمدار و قافله سالار عبارت «فَذَکَرَ عَطَشَ الحُسَینِ...» هستی.

ما لحظه‌ی مرگ به جای انا لله، می‌گیم: به قربان اباعبدالله...

اللهمَّ اشْغَلْ قُلوُبَنا بِذِكْرِ الحُسَین عَلَیهِ السَّلام

۶ میلیون تومان مانده، اجرتون با سیدالشهداء.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ هرجوری حساب میکنم ``حق داری انداختی عقب کرب و بلامو ``

حسینم، خدا منو به خاطر تو هم شده می‌بخشه، هنوز حوالی حرم، عطر تنِ تو پخشه...

حبیبِ بی‌حبیبِ من، سیدنا الغریبِ من، پناهِ بی‌پناهِ من، کشته‌ی قتلگاهِ من...

هرجور حساب می‌کنم، باید برم کربلا...