Najmiddin Turon

Манзилимни осмон айлаб, Шу осмонни дилга жойлаб, Ишқдан бунёд жаҳонима, Фақат сени малак сайлаб, Пешонамга мангуликка, Қуллик тамға уриб қўйдим. Ишқ тўлғонур соҳилим тор, Танам қафас, танам озор, Учай десам учолмайман, Қувғиндирман, гунохим бор, Хаёл эркдир, ҳаёт кишан, Кишанларни узиб қўйдим. Бозор йўлдир, мозор йўлдир, Одамизот шу йўлдадир— бу йўл менга саҳли мумта, Менинг йўлим кўнгилдадир, Худо берган шу Ишқ дея, Тартибларни бузиб қўйдим. Сендай сулув туғилмайди, Туғилмаган кўмилмайди, Жамолингни кўзим эмас, Кўнглим кўрса улуғлайди, Борлиғингни кўрмасин деб, Кўзимга туз сепиб қўйдим. Худо берган шу Ишқ дея, Тартибларни бузиб қўйдим. ©Нажмиддин Эрматов

дерлар: баҳорни соғинган уруғ, кута-кута гуллаб кетади, ўзи айланади баҳорга. дерлар: ёмғирни соғинган дарё, кута-кута парланиб кетар, ўзи эврилади ёмғирга. билмам: сени соғинётган мен, кута-кута яшасам, не бўлади охири?.. ©Нажмиддин Эрматов ноябрь, 2018

Эй, мусаввир, битта йўл чизгин, Мени олиб кетсин майхоналардан. Қиличи қинида қирқта алп ўлди, Дунё заҳар тутди мастоналардай... Қоражон қўлида сичқон еган ип, Сурхайл кавшади ғознинг гўштини. Жандамни тутатдим дуди чиқмади, Кимдир ёпиб қўйди зиндон устини. Ҳамон чиқолмайман тубсиз бу чоҳдан, Руҳимни шол қилиб ташлади оғу. Барчинни чизиб бер, етти йил нима? Етмиш йил ўтса ҳам кутган бўлсин у. Миллатнинг кўзини очиқ тасвирла, Басир синчиларнинг башорати талх. Яғринида панжа кўринмаса ҳам, Ўзининг алпларин таний олсин халқ. Кимдир шон талашди жонидан кечиб, (тусланди бу тарих, қолдирмади из). Улар чақа эмас, тушиб қолмасин, Ватаннинг чўнтагин бутун қилиб чиз. Бу чиркин сиёсат осмоннинг яна, Юзига паранжи тутган паллада. Сен шундай тасвирла, Бурғу чалгандай, Шоирлар ҳайқириб чиқсин даҳмадан. Кейин нима бўлар? Кейин... билмадим. Билмадим, бир четда қолса ҳамки тахт, Яна уч-тўрт зина тепага чиқиб, Суратни мадҳ этиб яшайди бу халқ. Эй, мусаввир, ўзинг кўр, майли, Сўнгра бу суратни ёндириб юбор. Н. Э. апрель, 2020

Hijron shomiga kirdim, tonglarim xush qol endi, Shabixun nayzalarga umrim giriftor endi, Ko‘zim, mendan ranjima, ko‘rmasam bahor endi, Sabuhiy tug‘yonlardan judo bo‘lgan yo‘ldamiz. Ko‘rganimiz nur emas, bizdan kahkashon baland, Ul somon sochig‘idan tiklangan narvon baland, Hali jism langarim, hali bu osmon baland, Yetim qovurg‘a yanglig‘ tanho bo‘lgan yo‘ldamiz. Bunda faqat boyqushlar ko‘zida mung tashiydi, Bunda faqat alaflar hasratimni taniydi, Bunda faqat ashk yog‘ar- anduhimdan chayindi, O‘ssa faryod o‘stirib, ado bo‘lgan yo‘ldamiz. Bir umr va bitta Ishq, faqat visol oz bo‘ldi, Ko‘rar kunim boyqushning ko‘zlariga mos bo‘ldi, Netay endi, qismatim shu yo‘llarga xos bo‘ldi, Atodan meroslig‘ ul xato bo‘lgan yo‘ldamiz. ©Najmiddin Ermatov may, 2019

*** Эртамни ушоқдек сочдим ҳавога, Бир кун кабутарлар териб ер ахир. Кечам танга каби тушиб қолибди , Сичқонлар инига судраб кетгандир. Бугунга сиғдирдим ишқни ва сени, Айрилиқ ҳам сиғди, ҳижрон ҳам бунда. Фақат ўзимга жой қолмади, ахир, Айт, энди яшайин қайси бир кунда. ©Нажмиддин Эрматов

*** Тилкалаб, тилкалаб тонглар дон сочди, Пешонангга қўнди қисмат қушлари. Яна бегонадай томоша қилдинг, Ёстиғингга оққан шаффоф тушларни. Эшилиб, эшилиб ингранди арқон, Дордаги ёстиғинг оқ нурлар қучди. Яна бегонадай томоша қилдинг, Парланиб, парланиб тушларинг учди. Қоралаб, қоралаб чўкди-я оқшом, Бошинг-а яна шу болишга етди. Суйилиб, суйилиб оққан тушлардан, Ёстиқдаги гуллар очилиб кетди. Куйиниб, куйиниб яна кўз очдинг, Ёстиқда гул унган, уза олмайсан. Туш ўша, гул ўша - танийсан менман, Менга бегонадай термилолмайсан. ©Нажмиддин Эрматов ноябрь, 2018

Бўй қиз тушларидай сирли, сафоли, Бола ўйларидай сарҳади фузун, (Бизларни айирган осмон ортида) Иккимиз бир бўлиб кетмоқлик учун, Бир макон бўлса. Ортиғ қийнамаса туфроғлиғ юки, Гиллар ҳақ сўрмаса сўнгги дам тандан. Бул қўноқ дахрдан оёқни узсак, Каҳкашон бир ёни туташса ерга ва нарвон бўлса. Бизсизлик ваҳмидан қўзғалса замин, Чақмоғу бўронлар тўсса гар йўлни. Кетишга шахдлансак, фақат кетишга, Бошни йўқотсак-да, йўқотсак ўзни, Дил омон бўлса. Кулсалар: Буларнинг йўллари хато, Десалар: Тақдирга айри бу қилмиш. Юзини ўгирса дунё саросар, Фақат Ишқ, фақат Ишқ, фақат Ишқ, Биз томон бўлса. Тириклик қиймати буткул ўзгарса, Исрофил куйласа висолнинг васфин. Иккимиз кўз ёшдай бирлаши-и-и-и-иб кетсак, Чақалоқ қабридай жаннатга яқин, Тинч ором бўлса. Иккимиз бир бўлиб кетмоқлик учун, Бир макон бўлса. Нажмиддин Eрматов сентябр, 2019

Нажмиддин ЭРМАТОВнинг "КЎЗДАН АЙРИ ЁШ" ҳикоясини ҳукмингизга ҳавола этамиз. “Мана бугун беш йил бўлди. Шоҳидани айнан мана шу санада, бундан беш йил бурун учратгандим. Илк кўрганимда қандай сулув эди, ҳозир ҳам чиройи ортса ортганки, асло акси эмас”,—Бекали шу хаёллар билан ишдан эртароқ чиқди. Ахир бугун у учун унутилмас кун, байрам, севгининг инояти!.. Ҳикоянинг давомини ушбу манзилда ўқинг. http://telegra.ph/KЎZDAN-AJRI-YOSH-06-20

Хазонлар товланган кунботар вақти, Шу ғамнок ватаннинг кузги боғида, Қулочинг кенг ёйиб, (Қизни қучгандай) Бу бир кам дунёнинг мангу оҳини Қу-у-у-чсанг. Айрилиқ куйини чалса тийрамоҳ, Мусича кўзига мунг чизиб келса. Кўрган ҳаётингга тупуриб шу чоғ, Ақлдан озсанг... Шамолнинг тилинда қўшиқ бошласанг, Дарахтлар—дирижёр силкитса қўлин. Эшилган танангга бағрини босиб, Ўйнаса ўлим. Сўнгги тиловинга етмоқ истасанг, Интихо тилансанг мана шу куздай. Ўлим ҳам тилагинг рад этиб кетса, Бевафо қиздай. Қушларсиз уядан пат йиғсанг кейин, Курагинг тилганча бирма бир эксанг. Хазонлар устида дустуман ётиб, Ўсишин кутсанг. Ишонсанг, Ҳеч йўқса туш кўрсанг шунда, Сендан тушовини ечса бу ҳаёт. Жисмингни кийимдай ечиб ташласанг, Курагингдан чиқса бир улкан қанот. Ке-е-етсанг. Нажмиддин Эрматов ноябрь, 2019

Кўнглимни сўрайсан, Ҳа, кўнглим бордир— Дунёни сиғдирган, Сени сиғдирган, Бошдан оёққача бус-бутун юрак. Менинг топинганим ўшаку ахир, Энди бу дунёлар менга не керак. Ишқимни сўрайсан, Ҳа, ишқим бордир— Хув, ўша одамга жон кирар маҳал чалинган мусиқадан ажралган наво. Мен унинг сеҳри-ла яна қайтадан Яратиб олгайман бошқа бир дунё. Фақат сўрамайсан, Сўрай олмайсан. Менинг яна битта азобим бордир— Яратган яратган, эй, тенгсиз дилдор, Ҳижронга эврилган умр йўлимда— Менинг сен сиғмаган пешонам ҳам бор. Нажмиддин Эрматов

Жим кетинг. Тегинманг. Қараманг, қўйинг, Кўзига мунг экиб қўйгандир уйқу. Қулочи кенг-ку деб беҳад севинманг, Йиғи довушига ўйнаяпти у. Йиғлаётган ўзи, Ўйнаган ўзи, Йиғлатган ҳам асли ўзининг насли. Ғамбода ҳолига таскин қидириб, Йиғи-ла куйлайди ҳурликнинг васфин. Ачинманг ҳам энди, Бори шу экан, Йиғи билан ювиб бўлди осмонни. Ўзи-ку кўникди мазлум ҳолига, Кўниктирмак истар энди жаҳонни. Ажаб, Ғамларига меҳр бойлаган, Ажиб ҳузурдайин туйилар қайғу. Ўзи-ку ишониб, ўзгани авраб, Йиғи довушига ўйнаяпти у. Лек умид боқийдир, Ёруғ кунлар бор! Аммо келганида кутилган фурсат, Ҳайронман, эркини қандай танийди, Йиғи довушига ўрганган миллат. Нажмиддин Эрматов 2019, октябрь

* * * Бир қиз келди хаёлдан чиқиб, Тўрт томоним мисли кўк эди. Осмонларга кетдим йиқилиб, Турмоғимга имкон йўқ эди. Бир ҳис келди дилга тўкилиб, Кема янглиғ чайқалди таним, Гўё шу дам кетдим тирилиб, Рўё экан яшаётганим. Бир сўз келди келмагандайин, У қиз кутди, мен ичга ютдим. Фақат ишқни ўйладим, ё Раб, Ул сулувни буткул унутдим. Бир куз келди баридан кейин, Кетмоғи душвордир, кетмоғи қийин. Шу қиз дея яшаб умрбод, Шу куз ила ўтмоғим тайин. ©Нажмиддин Эрматов

Куз боғларга олов ёқибди, Ғуссасида исинайлик, юр. Қовжирашин кузатиб баргнинг, Оғриғидан қилайлик ҳузур. Ташлаб чиққин кулгуларингни, Изтиробдан не бор боқийроқ?.. Бир жонингни бўлак-бўлаклаб, Дард бераман сенга минг қучоқ. Титраётган хаснинг, хазоннинг, Тушларига кирар баҳорлар. Тунда гуллар сўлганин кўриб, Аза очиб отар наҳорлар. Дарахтларда жанубга қараб, Кўз юмолмай ётибди инлар. Лаҳзалардан асраб, қушларнинг Ташлаб кетган чуғурин тинглаб. Сўлган гулнинг тагига қара, Булбул ёдин кўмяпти шамол. Йиғлаяпти, ахир, севгилим, Бизлар кулсак бўлмасми малол. Хазонларни чертиб ёмғирнинг, Чалаётган хонишига боқ. Бахт-ла эмас, гулрўй, дард ила, Қандай ширин ишқни ўйламоқ. Гар кўнмасанг, ранжимайман, бор, Ўзингнимас ишқни бахш этгин. Ёнингдамас, сендан олисда, Сени қумсаб яшайин, кетгин. 2018 йил, октябр Н. Э. @Najmiddin_Ermatov

Сентябрь тиғ урди август ортидан, Япроқларга сачраб кетди қон. Ҳолсизланган қуёшни судраб, Кетиб борар эди саратон. Куйиб куйлар эди ҳотима куйин, Атиргул шохидан кетолмаган қуш. Наводек ҳавога кетолмам сингиб, Уёғи хаёл ва у томони туш. Қайта келаверар армонлар ёдга, Ўтмишга интилиб тасаввур ҳалак. Тирама тиғига урар ўзини, Саратон қонига беланган юрак. ©Нажмиддин Эрматов

* * * Аслан ёмғир эдим. Йўлин синдириб, нурни ташна этдим ёмғир бўлмоққа. Сандулоч кўзидан висол ўмариб, ёғмоққа шай бўлдик, фақат ёғмоққа. Зарафшон жисмимиз каҳкашон ичра, сочилган сомондан бир ошён ясар, ёғармиз, Исрофил суридан кейин, ёғмоққа арзирли дунё топилса. 2018, декабрь ©Нажмиддин Эрматов

* * * Тун. Ёмғир. Қоришиқ ифор. Учқур хаёл, қадамлар аста. Борлиққа сочилиб келади кетгинг, Ёмғир бўлсам керак, аслида. Сен йўқсан. Ҳеч ким йўқ. Нималардир бор. Ненидир туярсан ёмғир остида. Мен ахир осмонда яшаганманку, Не қилиб юрибман замин устида. Шайтон. Таъқиқ. Ва ўша мева— Афсус бор қувғинди одам наслида. Негадир уларга алоқам йўқдек, Ёмғир бўлсам керак, аслида. © Нажмиддин Эрматов

*** Қон ва Сиёҳ Қон: —пақ этди, отилди ўқ. ҳақ, деган ул ўғлоннинг тешилган кўкрагидан бўй чўздим гул мисоли. Сиёҳ: —пақ этди, отилди ўқ. зирхланган қўналғада қондан қўрққан қўлни ва кўрдим қоғоз висолин. Қон: —авлодим, эгилмагин, бошингни тик тут, дея жондан кечган ўғлоннинг исён тўла кўксидан Ватан дея тўкилдим. Сиёҳ: —келажакка кетди нома: “Бош эгмади исёнчи, Хоин эди, отилди”. Йиллар ўтиб авлодинг Бошин эгиб ўқийди. Қон: —Ватан дея тўкилдим. Сиёҳ: —хоин дея ўқилгай. ©Нажмиддин Эрматов

*** Эртамни ушоқдек сочдим ҳавога, Бир кун кабутарлар териб ер ахир. Кечам танга каби тушиб қолибди , Сичқонлар инига судраб кетгандир. Бугунга сиғдирдим ишқни ва сени, Айрилиқ ҳам сиғди, ҳижрон ҳам бунда. Фақат ўзимга жой қолмади, ахир, Айт, энди яшайин қайси бир кунда. ©Нажмиддин Эрматов @Najmiddin_Ermatov

Бўйинбоғга бандилар келиб, Ёзишсин, дедилар, барча баробар. Ёза бошладилар деворга ўйиб, Кишанлари ила махбуслар. Сўнгра термулдилар ўшал ёзиққа, Тамшаниб, энтикиб, бўлганича шод. Барча банди эди у юртда, фақат ’'Озодлик’’ ёзилган деворлар озод. Тўрт томонни ҳайқириқ босди, Юрак унутганди юраклигини. Ҳеч ким тушунмасди деворга эмас, Озодлик одамга кераклигини. ©Нажмиддин Эрматов