Najmiddin Turon

Ярим тунда яримланяпман юлдуз санаётган кўлнинг ёнида. Кел, Нурим-ей, руҳима синггин. Кўлдан чиқиб бақалар аста кўзларима сакрай бошлайди. Кел, Нурим-ей, руҳима синггин. Муқовадек очиб сочимни пешонамни ўқийди шамол. Кел, Нурим-ей, руҳима синггин. Тошлар отиб бу кўлга кимдир чалғитмасдан юлдуз санашдан, қолмасимдан яримлаб буткул, кўзларима тўлмасдан бақа, тугатмасдан ўқишни шамол, кел, Нурим-ей, руҳима синггин. ©Нажмиддин Эрматов ноябрь, 2018

* * * Зардоли, шохингга илмагин маёқ, Саргашта нигоҳим йўлсиз кун сайин. Ахир томоғини гўшанга қилмай, Қалдирғочлар қайтди қора хатдайин. Қаҳратонга бўйин эгмаган исён — Бойчечак—баҳорнинг қўлидаги чўғ. Пешонамга туғён омочин тортди, Ҳануз бирор гиёҳ унолгани йўқ. Эй қамар, кўзимга урмагин ханжар, Руҳидан мосуво қаршингдаги тан. У бир қувғиндидир, удир бир банди, Ғарибин ҳур этмас пешона—ватан. Камалак, эгилгин, қилгин тиловат, Ахир келмайдими ҳижрон адоғи. Айрилиққа нуқта, висолга махзан, Очунда бормикин Сарандип тоғи?.. Севгилим, умримнинг поёни битди, Қалдирғоч қатлимга олиб келди ўқ. Ўқисам ўларман, борлигинг билдир, Ҳали қора хатни ўқиганим йўқ. ©Нажмиддин Эрматов март, 2019

"Улфатлар" журналининг янги сонида шоир Нажмиддин Эрматовнинг битиклари эълон қилинганди... 😊

Бўй қиз тушларидай сирли, сафоли, Бола ўйларидай сарҳади фузун, (Бизларни айирган осмон ортида) Иккимиз бир бўлиб кетмоқлик учун, Бир макон бўлса. Ортиғ қийнамаса туфроғлиғ юки, Гиллар ҳақ сўрмаса сўнгги дам тандан. Бул қўноқ дахрдан оёқни узсак, Каҳкашон бир ёни туташса ерга ва нарвон бўлса. Бизсизлик ваҳмидан қўзғалса замин, Чақмоғу бўронлар тўсса гар йўлни. Кетишга шахдлансак, фақат кетишга, Бошни йўқотсак-да, йўқотсак ўзни, Дил омон бўлса. Кулсалар: Буларнинг йўллари хато, Десалар: Тақдирга айри бу қилмиш. Юзини ўгирса дунё саросар, Фақат Ишқ, фақат Ишқ, фақат Ишқ, Биз томон бўлса. Тириклик қиймати буткул ўзгарса, Исрофил куйласа висолнинг васфин. Иккимиз кўз ёшдай бирлаши-и-и-и-иб кетсак, Чақалоқ қабридай жаннатга яқин, Тинч ором бўлса. Иккимиз бир бўлиб кетмоқлик учун, Бир макон бўлса. Нажмиддин Eрматов сентябр, 2019

Кўнглимни сўрайсан, Ҳа, кўнглим бордир— Дунёни сиғдирган, Сени сиғдирган, Бошдан оёққача бус-бутун юрак. Менинг топинганим ўшаку ахир, Энди бу дунёлар менга не керак. Ишқимни сўрайсан, Ҳа, ишқим бордир— Хув, ўша одамга жон кирар маҳал чалинган мусиқадан ажралган наво. Мен унинг сеҳри-ла яна қайтадан Яратиб олгайман бошқа бир дунё. Фақат сўрамайсан, Сўрай олмайсан. Менинг яна битта азобим бордир— Яратган яратган, эй, тенгсиз дилдор, Ҳижронга эврилган умр йўлимда— Менинг сен сиғмаган пешонам ҳам бор. Нажмиддин Эрматов

* * * Бир қиз келди хаёлдан чиқиб, Тўрт томоним мисли кўк эди. Осмонларга кетдим йиқилиб, Турмоғимга имкон йўқ эди. Бир ҳис келди дилга тўкилиб, Кема янглиғ чайқалди таним, Гўё шу дам кетдим тирилиб, Рўё экан яшаётганим. Бир сўз келди келмагандайин, У қиз кутди, мен ичга ютдим. Фақат ишқни ўйладим, ё Раб, Ул сулувни буткул унутдим. Бир куз келди баридан кейин, Кетмоғи душвордир, кетмоғи қийин. Шу қиз дея яшаб умрбод, Шу куз ила ўтмоғим тайин. © Нажмиддин Эрматов

* * * Тун. Ёмғир. Қоришиқ ифор. Учқур хаёл, қадамлар аста. Борлиққа сочилиб келади кетгинг, Ёмғир бўлсам керак, аслида. Сен йўқсан. Ҳеч ким йўқ. Нималардир бор. Ненидир туярсан ёмғир остида. Мен ахир осмонда яшаганманку, Не қилиб юрибман замин устида. Шайтон. Таъқиқ. Ва ўша мева— Афсус бор қувғинди одам наслида. Негадир уларга алоқам йўқдек, Ёмғир бўлсам керак, аслида. © Нажмиддин Эрматов

Куз боғларга олов ёқибди, Ғуссасида исинайлик, юр. Қовжирашин кузатиб баргнинг, Оғриғидан қилайлик ҳузур. Ташлаб чиққин кулгуларингни, Изтиробдан не бор боқийроқ?.. Бир жонингни бўлак-бўлаклаб, Дард бераман сенга минг қучоқ. Титраётган хаснинг, хазоннинг, Тушларига кирар баҳорлар. Тунда гуллар сўлганин кўриб, Аза очиб отар наҳорлар. Дарахтларда жанубга қараб, Кўз юмолмай ётибди инлар. Лаҳзалардан асраб, қушларнинг Ташлаб кетган чуғурин тинглаб. Сўлган гулнинг тагига қара, Булбул ёдин кўмяпти шамол. Йиғлаяпти, ахир, севгилим, Бизлар кулсак бўлмасми малол. Хазонларни чертиб ёмғирнинг, Чалаётган хонишига боқ. Бахт-ла эмас, гулрўй, дард ила, Қандай ширин ишқни ўйламоқ. Гар кўнмасанг, ранжимайман, бор, Ўзингнимас ишқни бахш этгин. Ёнингдамас, сендан олисда, Сени қумсаб яшайин, кетгин. 2018 йил, октябр Н. Э. @Najmiddin_Ermatov

Булбуллар бош олиб кетгандай боғдан, Фанога кўчгандай сабуҳий саслар. Боғ аҳли энтикиб қулоқ осадир, сайраётир қафаслар. Тулпор туёғини тупроқ унутган, Ҳурлик шиддатини мавҳ этган ғовлар. Боғ аҳлин эрк дея топингани ул - чопаётир тушовлар. Қушлар самосини ишғол айлабон, Парвоз тасаввурин этганча бадар, Боғ аҳлин кафтида кучга тўйиниб, учаётир қарсаклар. Боғда боғ қолмайдир, тўрт тараф қолар, Тўрт тараф қибладир, шу эрур самар. Боғ аҳлин кўксидан аста бош олиб, кетаётир юраклар. Нажмиддин Эрматов июль, 2019

Мени бир қудуққа экиб қўйинглар, Токи занжирини узгунча тилим, Семурғга ўзини тутгунча дилим, Эгилган бошидан тўйгунча элим, Мени бир қудуққа экиб қўйинглар. Мен ҳали ўсишга улгуришим шарт, Осмонга термулиб кўзи тинмасдан, Сиёҳли тарихни ўқиб қўймасдан, Бир бола келгунча, бунга кўнмасдан, Мен ҳали ўсишга улгуришим шарт. Ҳеч йўқса айтишга ярайин Унга, Қовурғам най бўлиб инграган пайтда, Кўзидан осмонни сидириб шартта, Унут ўтмишини майли бир марта, Ҳеч йўқса айтишга ярайин Унга. ©Нажмиддин Эрматов декабрь, 2018

*** Эртамни ушоқдек сочдим ҳавога, Бир кун кабутарлар териб ер ахир. Кечам танга каби тушиб қолибди , Сичқонлар инига судраб кетгандир. Бугунга сиғдирдим ишқни ва сени, Айрилиқ ҳам сиғди, ҳижрон ҳам бунда. Фақат ўзимга жой қолмади, ахир, Айт, энди яшайин қайси бир кунда. ©Нажмиддин Эрматов

*** Бармоқлар қаламни қучар қалтираб, Кўнгил туға бошлар, йиғлайди туйғу. Ақлим фарёд қилар: “Тўхта, эй телба, Сенинг хатларингни ўқимайди у”. Хонага нур кирар ойнадан синиб: “Ақлингга қулоқ тут, айтгани ростку. Ўқиган бўлса гар жавоб ёзарди, Сенинг хатларингни ўқимаган у”. Ойнага урилар оқшом шамоли, Билган сирларини оламга сочиб: “мен аниқ биламан, тўхта, эй кўнгил, У сенинг хатларинг кўрмайди очиб”. Дилга ғашлик чўкар, заминга оқшом, Кеча сўзлай бошлар дилга отиб ўқ: “Хатларинг ўқимоқ у ёқда турсин, Ҳаттоки, у сени ўйлагани йўқ”. Оппоқ қоғозларнинг бағри доғ яна, Оппоқ қоғозларда фарёдлар лим-лим. Энг сўнгги умидим тўкилмай туриб. “Уларнинг сўзлари ёлғон”, де, гулим. Кўнгил бу кечада ўзидан кечар, Бу сўнги хотима, бўлмас бошқа пайт. Мен сенга севишим айтаман энди, Сен манга хатингиз ўқийман деб айт. ©Нажмиддин Эрматов

Сурнайнинг бўғзига кишанланган сас, Видо фурсатида симрилган нафас, Ташқарида висол, ташқари қафас, Айрилиқнинг минг йиллик эҳроми ичиндамиз. Гул парини ютган уч бош аждаҳо, Баҳодирин кутган ул кўзи шахло, Ташқарида дунё—ташқари рўё, Рўёлиғнинг унутлиғ достони ичиндамиз. Қувғинлиғ наҳрида чўмилган андуҳ, Сандулоч томоғин макон қилган руҳ, Дулдулнинг ёлида уялаган ''чуҳ'', Бу дунёнинг чиндан чин ёлғони ичиндамиз. “Севаман” сўзидан титраган ҳаво, Ҳаво титроғидан яралган наво, Биз ўша лаҳзада қолиб кетиб, о, Асрлардан барҳаёт бир они ичиндамиз. Рўёлиғнинг унутлиғ достони ичиндамиз. ©Нажмиддин Эрматов 2019, апрел

Халққа ва Холиққа терс бурсам йўлим, Шайтон нағмасига тебранса қўлим, Заррача бедорлик сезмаса кўнглим, Демакки, мудроқман, мудроқлик-ўлим, Уйғотинг мени. Шамолга мосланиб тебрансам агар, Тағин ашъор битсам кундан кун баттар, Демaкки, кўзим кўр, қулоқларим кар, Тош қотган кўксимга уринг-да ханжар, Йиғлатинг мени. Юриб кетаяпман йўллар ортимда, Эсиз кетаяпти диллар ортимда, Кўксимда тош ўйнар диллар ортимда, Мен хато йўлдаман, сизлар ҳам жим-да, Тўхтатинг мени. Савил кетаяпти бир умр шундоқ, Қўлимда хилпирар бир фоний байроқ, Бу умр ўткинчи, хотира узоқ, Жавобим не бўлар Ҳақ сўраган чоғ, Буткул енгмасидан мени бу тузоқ, Уйғотинг мени, Йиғлатинг мени, Тўхтатинг мени. ©Нажмиддин Эрматов @Najmiddin_Ermatov

* * * Хаёлимни ушлолмаяпман, Бир гўшадан келмайди бери. У гўшада бир қиз ухлайди, Хаёлини тушга ўгириб. Уйқумни тун беркитиб қўйган, Тополмадим қанча ахтариб. У гўшада бир қиз ухлайди, Уйқусини ҳуснига чайиб. Юрагимни мен топиб олдим, Варақларга тўкилмиш ғариб. У гўшада бир қиз ухлайди, Унаётган дардим суғориб. © Нажмиддин Эрматов

* * * Келма! Соғинчни ўлдирар сенинг ташрифинг, Дийдорга тўйишдан қўрқаман, келма. Келма! Ҳижроннинг овчиси бўлган висолга, Ўлжасин беришдан қўрқаман, келма. Келма! Туғилмаган шеърлар туғилсин ҳали, Уволга қолишдан қўрқаман, келма. Келма! Бир олам бахт билан келарсан, келсанг, Мен бахтли бўлишдан қўрқаман, келма. Келма! Мана шу дард билан, гулим, тирикман, Даводан ўлишдан қўрқаман, келма. © Нажмиддин Эрматов

ДАРАХТ ЎКИНЧИ Шохларимдан тортди, оҳ, совуқ шамол, Номаҳрам қўлдайин сийпади таним. Кофир нигоҳ ила тикилди ҳилол, Ногоҳ англаб қолдим ялонғочлигим. Жуда яқин қолди оқ сочли ёғий, Мен унга бегона, у ҳирсга ташна. О, замин, паноҳ бер, яширгин мени, Ялонғоч ҳолимда унга кўрсатма. Оқ бадан, ёт қучоқ, увада танам... Илдизимдан ўрлар реза-реза тер. Битта ожизангни асрай олмадинг, Ўзимни осайин, қўйиб юбор ер. © Нажмиддин Эрматов Декабрь, 2018

*** Эртамни ушоқдек сочдим ҳавога, Бир кун кабутарлар териб ер ахир. Кечам танга каби тушиб қолибди , Сичқонлар инига судраб кетгандир. Бугунга сиғдирдим ишқни ва сени, Айрилиқ ҳам сиғди, ҳижрон ҳам бунда. Фақат ўзимга жой қолмади, ахир, Айт, энди яшайин қайси бир кунда. ©Нажмиддин Эрматов @Najmiddin_Ermatov

Булбуллар бош олиб кетгандай боғдан, Фанога кўчгандай сабуҳий саслар. Боғ аҳли энтикиб қулоқ осадир, сайраётир қафаслар. Тулпор туёғини тупроқ унутган, Ҳурлик шиддатини мавҳ этган ғовлар. Боғ аҳлин эрк дея топингани ул - чопаётир тушовлар. Қушлар самосини ишғол айлабон, Парвоз тасаввурин этганча бадар, Боғ аҳлин кафтида кучга тўйиниб, учаётир қарсаклар. Боғда боғ қолмайдир, тўрт тараф қолар, Тўрт тараф қибладир, шу эрур самар. Боғ аҳлин кўксидан аста бош олиб, кетаётир юраклар. Нажмиддин Эрматов июль, 2019