Lyrics Notes

چه تفاوتی میان کنسرت «امید حاجیلی» با بلیت ۲۶۵ هزارتومانی و کنسرت خنده‌ی «حسن ریوندی» با بلیت ۳۰۰ هزارتومانی است؟ قاعدتاً اگر از قیمت اولی شاکی بشویم از قیمت دومی رواست که گریبان بدریم! اما بیاییم منصف باشیم. در این چند ماه اخیر همه چیز چند برابر گران شده است. طبیعی است که این بزرگواران هم قیمت‌هایشان به‌روز می‌شود. اتفاقاً شرایط آن‌قدرها هم فرقی نکرده است. حاجیلی و ریوندی سال‌هاست که خوب می‌فروشند، درست یا غلط! همیشه هم به‌روزند. از گریبان‌دری، آن‌ورتر هم که برویم این خرید و فروش برقرار است. فقط باید امیدوار باشیم که روزی، تعادل قابل قبولی میان اقبال به سرگرمی و هنر برقرار شود. @lyricsnotes

«رستاک حلاج» از آن دست خوانندگان نسل جدید است که تلاشش برای نزدیک‌شدن به سبک شخصی با حفظ کیفیت کلام و موسیقی آثار به نسبت بسیاری از هم‌نسلانش موفق بوده است. هرچند تأثیر او از «فرامرز اصلانی» کاملاً در لحن و اجراهایش مشهود است و‌خودش هم همیشه به این موضوع اذعان دارد اما اسیر قالب و کلیشه نشده و به سبک شخصی دلپذیری هم در فرم و هم در محتوا رسیده است. در نظر بگیریم که رستاک یک سانگ‌رایتر موفق و محبوب هم هست. یعنی اقبال عام و خاص را عمدتاً از طریق آفرینش‌های خودش در ترانه و موسیقی به دست آورده است. رستاک یک نشانه‌ی خوب و روشن برای امید به نسل جدید کارورزان موسیقی پاپ ماست. در این بخش از گفت‌وگوی من و رستاک در تاک‌شوی «موزیک‌نووا» او از لزوم توجه به سلامت و فرم مناسب بدنی می‌گوید و خط بطلانی بر شایعات ناجوانمردانه می‌کشد😁. سیزدهم تیرماه، زادروز رستاک حلاج را به او و طرفدارانش تبریک می‌گویم.🌺🎂 @lyricsnotes

https://www.instagram.com/p/CBtHvRVghI2/?igshid=5g4198hsn5ka امیدواریم «روزبه بمانی» و دوست‌دارانش این فرم از واکنش به وقایع پیرامون را شکلی از «اعتراض» تلقی نکنند. فارغ از کلیشه‌ی تکراری بیرون‌زده از این نوع مضمون‌پردازی، طعنه به دفاعیات یک مهره‌ی سوخته اگر هم‌راهی با سیستم حاکم نباشد، اعتراض هم نیست. @lyricsnotes

خانم «گوگوش» در گفت‌وگوی اخیرشان با «مجله‌ی جوانان» خبر از تهیه‌ی آلبوم جدید با آهنگ‌سازی «سیاوش قمیشی» و ترانه‌سرایی «رها اعتمادی» داده‌اند. آن‌چه که در سال‌های اخیر برای من مسجل شده این است که اجرای ترانه‌ها توسط ستاره‌های برجسته‌ی خارج‌نشین، عمدتاً تحت‌تأثیر یک سری عوامل غیرهنری است که معمولاً نتیجه را دلخواه مخاطبِ جدی نمی‌کند. البته این موضوع، کشف جدیدی نیست اما پرداختن به آن می‌تواند ما را در فضای روشن‌تری قرار بدهد. اطراف این ستارگان را عموماً افرادی گرفته‌اند که اولویت اولشان منافع اقتصادی خودشان است. یعنی شاید حتی ستاره‌ی موردنظر روحش هم خبر نداشته باشد که آن‌چه اجرا می‌کند ممکن است منافع مادی و معنویش برای خودش کمتر از اطرافیانش باشد. باور کنید برخلاف شایعات، همه‌ی آن‌چه از داخل به سمت ستارگان گسیل می‌شود رایگان و پیشکش نیست و ممکن است حتی مبالغ کلانی هم بابت آن‌ها از جیب جناب ستاره کسر شود. نکته این‌جاست که چه‌قدر از آن مبالغ به جیب خالقین می‌رود؟ زد و بندهای اطرافیان ستاره‌ها اعم از خانواده و آهنگساز و ترانه‌سرا و ژورنالیست و ... در بسیاری اوقات، ما را از به سرانجام رسیدن آثار بهتر محروم می‌کند. آن‌ها به هر ترفندی متوسل می‌شوند تا حتی آثاری که از دستشان در رفته و اجرا شده هم از برنامه‌ی انتشار حذف شوند. با این حال ما هنوز ناامید از سابقه‌ی بزرگانی مانند گوگوش و قمیشی نیستیم و امید داریم که حداقل یکی دو اثر شنیدنی برای ما در این آلبوم کنار بگذارند. انتظار زیادی است؟ @lyricsnotes

آلبوم جدید «گوگوش» با ملودی‌های «سیاوش قمیشی» و ترانه‌های «رها اعتمادی» تهیه می‌شود. @lyricsnotes

ابی، حریر، هوشنگ، پوست شیر @lyricsnotes

بیست‌ونهم خردادماه، هفتاد و یکمین زادروز ابراهیم حامدی ملقب به «ابی» است. خواننده‌ی خاطره‌سازی که بی‌شک از معدود خوانندگان مؤلف ماست. صاحب‌سبک بودن شاید کار چندان سختی نباشد اما برای مؤلف بودن نیاز به تجربه و تمرین، ذوق هنری و آگاهی لازم و کافی است. ابی، به گمان من با شیوه‌ای که در خوانندگی دارد در کنار جنس صدای منحصر به فرد و حس عجیب پیوسته به آن و درک عمیقش از هنری که به آن می‌پردازد نقش مهمی در فرآیند تبدیل بسیاری از ترانه‌ها به «شاهکار»های تاریخی موسیقی ما داشته است. نقشی که کم‌تر خواننده‌ای از ایفای آن سربلند بیرون می‌آید. نقش‌آفرینی «ابی» در کنار دیگر بزرگان ترانه‌ی مدرن معاصر، تاریخچه‌ی آبرومندی برای ترانه‌ و موسیقی پاپ ایران ساخته است. شک ندارم که هنوز سالیان درازی باید بگذرد تا به بخشی از اهمیت و تأثیرگذاری این هنرمند بزرگ تاریخ موسیقی ایران پی ببریم. فارغ از این که خیل مدعیان، اساساً مجریان و خوانندگان را در زمره‌ی مؤلفان نمی‌آورند اما «ابی»، مثال نقض برجسته و بی‌حرف و حدیثی بر این ادعاست. @lyricsnotes

در هفتادمین زادروز «زویا زاکاریان» بشنوید پیام این بانوی ترانه‌سرای خاطره‌آفرین را به مراسم جشن هشتادمین زادروز «واروژان» در آذر ۹۵. دغدغه‌های زویا زاکاریان حتی از همین چند خط پیام او پیداست. او که به دام هیچ یارکشی و خط و ربطی نیافتاد. او که بزرگ‌وارانه و همواره از هر ترانه‌ای فارغ از سال تولد ترانه و ترانه‌سرا با معیارهای هنر و‌ معرفت حمایت می‌کند. او که سال‌هاست کنج عزلت را به هیاهوی شهرت ترجیح داده و اما ترانه‌هایش تاریخ را درنوردیده‌اند و نامش بر تارک هنر این سرزمین تا ابد خواهد درخشید. زادروز زویا زاکاریان مبارک 🌺 @lyricsnotes

بعد از انتشار شایعه‌ی مرگ «آرتوش» که دو سال پیش فضای مجازی را پر کرد و با فاصله‌ی دو روز تکذیب شد تصمیم گرفتم که به سرعت در مقابل چنین اخباری واکنش نشان ندهم مگر این که منبع خبر را دقیقاً بشناسم. با این حال این‌که خبر درگذشت کسی را بشنویم و متأثر شویم و یا اهمیتش را درک کنیم و بر همین اساس واکنشی نشان دهیم، اتفاق عجیبی نیست. همان اندازه هم که ما ممکن است متعهدانه به چنین اتفاقی واکنش نشان دهیم عده‌ای هم در راستای اهداف شهرت‌طلبانه و اعتبارجویانه چنین اخباری را منتشر می‌کنند. خوش‌بختانه خبر درگذشت «جمشید علیمراد» تکذیب شده است. اما این‌طور نیست که منتشرکنندگان خبر، همگی دنبال مقام اول باشند. توهین به همه‌ی کسانی که تسلیت گفته‌اند آن هم از جانب کسی که کارنامه‌اش پر از انتشار نبایدهاست از آن طنزهای تلخ روزگار است. @lyricsnotes

حضور «ایرج جنتی‌عطایی» در هر پروژه‌ای به تنهایی می‌تواند به آن اهمیت ویژه‌ای بدهد. خاصه این که این ترانه‌سرای برجسته، سال‌هاست که همکاری شاخصی با بزرگان موسیقی ایران ندارد و شایعاتی از اختلافات او با هم‌راهان برجسته‌ی هم‌نسلش به گوش می‌رسد. مخاطبان جدی ترانه‌ی فارسی همیشه تشنه‌ی شنیدن سروده‌ای جدید از جنتی‌عطایی‌اند و در شرایط فعلی، آلبوم «ایزوله» که در سال ۹۶ منتشر شد توانسته است دست کم از منظر کلامی، این عطش را برای مدتی کم‌تر کند. با این حال در این آلبوم، تلفیق موسیقی «مجید کاظمی» با ترانه‌های ایرج، فضای جدیدی به کلام استخوان‌دار ترانه‌سرا بخشیده که پیش از این کم‌تر تجربه شده است. سبک موسیقی آلبوم ایزوله اگرچه چیزی میان پاپ و راک جلوه می‌کند اما نشانه‌هایی از تلاش کاظمی برای قرارگرفتن در فضای «artrock» و «indie» و نزدیک شدن به سبک گروه‌هایی مانند Radiohead به چشم می‌خورد. گرچه راک فارسی هنوز خصوصاً در بخش تلفیق، مراحل تکوینی خود را طی می‌کند اما وسوسه‌ی شنیدن ترانه‌های جنتی‌عطایی فارغ از نوع موسیقی پیوندخورده با آن باعث می‌شود که مخاطب جدی ترانه، بارها ترانه‌های آلبوم ایزوله را بشنود. @lyricsnotes

در مطلب پیشین از ابرازنظرها و نظریه‌پردازی‌های غیرتخصصی بزرگان انتقاد کرده‌ام. اما فراموش نکنیم که بزرگانی مانند شهیار و اسفندیار منفردزاده در بسیاری از مواقع با خلق آثار باکیفیت و ارائه‌ی تجربیاتشان در قالب‌های مختلف، اتفاقاً به مراتب بیش از بسیاری از دانشگاهیان و دانش‌آموختگان به هنر خدمت می‌کنند. من هنوز هم معتقدم که کتاب «بنویس! ساعت پاک‌نویس» مرجع مهمی برای آموختن ترانه است زیرا شهیار در آن کتاب عمدتاً از منظر تجربی به این مقوله پرداخته و کیست که ارزش تجربیات ترانه‌سرایی مانند او را نداند؟ چه خوب است که این بزرگان به جای اصرار بر ورود به مباحث آکادمیک، به انتقال تجربیاتشان با همان زبان و بیان پخته‌ی هنرمندانه‌شان بپردازند. این‌گونه است که کسی با بهانه‌ی نقص دانش به ساحت شأن هنری ایشان خدشه وارد نخواهد کرد. @lyricsnotes