صدا

دستی که در زلفت پیچید و آن دل خون فروش را به یاد داری؟ شب ماه پوشی که جانمان در آن با هم می‌درخشید. چشم پنجره که باز و بسته شد، پرده‌ها را به هم کشیدیم. من و تو مانند آتش و پنبه بودیم و دو چوب کبریت که سر به هم ساییده بودند. ماه روشن و چراغ خاموش بود، دو بدن، یک بدن و دو سر، یک سر شده بودند و سیب آن‌قدر سرخ شد که خون از زخم انار بیرون زد. پرده کنار رفت و سفیدی روز دمید و: دو نفر که خود را از نفس انداخته بودند، دو دچار هم، دو قدیمی که از نو خود را ساخته بودند. بعد یک لیوان شربت و سه حبس کام سیگار و - به میمنت - دو چراغ دیگر به چراغ‌های این شهر اضافه شدند. بیستون را روی کولم انداختم چونان فرهاد بی شیرین مانده‌ای و اندوه بر دوش مانند «دهبالایی» زمین از دست داده‌ای به محله‌ی «شادآباد» آمدم . شب خود را می‌گستراند و عمیق، سرازیر می‌شود و این سرزمین از سیاهی مالامال است. به سینۀ سوخته‌ام سری بزن تا ببینی که از چوب کبریت مالامال است. آمدی و گفتی که: - می‌خواهم بروم. لباس سفر به تن کرده و برای خدا حافظی آمده‌ام. بازی عشق هر دو سر برده است پس دست خود را رو کن و آس تازه بینداز. پاسپورت و بلیط ام را به تو می دهم یا آن‌ها را پاره کن و یا اجازه ی سفر بده. آغوش‌ات را باز کن که برای آخرین بار دور خودت بچرخانی ام. آمده‌ام که گره از بال‌هایم بگشایی که پروازم دهی نه این که دورم بریزی. پرواز کردی و به آمریکا رفتی تا کار ناتمام ات را به انجام برسانی و کام دل از زندگانی بستانی و زندگی را بر من حرام سازی. تقصیر خودم بود که آتشی به او دادم تا از درختم ذغال بگیرد. آن‌کس که پرواز را به او آموخت، من بودم. گاه‌گاهی پیامک می داد که: - آسمان‌ات را بیاور چون سایه‌ای بر سر ندارم. زلزله‌ای در اطرافم پرسه می زند ، شانه‌هایت را بیاور تا ویران نگشته‌ام. خوب می‌دانم که پرسه زدن در خیابان «منهتن» مثل قدم زدن در خیابان پاسداران نیست. می‌دانم که تو را اینجا نخواهم دید پس مثل مرده‌ای بی کفن پرسه می زنم. تنهایی‌ام در اینجا بسیار بزرگ است چون هیچ دوست و آشنایی در کنارم نیست. شب خفه‌ام کرد، چراغی بیفروز زیرا در اعماق سیاه پوستی زندگی می‌کنم. قلبم بسیار کوچک شده است و از خداوند راه حلی می جویم. آغوشت را بگشا که خود را در آن بیفکنم زیر من بغل... بغل... بغل... می‌خواهم. تو اثبات کردی که هنوز زنده‌ام زیرا قبل از تو جنازه‌ای بیش نبودم. تو مسیحی بودی که زنده‌ام ساختی ، هنگام، که محتاج جان تازه‌ای بودم ازپیا‌م‌های تازه اش فهمیدم که همدم جدید در آمریکا فراوان است و برای گریستن و هم‌دردی، شانه‌های تازه در آن‌جا بسیار است. - گفتی: منجمی در اینجاست که شبیه توست و تو را به یادم می‌اندازد و برای رصد کردن ماه و ستاره گاهی مرا با با خویش می‌برد. عکس‌ات را عمداً برایم فرستادی. عکسی که در آن دوشادوش کس دیگری بودی. من نیز دست در جیب تنهایی فرو بردم آن گاه که دست تو را در دست دیگری دیدم. خورشید غروب کرد و ماه به زمین نشست و ستاره‌ای دیگر به آسمان داد. لب‌هایت از لبانم دور است پس به جای آن باید سیگاری بگیرانم. شاید که در عشق‌های پیش از این کم گذاشته بودم اما در این عشق با تمام ظرفیت و با تمام وجود وارد شدم. شاید هم، ناخواسته و ندانسته کاری کردم و پای را از حد خود بیرون نهاده بودم. چونان گذشته اما این بار با خود در آمیختم و گلاویز شدم. دو برابر از وزنم کم و دو سوراخ دیگر به کمربندم اضافه شد. «ابر شلوار پوشم» که خیابان به خیابان می گردم. مالامال از گریه ام و جسدم را به روی دوش افکنده ام. به سمت خانه روانه می شوم و جهان از تاریکی بیرون می آید (صبح می دمد) . جانم پر از درد است و استخوان از پوستم بیرون زده است. من لخته‌ای خونم که قدم می‌زنم. باغ جهان از انار خالی مباد. در میان مردم خیره می شوم. این جهان از یار خالی مباد.