ʀᴀᴘɪᴏ

“تنهایی اش شبیه شکست نبود شبیه اجبار بود. ادمی ست که با جهان جنگیده، حالا با خودش میجنگه و حالا در سکوت سالن های خالی در خلوت ماشین، در سکوت کلاس نه به دنبال صدا می گردد نه از سکوت می ترسد او تنهایی را نمی کـِشَد تنها روا می کـُـشَد.”

بیچاره مردم که جز خدا کسی رو ندارن

سر پیری و کص نمک بازی

حشمت جاکش

قلبم خسته است

مشکوک به…

به ارزوت رسیدی؛ مال تو

این روزا رو یادم نمیره.

.

آغازِ یک پایانْ