2Khati

آیت‌الله خامنه‌ای استراتژیست بزرگی بود و در بزرگی ایشان همین بس که امروز برای تشییع جنازه ایشان در کشور عراقی که هشت سال با ایران جنگید بیش از ده استان تعطیل عمومی اعلام کرده است و از جنوب لبنان تا یمن و کشمیر انسانهایی تربیت یافته‌اند که برای سربلندی و بالا بودن پرچم ایران حاضر به فدا کردن جان خویش هستند. در استراژیست بودن آیت‌الله خامنه‌ای همین بس که در این دهه‌ها شاید عربستان در تک تک این کشورها بیش از صد برابر ایران هزینه کرده باشد اما نه تنها یک صدم نفوذ معنوی ایران را ندارد بلکه تصور نمی‌کنم در هیچ کشور منطقه حتی یک نفر هم حاضر باشد که به خاطر عربستان جان خود را فدا کند یا برای (مثلا) تشییع جنازه پادشاه عربستان شهر و کشوری تعطیل شود.

«آری، تنها گناه من و گناه بزرگ و بسیار بزرگ من این است که صنعت نفت ایران را ملی کرده‌ام و بساط استعمار و اعمال نفوذ سیاسی و اقتصادی عظیم‌ترین امپراتوریهای جهان را از این مملکت برچیده‌ام و پنجه در پنجه مخوفترین سازمانهای استعماری و جاسوسی بین‌المللی درافکنده‌ام و به قیمت از بین رفتن خود و خانواده‌ام و به قیمت جان و عرض و مالم، خداوند مرا توفیق عطا فرمود تا با همت و اراده مردم آزادۀ این مملکت، بساط این دستگاه وحشت‌انگیز را درنوردم. من طی این همه فشار و ناملایمات، این همه تهدید و تضییقات، از علت اساسی و اصلی گرفتاری خود غافل نیستم و به خوبی می‌‏دانم که سرنوشت من باید مایه عبرت مردانی شود که ممکن است در آتیه در سراسر خاورمیانه درصدد گسیختن زنجیر بندگی و بردگی استعمار برآیند» از دفاعیات دکتر مصدق در دادگاه

خدا می‌داند امثال آقای زیدآبادی با این دوگانه «ایران» و «جمهوری اسلامی» چه بلاهایی سر اذهان این جامعه آوردند. و چه خون دلها که به خورد مدافعان استقلال این سرزمین دادند. آمریکا نه دشمن ایران و نه دشمن جمهوری اسلامی است. آمریکا پس از جنگ جهانی دوم به عنوان بزرگترین قدرت امپریالیستی و میلیتاریستی تاریخ بشریت، دشمن استقلال و قوی بودن هر کشوری در هر نقطه جهان است. شما در ایران با هر حکومتی و با هر ایدئولوژی و مرامی خواه اسلامی خواه شاهنشاهی و مشروطه و جمهوری و... اگر زیر چتر آمریکا بروید و جاه‌طلبی‌های خودتان را نداشته باشید و دنبال استقلال و قوی شدن خود نباشید و تامین امنیت و قدرت دفاعی خود را به آمریکا بسپارید و منابع خود را با مدیریت و اجازه و شراکت آمریکا اداره کنید، آمریکا دوست شماست و در غیر این صورت آمریکا دشمن شماست. و این فرقی نمی‌کند ایران باشد یا چین یا روسیه و کوبا و ونزوئلا و عراق و... و این فرقی نمی‌کند که این هدف را دکتر مصدق کراواتی دنبال کند یا آیت‌الله خامنه‌ای با عبا و عمامه. آمریکا در هر صورت با کشورهای مستقل دشمنی خواهد کرد، چرا که برای بقای هژمونی خود چاره‌ای جز این ندارد.

شبکه تروریستی «موساد اینترنشنال»: حکومت با دادن وام و پول به مردم و تهدید آن‌ها، قرار است مردم را به اجبار به مراسم وداع رهبر ایران بکشاند. ⏪ درک جهان ذهنی مردمی که صد و بیست شب است در خیابان پای وطن ایستاده است و حالا برای تشییع جنازه رهبر راهی تهران می‌شوند، فراتر از جهان کوچک و به غایت کاسبکارانه‌ کوتوله‌های بدبختی است که غایت آرزوی‌شان پوشیدن فلان مارک و سفر به فاحشه‌خانه های پاتایا و چند شهر بدنام دیگر است. جهان ذهنی این افراد بسیار بزرگتر از آن است که برای چند آواره فراری که به خاطر حقوق چند هزار دلاری حاضر به فعالیت در رسانه‌های تروریستی می‌شوند، قابل فهم باشد. ⏪ حرجی بر این رسانه کثیف و تروریستی نیست ولی حرف با آن نابغه ساکن اینجاست که سالهاست همین حرف‌ها را (در مورد حماس و سپاه و حزب‌الله و...) شنیده و شهادت آنها را هم دیده‌ اما دوباره با همان منطق کاسبکار خود چنین خزعبلاتی را غرغره می‌کنند. @ همه اینها به کنار. یک آدم نرمال چگونه می‌تواند این صداهای تو دماغی و ادایی و حال‌بهمزن را تحمل کند. به شخصه فردی با چنین لحن و ادایی پنج دقیقه کنارم وراجی کند، یک بلایی سر او یا خودم می‌آورم.

"موج موج خزر از سوگ سیه پوشانند بیشه دلگیر و گیاهان همه خاموشانند بنگر آن جامه کبودان افق،صبح دمان روح باغ اند کزین گونه سیه پوشانند چه بهاری است خدا را که در این دشت ملال لاله ها آینه خون سیاووشانند آن فرو ریخته گل های پریشان در باد کز می جام شهادت همه مدهوشانند نامشان زمزمه ی نیمه شب مستان باد تا نگویند که از یاد فراموشانند گرچه زین زهر سمومی که گذشت از سر باغ سرخ گل های بهاری همه بی هوشانند باز در مقدم خونین تو ای روح بهار بیشه در بیشه درختان همه آغوشانند" شفیعی کدکنی

زندگی کردن با یک آرمان و متعهد بودن به آن آرمان در گفتار و رفتار امر بسیار دشواری است. و به ندرت افرادی را می‌توان یافت که اینگونه زندگی کرده باشند. آیت‌الله خامنه‌ای تمام حیات خود را بر اساس یک آرمان زیست و در نهایت بر سر آن آرمان به شهادت رسید. از لباس پوشیدن تا آرایش ظاهری و گفتار و رفتار و مطالعه و علایق و سلایق آیت‌الله خامنه‌ای حول آن آرمان چرخید و جهان ایشان بر اساس آن معنا می‌‌شد. آرمان آیت‌الله خامنه‌ای اسلام انقلابی بود. آرمانی که سرناسازگاری با «غرب جدید» داشت و آن را «جاهلیت مدرن» می‌نامید، دنبال استقلال کشور در فکر و عمل بود، توسعه واقعی را توسعه‌ای درون‌زا و بومی می‌دانست، ساده‌زیست بود و مذهب تشیع را بهترین ایدئولوژی اسلامی- ایرانی برای مبارزه و استقلال و مقاومت در برابر استعمار تفسیر می‌کرد. ایشان از یک سو به واسطه شناخت عمیق از سنت و فقه و تاریخ اسلام و ایران و ادبیات کلاسیک ایران و از سوی دیگر به واسطه شناخت تاریخ استعمار و غرب جدید، تقابل ایران را با غرب را نه یک جدال سیاسی بلکه جدال تمدنی می‌دانست و خواهان ایستادگی همه‌جانبه (سیاسی، نظامی، فرهنگی، اقتصادی و..) در برابر غرب بود.

از کودکی اگر یک چیز در من تغییر نکرده بود طرفداری شدید از تیم ملی فوتبال ایتالیا و آلمان بود. اما دیشب برای اولین بار نه تنها از شکست این کشور ناراحت نشده بلکه از پیروزی کشور کوچک پاراگوئه خوشحال هم بودم. واقعیت این است که فوتبال و سینما همیشه از ابزارهای هژمونیک غرب برای سلطه بر جنوب جهانی بوده است. واقعیت این است که غرب ما را نه فقط با حقوق بشر و دموکراسی بلکه با میلان و منچستریونایتد و پاریسن‌ژرمن و بایرن مونیخ و رئال مادرید و بارسلونا شکست داده است. غرب ما را با ایجاد تعصب به روی تیم‌های محلات مختلف لندن تسخیر کرده است. غرب ما را با اسطوره‌سازی از فوتبالیست‌ها و بازیگزان هالیوود شکست داده است. غرب چنان ذهن ما را اشغال کرده است که ما از پیروزی کشورهای کوچک و بی‌آزاری چون پاراگوئه و ساحل عاج و غنا ناراحت شویم و طرفدار استثمارگان خودبزرگ بین و کثیفی چون فرانسه و آلمان و انگلیس شویم. اما تهاجم وحشیانه و همه‌جانبه غرب علیه ایران همه چیز را در من تغییر داده است. و حالا وقتی آلمان و هلند توسط رقیبان کوچک خود تحقیر می‌شوند، احساس خوشحالی کرده و از باخت ساحل عاج برابر نروژ ناراحت می‌شوم.

یک واقعیت بسیار آزاردهنده‌ای در متن جامعه مشاهده می‌شود و آن اینکه هر چقدر وطن‌دوستان ما ساده‌لوح بوده و به راحتی توسط رسانه‌ها و جنگ روانی دشمن فریب می‌خورند، وطن‌فروشان باهوش بوده و وطن‌فروشی خود را در قالب‌های شیک و عامه‌پسند به خورد مخاطب خود می‌دهند.

الان اگر همین لباس را قالیباف یا پزشکیان پوشیده بود، هر کدام از این افراد یک گوشه آن را گرفته و برند و قیمت آن را در چشم مردم می‌کردند که «آی مردم ببینید در زمانی که ملت پول خرید گوشت ندارد، رئیس‌جمهور ما فلان برنده را که چند هزار دلار قیمت آن است پوشیده است» و اتفاقا یکی از علل انقلاب سال پنجاه و هفت همین بود. در جامعه‌ای که بیش از دو سوم آن توان خرید دو تا تنبان و پیراهن نداشتند و در یک اتاق تاریک که وسط آن تنور قرار داشت زندگی می‌کردند، خانواده پادشاه در کاخ‌های آنچنانی لم داده و لباس برند پوشیده و لامبورگینی سوار می‌شدند.

وزیر امنیت داخلی آمریکا: «پس از حذف ایران از جام جهانی رقصیدم» ⏪ غرب به واسطه هژمونی رسانه‌ای چنان جایگاه انسانی و والایی در وجدان عمومی ملل تحت استحمار رسانه‌ای کسب کرده است که اگر می‌گوییم سیاستمدار غربی (به مانند اغلب شهروندان غربی) عمدتا موجوداتی دو رو، فرصت‌طلب، خسیس، غیرستیز ، عقده‌ای و کوته‌بین هستند، به آنی به آدم حمله کرده و او را به تعصب و دگماتیسم و جهان‌سومی بودن و امثالهم متهم می‌کنند و با یک لبخند تحقیرآمیز و گفتن «آخوند خوبه، آخوند»، اَدای دین تمام و کمالی برای ارباب (آن هم اربابی که حتی یک لقمه نان هم مقابلشان پرت نمی‌کند) ندیده و نشناخته خود به جای می‌آورند. اما واقعیت همین است. غرب همینقدر کوته‌بین و حقیر است. حقارتی که برای تفریح مدرسه و ناو غیرنظامی را غرق کرده و برای باخت تیم ملی ایران عربده سر می‌دهد.

این بلاگر عزیزمون آقای محمود سریع‌القلم که سالهاست در بهترین دانشگاه‌های ایران علوم سیاسی تدریس می‌کند (یعنی خدا شاهد است اگر افلاطون و ارسطو می‌دانستند که چند هزار سال بعد در ایران چه کسانی خود را اساتید علم سیاست معرفی خواهند کرد به جای نوشتن کتاب جمهوری و سیاست، در کوچه‌ها سوار اسب چوبی شده و کودکان را سرگرم می‌کردند) نه تاریخ کشور را می‌داند، نه ژئوپلیتیک منطقه را می‌فهمد، نه از کارکرد استعمار چیزی می‌داند، نه دشمنان تمدنی و تاریخی ایران در منطقه را می‌شناسد، نه از منازعات ایدئولوژیک منطقه چیزی می‌داند و نه حوزه نفوذ برای پیشبرد منافع ملی و تامین امنیت را می‌فهمد. مسئله برای ایشان چیزی در حد گپ‌های دختران جوان درباره فواید دوست‌پسر و خواستگار پولدار است.

فرهاد قنبری نسبت هنر و جامعه دو مثال: ۱- آمریکا بدون شک سرآمد سینمای جهان است. حال تاثیر این ابزار فرهنگی در جامعه آمریکا چه بوده بوده است؟ تاثیر هالیوود کلاسیک (عصر طلایی ۱۹۲۰- ۱۹۶۰) بر جامعه آمریکا به قدری است که می‌توانیم بگوییم الگوی زندگی آمریکایی یکبار پس از اعلامیه استقلال این کشور، یکبار پس از پایان جنگ‌های داخلی و الغای قانون بردگی و یکبار دیگر نیز توسط هالیوود، دچار پوست‌اندازی کامل شده است. هالیوود کلاسیک در شکل‌گیری جایگاه خانواده در آمریکا، احترام به زنان، گذار از خشونت، مبارزه با نژادپرستی، احقاق حقوق سیاهان، پیروزی در جنگ جهانی دوم، برتری هژمونی فرهنگی آمریکا در جنگ سرد، ناسیونالیسم آمریکایی و شکل گیری رویای زندگی آمریکایی نقش بسیار پررنگی داشته است. ۲- روسیه یکی از کشورهای صاحب نام ادبیات و رمان مدرن ایت. حال تاثیر این ادبیات بر جامعه روسیه چه بوده است؟ عموم نویسندگان بزرگ روسیه (در عین انتقاد از جامعه و تاریخ و نظام سیاسی خود) چنان علاقه و شیفتگی شدیدی به تاریخ و فرهنگ و سرزمین روسیه نشان می‌دهند که حتی باعث دلبستگی و همدلی خواننده غیر روسی با نویسنده می‌شوند. (به خاطرم دارم، هنگام توصیف سقوط و به آتش کشیده شدن مسکو توسط ارتش ناپلئون به همراه تولستوی آنجا که از «مادر ما مسکو» سخن می‌گفت، بارها بغض کرده و کتاب را بستم) این نگاه حاکی از تعهد وطنی چه در نویسندگان بزرگ قرن نوزده روس از تورگنیف و گوگول و پوشکین تا تولستوی و داستایوفسکی و چه در میان نویسندگان بزرگ عصر کمونیسم (چون شولوخف و آلکسی تولستوی و..) به وضوح قابل مشاهده است. ⏪ حال به کشور خود برگردیم. به سینما و ادبیات خود نگاه کنیم. خانواده در سینمای کشور ما چه جایگاهی دارد؟ وطن و پرچم و ملیت و هویت ملی در این سینما چه جایگاهی دارد؟ اصلا چند خانواده ایرانی در این سینما می‌توانیم پیدا کنیم که به عنوان الگو به جامعه معرفی شده باشد؟ چند پدر یا مادر ایرانی در این سینما سراغ داریم که به عنوان الگوی بنیان خانواده ایرانی در ذهن جامعه حک شده باشد؟ به جز مادر علی حاتمی (که آن هم یک مادر کاملا منفعل و فاقد سوژگی و درمانده است که در تربیت فرزند هم چیزی جز شکست نصیبش نشده) چند مادر ایرانی به یاد ماندنی و الگو در تاریخ این سینما سراغ داریم. نهایت سینمای این مملکت شده است پدری که در سینک ظرفشویی ادرار می‌کند یا مرد زن‌باره‌ ابلهی که با پسرش درگیر رقایت پورنوگرافیک است (و بدبختی آنکه جامعه هم با گفتن اینکه حقایق را می‌گویند از این آت آشغال‌ها حمایت می‌کند و تصور می‌کند که وظیفه سینما بازنمایی کثافتهای انگشت‌شمار جامعه است). نهایت سینمای این مملکت چند متلک به کشور و تاریخ و سنت و هویت ایرانی است و بدتر آنکه جامعه هم از چنین مازوخیسمی با روی باز استقبال می‌کند. به ادبیات و داستان‌نویسی یک قرن اخیر خود نگاه کنیم. از صادق هدابت پدرخوانده این جریان تا چوبک و ساعدی و درویشیان و گلشیری و احمد محمود و... اگر همه در یک هدف عمده مشترک باشند آن تحقیر و تمسخر فرهنگ و سنت و تاریخ و هویت و باورهای ایرانی است و اندک تعهد اجتماعی در آنها یافت نمی‌شود. - و متاسفانه جامعه ما بیشتر از حوزه نظامی در این حوزه‌ها شکست خورده است. جامعه ما آسیبی که از جریان روشنفکری و ادبی و رسانه‌ای و سینمایی و به اصطلاح هنری خود خورده است از بمب‌های آمریکا و اسرائیل نخورده است.

دنیای معکوس. اگر فرانسه هم فرهنگ سیاسی و رسانه‌ای مانند ایران داشت باید الان این تیترها را مشاهده می‌کردیم: - آدم باورش نمی‌شود که در کشوری در قرن بیست و یکم، صدها نفر از شدت گرما بمیرند. بختت فرانسوی - حقیقتا نمی‌فهمم چه بلایی باید سرمان بیاید تا ما مردم بی‌غیرت فرانسه به خیابان آمده و خانه مکرون را بر سرش خراب کنیم. - ما را از موشک‌های پوتین و روسیه نترسانید ما اینجا هر روز با موشک‌های این حکومت اشغالگر کشته می‌شویم. - دوست دارم فقط یک نفر دیگه «نه به حمله روسیه به فرانسه» بگه تا همین‌جا جرش بدم. - فردا همه در مقابل مجلس شعار «اوکراین را رها کن، فکری به حال ما کن» سر می‌دهیم. - می‌دانید با پولی که جمهوری مکرون در جنگ اوکراین و ساخت پایگاه نظامی در خاورمیانه و آفریقا هزینه می‌کند، می‌شود چند میلیون کولر گازی خرید تا مردم قشنگ و بی‌پناهمان در گرمای تابستان جان ندهند؟ - هی نگویید فرانسه بگویید «جمهوری اشغالی مکرون». اینها فرانسوی نیستند وگرنه یک فرانسوی محال است پول کشور را هزینه اوکراین و مالی کرده و مردمش در گرما بمیرند.

«فایده ندارد؛ باید زندگی کنیم. دایی وانیا، باید به زندگی ادامه بدهیم. شب‌ها و روزهای دراز و ملال‌ انگیزی در پیش داریم. باید با صبر و حوصله رنج‌ها و سختی‌هایی که سرنوشت برای ما می‌فرستد تحمل کنیم. باید برای دیگران کار کنیم و وقتی عمرمان به سر رسید، بی‌ سر و صدا بمیریم. و آن‌جا، زیرخاک، خواهیم گفت که چه رنجی کشیدیم! چه گریه‌ها کردیم! خواهیم گفت که زندگی ما تلخ بود. و خدا به ما رحم خواهد کرد و من و تو دایی عزیزم، به زندگی‌‌ای خواهیم رسید که درخشان خواهد بود؛ خوب و زیبا خواهد بود. آن‌وقت شادمانی می‌کنیم و به رنج‌های گذشته با رقت نگاه می‌کنیم و لبخند می‌زنیم و آرامش پیدا می‌کنیم. دایی، من ایمان دارم؛ ایمان ملتهب و گرم، آرامش کامل. صدای فرشتگان را می‌شنویم، بهشت را با جلال و درخشندگی‌‌اش می‌بینیم. تمام پلیدی‌‌های زمین را می‌بینیم و رنج‌های‌‌مان را. و زندگی ما پر آرامش خواهد بود. آرام و شیرین مثل نوازش مادر. من ایمان دارم، ایمان دارم» دایی وانیا - چخوف

سقوط ماکوندو از این پس هر کس تعریف «رئاایسم جادویی» (که واژه من درآوردی و نامفهومی هم هست) را به زبان ساده پرسید، می‌توانید به راحتی وضعیت تیم ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ را به عنوان یک مثال دم دستی و ساده بیان کنید. همه چیز با منطق عقلانی سر جایش بود اما انگار یک نیروی اثیری، یک دست جادویی و یک عنصر غیرقابلِ توجیه عقلانی در کار بود تا در آخرین لحظه خود را به متن تحمیل کرده و مانع از تحقق منطقی پایان روایت شود. آفسایدهای سانتیمتری، تیر دروازه‌های لحظه آخری، اخراج بازیکن عراق و گلباران شدن این تیم، باخت کره جنوبی به آفریقای جنوبی، تبانی کثیف الجزایر و اتریش و چندین اتفاق دیگر دست به دست هم داده بود تا آن اتفاق در لحظه آخر رخ ندهد و منطق رئالیستی داستان توسط عنصری جادویی فرو بریزد. چیزی شبیه سرنوشت غمبار شهر «ماکوندو» مارکز، شبیه سرنوشت خوزه آرکادیو بوئندیا و خاندانی که هر چه جان کند و تلاش کرد و جنگید در پایان چیز جز طعمه مورچه‌ها شدن، نصیب‌اش نگشت...

اغلب ما در دوران تحصیل در مدارس حضور چند دانش‌آموز آزارگر و مزاحم را به خاطر داریم. نوجوانانی که به علت تربیت پر از تحقیر و حشن خانواده و محلهٔ خود به افرادی پرخاشگر و عصبی و آزارگر تبدیل شده بودند و مدام با اقدام به تحریک دیگران، عکس‌العمل آنها را برانگیخته و از این راه بهانهٔ لازم برای ایجاد دعوا و کتک‌کاری را به دست می‌آوردند. برای این افراد کافی بود تا کسی اندک نقطه ضعف یا سستی در مقابل آزارشان نشان دهد تا او را به سوژهٔ جذاب و همیشگی برای آزارهایشان برگزینند. در مواجهه با این موجودات مزاحم اغلب دانش‌آموزان سعی می‌کردند از در دوستی دربیایند یا با دادن باج و تملق شرشان را از سرشان کوتاه کنند. در اکثریت موارد مدیر و معاونان مدرسه هم آنها را به عنوان مبصر یا انتظامات مدرسه برمی‌گزیدند تا هم شر آنها را کم کنند و هم از وظیفه خود که برقراری نظم مدرسه است شانه خالی کنند، اما در این میان گاهی دانش‌آموزی هم پیدا می‌شد که در مقابل آنها می‌ایستاد، دعوا می‌کرد، کتک می‌خورد اما به هیچ طریق باج نمی‌داد. این دانش‌آموزان احترام و رشک پنهانی همه دانش‌آموزان را داشتند. ایران در جهان امروز چنین جایگاهی دارد.

هر کنش ضدشیعی- ضدعاشورایی که از سوی برخی به اصطلاح ملی‌گرایان و سلطنت‌طلبان صورت می‌گیرد تلاشی برنامه‌ریزی شده برای آسیب زدن به کلیت ایران و خدمت اهدافی است که اسرائیل و ناتو و تجزیه طلب‌ها و عشیره گرایان به دنبال آن‌اند. تجزیه‌طلبان و حامیان بین‌المللی آنها سالهاست که به صورت سازمان یافته و با برنامه مدون در تلاش‌اند تا با تضعیف هویت شیعی در آذربایجان و خوزستان و کرمانشاه و ایلام و...، عُلقه‌های مشترک مذهبی و دینی ایرانیان را گسسته و زمینه‌های جدایی کامل فکری-فرهنگی این مناطق از ایران را فراهم نمایند.

عاشورا زنده‌ترین تراژدی تاریخ بشر است. هیچ رویدادی در تاریخ تمدن بشری چه در عصر اساطیر و چه در برهه تاریخی به اندازه عاشورا حامل عناصر هنری و معنابخش نبوده است. شیعیان جهان هزار و چهارصد سال است که برای عاشورا عزاداری می‌کنند و هنوز همان شور ابتدایی خود را حفظ کرده و هنوز مواجهه با آن زنده است و داغی است که هر سال از نو متولد می‌شود. هزار و چهارصد سال است شاعران از عاشورا می‌گویند، نقاشان شمایل عاشورا را به تصویر می‌کشند، اهالی نمایش و تعذیه‌خوانان مقتل می‌خوانند و مداحان مویه سر می‌دهند اما هر سال در فرم و صورتی بدیع خود را به متن جامعه می‌رساند. عاشورا یک آیین ملی ایرانی است و از بزرگترین عناصر هویت‌بخش و قدرت‌آفرین ایران در طول تاریخ بوده است.

🏴شهیدی به دیدار شهیدی میرود . اینجا اخرالزمان ، نبرد شیطان و یاران مهدیست !