𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

اگه ارومیه بشی توت نفس میکشم!

لابه‌لای خیالات مرده ذهنم فقط تو زنده‌ای و نفس میکشی. تویی که زیر خروارها تصور مدفون میتپی؛ مثل یه پروانه نشسته روی سنگ گرانیت، توی یه قبرستون ساکت و تاریک.

انگار خیالت در گوشم تلنبار شده که دیگر حتی صدای خودت هم نمیشنوم.

چنل فال رو 250 بکنید تا فال بقیه ماه ها رو هم بزارم.

اردیبهشت، تورس؛ یکم نگرانی بابت ابندت و اتفاقاتی که قراره بیوفته داری که طبیعیه. بعضی وقتا انقدر زیادن که درموردشون کابوس میبینی و یه جورایی بی معنین چون وضعیت قرار نیست اینطور باشه البته اگه سخت تلاش بکنی و در راستای خواسته و هدفت قدم برداری. از نظر شرایط مالی اتفاقات خوبی برات میوفته و دستت باز تر میشه. یه ادم دورو و دروغگو و مخفی کار توی زندگیت هست که میتونه متولد تیر ابان یا اسفند باشه و به احتمال زیاد یه مرد سن‌بالاست. از زندگیت حذفش کن.

اما به اشتباه نیوفتید وقتی خودم را یک پوسته می‌دانم. منظورم یک خشاب گلوله استفاده‌ شده است. یعنی پیامد چیزی مرگبار. یعنی پژواکی از شر تحمیل شده. Amrita C

بامداد امشب انقدر خمار است که به کوری میزند. مثل تقلای موش کوری در قعر چاه که حتی سیر شدن خودش را هم به چشم نمیبیند تورا جست و جو میکنم، و برای نبودت اشک سوگ میریزم. بر تک تک کلاویه ها مشت میزنم، به تارهای صامت گلوی پر بغضم چنگ میندازم و در گوش تمام نازنین های بی مریم ایه یاس میخوانم. اصلا گور پدر ساز، و چون گرامافون را هم بلد نیستم روشن کنم قلم برمیدارم و نقش گوش هایت را میکشم. اول میبوسم و بعد فریاد میکشم و وقتی خسته شدم و لالمانی گرفتم مچاله میکنم و دور می‌اندازم. اخر که یک گوشت در است و دیگری دربسته. حرف های خودت هم درش میماند و فاسد میشود، مال من دیگر پیشکش. اما دندون اسب پیشکش را که نمیشمارند، حرف‌های پرت و پلای من را هم گوش نمیدهند. اصلا به درک. کاغذ تا خورده و چروکیده را باز میکنم و گوشت را میبوسم. و ارام لالایی میخوانم تا به خواب بروی. شاید فردا برای هردویمان روز بهتری بود‌.

از روزی میترسم که ساعت 5:25 دقیقه صبح صدای اواز هیچ پرنده‌ای توی گوشم نپیچه.

شاید من چندتا ادم مختلف باشم که همزمان باهم اختلاف نظر دارن و سر همچیز بحث میکنن، اما همشون تورو میپرستن و دلیل دعواشون تویی.

مثل تب برف.

چطور وقتی خودم پوست دارم میتونم به تیکه تیکه کردن قلب تو فکر کنم؟

من به چندین بار خوندن نوشته هام و اخر سر به یه حس پوچی و عدم رضایت رسیدن عادت کردم.