زن و جامعه (زن کارگر)

گولابی گنـ.گ، وقتی زنان قانون را خودشان نوشتند. اوتارپرادش، هند. ۲۰۰۶. منطقه‌ای که پلیسش به جای کمک به زن شاکی، خودش او را کتـ.ک می‌زد. منطقه‌ای که در آن ازدواج اجبـ.اری کودکان عادی بود، جهیزیه ندادن به قـ.تل ختم می‌شد، و تجـ.اوز اغلب با سکوت رسمی دفـ.ن می‌شد. در همین منطقه، زنی به اسم سمپات پال دوی زندگی می‌کرد که خودش در ۱۲ سالگی مجبور به ازدواج شده بود، در ۱۵ سالگی مادر بود، و بعدها به عنوان کارمند بهداشت دولتی کار کرد، تا اینکه یک روز همه چیز را رها کرد تا چیز دیگری بشود. آن روز، سمپات همسایه‌اش را دید که با بی‌رحمی زنش را می‌ـ.زند. مداخله کرد. مرد به او هم حمـ.له کرد. سمپات رفت، اما فردا برگشت. این بار با پنج زن دیگر و چوب‌های بامبو. مرد را حسابی کتـ.ک زدند و رفتند. خبر در روستا پیچید. زنان دیگر آمدند و خواستند همین عدالت را در خانه‌هایشان هم اجرا کند. از آن لحظه، «گُلابی گنـ.گ» متولد شد. «گولابی» در هندی یعنی صورتی. اعضا ساری صورتی می‌پوشیدند و چوب بامبو حمل می‌کردند. رنگ صورتی عمداً انتخاب شده بود،  چون در جامعه‌ی هند هیچ بار سیاسی یا مذهبی نداشت. پیامش ساده بود: ما اینجاییم، ما می‌بینیم، و ما اقدام می‌کنیم. اتفاقاتی که افتاد مستند است. مردانی که زنانشان را کتـ.ک می‌زدند، توسط گروه تنبیه شدند. مأموران پلیسی که از رسیدگی سر باز می‌زدند، در خیابان رسوا شدند. سمپات پال یک بار شخصاً یک مقام دولتی را در خیابان کشاند تا مجبور شود جاده‌ی خراب روستا را درست کند. در پرونده‌ای دیگر، اعضای گنگ به دفتر یک شرکت برق یورش بردند که عمداً برق روستا را قطع کرده بود و کارمندان را مجبور کردند آن را وصل کنند. این‌ها کارهای نمادین نبود، نتیجه داشت. اما گولابی گنـ.گ فقط چوب و مشت نبود. اعضا برای حق تحصیل دختران مبارزه کردند، زنان را تشویق کردند کسب‌وکار راه بیندازند، از صنایع دستی تا یک سرویس کامل عروسی. تعدادی از اعضا به مقامات محلی انتخاب شدند. تا سال ۲۰۱۴ جنبش بیش از ۲۷۰،۰۰۰ عضو داشت، زنانی بین ۱۸ تا ۶۰ سال، اغلب از پایین‌ترین طبقات اجتماعی. دولت هند هیچ‌وقت آن‌ها را به رسمیت قانونی نشناخت، چون اقدامات خودسرانه از نظر قانونی قابل دفاع نیست. اما همین دولت ناچار شد جایزه‌ی رسمی «نری شکتی سامان» را از وزارت زنان به آن‌ها بدهد. این تناقض، خودش همه چیز را می‌گوید. جنبش بی‌عیب نبود. در ۲۰۱۴، سمپات پال به خاطر جاه‌طلبی سیاسی و استفاده از سازمان برای منافع شخصی از رهبری برکنار شد. انشقاق ایجاد شد. اما جنبش نمرد، رهبر جدید انتخاب شد و کار ادامه یافت. حالا یک لحظه فکر کن. گولابی گنـ.گ در کشوری شکل گرفت که لااقل روی کاغذ قانون از زنان حمایت می‌کرد، هرچند اجرا نمی‌شد. امروز در افغانستان، زنان نه حق تحصیل دارند، نه حق کار، نه حق بیرون رفتن بدون محرم. خندیدن در فضای عمومی جرم است. صدایشان در رسانه ممنوع است. حتی آن کاغذ هم وجود ندارد. سؤالی که ذهنم را درگیر می‌کند اینجاست: وقتی سیستم نه ضعیف، بلکه فعالانه علیه توست، آیا باز هم می‌شود ایستاد؟ تاریخ ثابت کرده جنبش‌های بزرگ اغلب از یک لحظه‌ی کوچک شروع شده‌اند. از یک زن که تصمیم گرفت فردا برگردد. با پنج نفر. و یک چوب. این گروه فقط به کتک زدن مردان متهم به خشونت نمی‌پرداخت؛ فعالیت‌هایی مانند کمک حقوقی، فشار بر پلیس برای ثبت شکایت، حمایت از زنان فقیر، آموزش و مشارکت سیاسی محلی نیز داشت. https://en.wikipedia.org/wiki/Gulaab_Gang #نه_به_خشونت #همبستگی_زنان مبارزه برای اجرای #عدالت وقتی قانون غایب است @zan_j