Iranian Student Association at Penn State

سلام به همه! 🏈💙 انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه پن‌ستیت، در همکاری با GPSA، میزبان دورهمی تل گیت بازی فوتبال پن‌ستیت و مینه‌سوتا خواهد بود. 📅 شنبه، ۱۴ نوامبر 📍 محوطه پارکینگ شماره ۱۱ (Lot 11)، در محدوده استادیوم Beaver. 🕘 برنامه از ۹ صبح تا ۷:۳۰ عصره؛ چادر GPSA از ساعت ۱ تا ۴:۳۰ عصر در اختیار انجمن ماست. 🌭🍔 با خوراکی و نوشیدنی های مخصوص تل‌گیت در خدمتتون هستیم. خوشحال می‌شیم بیاید (به ویژه در این بازه زمانی) و کنار هم خوش بگذرونیم! 😊 لطفا حضورتون رو از طریق لینک زیر ا‌علام کنید: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdCtK9nciDbd8xNhDvhuTXQYoXCsvnNDup3L4Y6hZDVlSYgQw/viewform با مهر، انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه پن‌ستیت ISA

🏛️ هفتم آبان؛ روز بزرگداشت کوروش بزرگ از سنگ‌های استوار پاسارگاد تا مقر سازمان ملل، نام کوروش بزرگ یادآور بخشی از میراث ایران است که مرزها را پشت سر گذاشته و در حافظه جهان جای گرفته است. پس از بیش از بیست‌وپنج قرن، او همچنان از بلندآوازه‌ترین چهره‌های تاریخ جهان است؛ نامی که برای ما با شکوه یک تمدن و اندیشه مدارا پیوند خورده است. کوروش بزرگ، بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی، فرمانروایی گسترده‌ای بنا نهاد که مردمانی با زبان‌ها، آیین‌ها و فرهنگ‌های گوناگون را در بر می‌گرفت. آنچه یاد او را ماندگار کرده، در کنار توانایی‌اش در کشورداری، رویکرد او به مردمان و باورهای سرزمین‌های زیر فرمانش است. در منشور کوروش، که پس از فتح بابل در سال ۵۳۹ پیش از میلاد نوشته شد، از احیای نیایشگاه‌ها و بازگرداندن مردمان کوچانده‌شده به خانه‌هایشان سخن می‌رود🍃 نسخه‌ای از این اثر در سال ۱۹۷۱ به سازمان ملل اهدا شد و کتابخانه رسمی این نهاد، آن را از نخستین بیان‌های مفهوم حقوق بشر معرفی می‌کند. یونسکو نیز در سال ۲۰۲۵ قطعنامه‌ای با عنوان «استوانه کوروش: منشوری آغازین از حقوق بشر و تنوع فرهنگی» تصویب کرد؛ بازتابی از جایگاه جهانی این یادگار ایران باستان. 🌿 در دشت پاسارگاد، آرامگاه ساده و باشکوه او همچنان ایستاده است؛ در مجموعه‌ای که امروز بخشی از میراث جهانی بشر است. بنایی سنگی و بسیار ساده ... نه گنبدی از طلا دارد و نه اتاق های طلاکاری شده که هر روز پر از پول شود. نه مناره های بلند و آوازخوان دارد و نه ناقوسی بزرگ که گوش دنیا را کر کند؛ اینجا از همه اینها بی نیاز است. اینجا آرامگاه پدر من، پدر تو و پدر ایران ماست؛ آرامگاه بزرگترین پادشاه تاریخ. برای آمدن به این مکان فقط باید عاشق باشی: عاشق ایران! 🌱بزرگداشت کوروش، فرصتی است برای زنده نگه داشتن ارزش‌هایی که در این میراث ارج می‌نهیم: دادگری، مدارا و حرمت انسان. هفتم آبان را با یادآوری پندی از این بزرگمرد و با آرزوی ایرانی آباد، آزاد و سرافراز گرامی می‌داریم؛ “به واپسین پند من گوش فرا دارید. اگر می‌خواهید دشمنان خود را تنبیه کنید، به دوستان خود نیکی کنید.” با مهر، انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه پن‌ستیت ISA

چهارم آبان؛ 🍃 آبانگان، جشن آب و آبادانی در فرهنگ ایرانی، آب چنان ارجمند بوده که برای بزرگداشتش جشن می‌گرفتند؛ جشنی به نام آبانگان که با آناهیتا، ایزدبانوی آب‌ها در باورهای ایران باستان، پیوند دارد. در یکی از روایت‌های کهن درباره این جشن آمده است که “زو”، پسر تهماسب، پس از رسیدن به پادشاهی فرمان داد جوی‌ها و کاریزها را آباد کنند و از آن‌ها نگهداری کنند. و بازگشت آب و آبادانی، بهانه‌ای برای شادی مردم شد. 🌿 از آیین‌های آبانگان، گرد آمدن کنار چشمه‌ها و رودها و خواندن نیایش در سپاس از آب بوده است. می‌توان تصور کرد که در سرزمینی با تابستان‌های خشک و چشم‌های منتظر باران، رسیدن دوباره آب چه شادی بزرگی به همراه داشته است. آبانگان را با یاد رودها، چشمه‌ها و قنات‌های ایران، از زاینده‌رود و کارون تا دریاچه ارومیه و هامون، از خزر تا خلیج همیشه فارس، و به امید پاییزی پرباران برای سرزمینمان گرامی می‌داریم 🌸 جشن آبانگان بر همه ایرانیان و دوستداران فرهنگ ایرانی خجسته باد 💙 با مهر، انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه پن‌ستیت ISA

اطلاعات بیشتر به‌ زودی اعلام خواهد شد! Stay tuned! انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه پن استیت ISA

«کسی کو هوای فریدون کند دل از بند ضحاک بیرون کند» 🌿 سه‌شنبه، ۲۱ مهرماه، به یاد کاوه و فریدون، به پاس ایستادگی در برابر بیداد؛ و به یاد داستانی که در آن، پیش‌بند یک آهنگر پرچم دادخواهی می‌شه. شاید اسم کاوه، فریدون و ضحاک رو شنیده باشیم، اما داستانشون رو کمتر به یاد داشته باشیم. این روز بهانه‌ایه برای آشنایی با یکی از روایت‌های ماندگار اسطوره‌های ایرانی؛ داستانی که فردوسی در شاهنامه حفظ کرده و به ما رسونده. در این روایت، ضحاک فرمانروایی ستمگره که بر شانه‌هایش دو مار روییده؛ مارهایی که خوراکشون مغزِ جوانانه. زندگی مردم زیر فرمان او با ترس و رنج می‌گذره، تا اینکه کاوه، آهنگری که فرزندانش قربانی این ستم شده‌اند، برای دادخواهی به دربار می‌ره. ضحاک فرزند باقی‌مانده کاوه رو آزاد می‌کنه و از او می‌خواد نوشته‌ای رو تایید کنه که گواه دادگری پادشاهه. اما کاوه حاضر نمی‌شه پای این دروغ گواهی بده؛ نوشته رو پاره می‌کنه و از دربار بیرون میاد. بعد، همون پیش‌بند چرمی آهنگریش رو بر سر نیزه می‌زنه و مردم رو به همراهی فرا می‌خونه. این پیش‌بند، در ادامه داستان با زر و گوهر آراسته می‌شه و به نام «درفش کاویانی» شناخته می‌شه؛ پرچمی که آغازش از دل کار و زندگی یک آهنگر بوده. کاوه و مردم به فریدون می‌پیوندن؛ قهرمانی که در برابر ضحاک می‌ایسته، شکستش می‌ده و سرانجام او رو در کوه دماوند به بند می‌کشه. با پایان فرمانروایی ضحاک، دوران پادشاهی فریدون و بازگشت داد و آبادانی آغاز می‌شه. زیبایی این روایت، برای ما، در همین تصویر ساده‌ست: مردی با ابزار زندگی روزمره‌اش به میدان میاد و صدای دادخواهی او، مردم رو به حرکت درمیاره. فردوسی این لحظه رو چنین روایت می‌کنه: «همی برخروشید و فریاد خواند جهان را سراسر سوی داد خواند» «داد»؛ خواسته‌ای که وقتی این داستان کهن رو کنار تاریخ زنده مردم‌مون می‌ذاریم، معنای زنده‌تری پیدا می‌کنه و یادمون میاره اینه فرهنگی که به ارث برده‌ایم؛ فرهنگی که در قصه‌هاش هم مردم زیر بار زور نمی‌رن، تا آخرین نفس می‌جنگن و شجاعت، دادخواهی و ایستادگی‌شون در یادها می‌مونه🕊🥀🤍 یاد کاوه و فریدون گرامی؛ به افتخار دادخواهی و آرزوی زندگی آزاد و شایسته برای مردم ایران 🌿 با مهر، انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه پن‌ستیت ISA

روز حافظ؛ روز گرامی‌داشت شاعری که شکوه زبان فارسی، زیبایی عشق و شور زندگی رو در شعرش جاودانه کرده؛ شاعری که قرن‌هاست مهمون همیشگی جمع‌های ماست، از سفره‌های یلدا تا دورهمی‌هایی که یکی دیوان رو باز می‌کنه و بقیه با شوق چشم می‌دوزن ببینن «چی اومد؟» 🌿 حافظ بخشی از زندگی‌مونه؛ بیتی که بی‌هوا وسط حرف‌هامون می‌شینه، فالی که با لبخند برای هم می‌خونیم، و شعری که هر بار، در هر سن‌وسالی، معنای تازه‌ای پیدا می‌کنه. چه زیباست که کلمات شاعری از بیش از ششصد سال پیش، هنوز این‌قدر به دل و زندگی امروز ما نزدیکه؛ انگار خودش هم می‌دونست: از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر یادگاری که در این گنبد دوار بماند و این نزدیکی از مرزهای زبان فارسی هم گذشته. گوته، شاعر بزرگ آلمانی، دل‌باخته حافظ شد و با الهام از او «دیوان غربی-شرقی» رو سرود؛ پلی ماندگار میان دو جهان ادبی. حافظ از مهم‌ترین چهره‌های فرهنگ درخشان و پرافتخار ماست؛ فرهنگی که با شعر و اندیشه‌اش با جهان گفت‌وگو کرده. و گویی حافظ خودش این سفر رو از پیش دیده بود: شکرشکن شوند همه طوطیان هند زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود و قرن‌ها بعد، این «قند پارسی» نه فقط به بنگاله، که به وایمار و پاریس و نیویورک رسید؛ به هر گوشه‌ای از دنیا که دلی در اون برای زیبایی می‌تپید. 🌱در شعر حافظ، عطر گل و صدای موسیقی، عشق و معشوق و گرمای جمعِ یاران جاریه؛ جهانی پر از زیبایی و شور که هنوز هم خوندنش می‌تونه حال‌وهوامون رو عوض کنه. ❤️ امروز، به رسم همیشه، نیت کنیم، دیوان رو باز کنیم و مهمون غزلی از عاشقانه‌های حافظ بشیم: گل در بر و می در کف و معشوق به کام است سلطان جهانم به چنین روز غلام است گو شمع میارید در این جمع که امشب در مجلسِ ما ماهِ رخِ دوست تمام است در مذهب ما باده حلال است ولیکن بی‌روی تو ای سرو گل‌اندام حرام است گوشم همه بر قولِ نی و نغمهٔ چنگ است چشمم همه بر لعلِ لب و گردشِ جام است در مجلس ما عطر میامیز که ما را هر لحظه ز گیسوی تو خوش‌بوی مشام است از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکر زان رو که مرا از لب شیرین تو کام است حافظ منشین بی می و معشوق زمانی کایام گل و یاسمن و عید صیام است روز بزرگداشت حافظ بر همه فارسی‌زبانان و دوستداران شعر و ادب فارسی گرامی باد 🌹 با مهر، انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه پن‌ستیت ISA

انجمن دانشجویان ایرانی پن‌استیت، فرارسیدن جشن مهرگان را به خانواده بزرگ ایرانی صمیمانه تبریک می‌گوید. ایرانیان از دیرباز روز اعتدال پاییزی و برابری شب و روز را جشن می‌گرفته‌اند. این جشن که در روز مهر از ماه مهر برگزار می‌شود، «مهرگان» نام دارد و پس از نوروز، بزرگ‌ترین جشن ایرانیان باستان بوده است. به روایتی، مهرگان آغاز فصل پاییز است. به روایتی دیگر، این جشن مهم ایرانی به دوران ضحاک تازی بازمی‌گردد. ضحاک و اقوام او مدت‌های مدیدی بر ایران حکومت می‌کردند و عده زیادی از جوانان ایران‌زمین را به قتل رسانده بودند و مردم از ظلم و جنایات آنان به تنگ آمده بودند. در آن زمان، کاوه آهنگر از میان مردم برخاست و با برافراشتن چرم آهنگری خود، که بعدها درفش کاویانی نام گرفت، رهبری قیام برای براندازی ضحاک تازی را بر عهده گرفت. با یاری مردم، ضحاک را در کوه دماوند زندانی کردند و به ظلم او پایان دادند. این جشن در روز مهر آغاز می‌شود، شش روز به درازا می‌انجامد و در روز رام به پایان می‌رسد. نخستین روز جشن، مهرگان عامه (همگانی) و واپسین روز آن، مهرگان خاصه (ویژه) نامیده می‌شود. در زمان ساسانیان، بر این باور بودند که اهورامزدا یاقوت را در روز نوروز و زبرجد را در روز مهرگان آفریده است. مهرگان نیز همانند نوروز، با آیین‌ها و آداب‌ورسوم ویژه برگزار می‌شود. مهر یا میترا در زبان فارسی به معنای «فروغ، روشنایی، دوستی، پیوستگی، پیوند و محبت» است و در برابر دروغ، دروغ‌گویی، پیمان‌شکنی و نامهربانی قرار دارد. فلسفه جشن مهرگان، سپاسگزاری از نعمت‌هایی است که به انسان ارزانی شده‌اند و استوار کردن دوستی‌ها و مهرورزی میان انسان‌هاست. پیشینه جشن مهرگان به هزاره دوم پیش از میلاد، بیش از ۴۰۰۰ سال پیش، بازمی‌گردد. فردوسی نیز در شاهنامه به پیدایش این جشن در دوران پادشاهی فریدون اشاره کرده است: فریدون چو شد بر جهان کامگار ندانست جز خویشتن شهریار به رسم کیان تاج و تخت مهی بیاراست با کاخ شاهنشهی به روز خجسته سر مهرماه به سر بر نهاد آن کیانی کلاه زمانه بی‌اندوه گشت از بدی گرفتند هر کس ره ایزدی دل از داوریها بپرداختند به آیین یکی جشن نو ساختند نشستند فرزانگان شادکام گرفتند هر یک ز یاقوت جام می روشن و چهرهٔ شاه نو جهان نو ز داد و سر ماه نو بفرمود تا آتش افروختند همه عنبر و زعفران سوختند پرستیدن مهرگان دین اوست تن آسانی و خوردن آیین اوست اگر یادگارست ازو ماه مهر بکوش و به رنج ایچ منمای چهر فردوسی بزرگ

و اگر علاقه‌مندید بیشتر در مورد مولانا بدونید؛ جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولانا، مولوی (۱۵ مهر ۵۸۶ – ۴ دی ۶۵۲ ) از مشهورترین شاعران ایرانی پارسی‌گوی است. مثنوی معنوی او که در قونیه تصنیف شده است یکی از عالی‌ترین اشعار زبان فارسی به شمار می‌رود. نفوذ مولوی فراتر از مرزهای ملی و تقسیمات قومی است. ایرانیان، افغان‌ها، تاجیک‌ها، ترک‌ها، یونانیان، آسیای مرکزی و آسیای جنوب شرقی در طی هفت قرن گذشته به شدت از میراث معنوی مولوی تأثیر گرفته‌اند. ترجمه سروده‌های مولوی، که با نام رومی در غرب شناسایی شده، در ایالات متحده آمریکا بسیار ‌پرطرفدار و محبوب است. نقطه عطف زندگی مولوی آشنایی و دلدادگی اش با شمس تبریزی است. مولوی به گفته ها و جهان بینی متفاوت شمس دل می بندد. از نگاه شمس همه چیز هستی را عشق است که هدایت می کند. شمس با در هم شکستن هوای عمومی خشکِ مذهبی, مولانا را وارد دنیای متفاوتی از شناخت می کند و او را از یک فقیه و عالم دینی به عاشقی دل سوخته بدل می کند. کسی که جز محراب و منبر جایی را نمی ستود به یک باره به رقص و سماع عاشقانه گرایید. با دلبران و گل رخان چون گل بنان بشکفته ام با منکران دین صفت همچون خزان پژمرده ام با اینکه حدود شصت تا هفتاد هزار بیت مولانا فارسی است و تنها حدود هزار بیت عربی و کمتر از پنجاه بیت به یونانی/ترکی شعر دارد، از یک طرف افغانستان و از طرف دیگر ترکیه مدعیان افتخار ملیت این اندیشمند و شاعر بزرگ هستند. از یک طرف چون زاده بلخ بود, جزو خراسان بزرگ قدیم, شهری مهم با تاریخ گران و شهر نابود شده فعلی افغانستان. از طرف دیگر چون به قونیه در روم شرقی آن زمان (ترکیه فعلی) کوچ کرد و آرامگاهش در قونیه هست, در ترکیه به نام مولانای رومی از او یاد میکنند. این در حالی که خود مولوی بر هویت ایرانی بودنش گواه هست: عطار شیخ ما و سنائیست پیشرو ما از پس سنائی و عطار آمدیم هفت شهر عشق را عطار گشت ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

امروز روز مولاناست؛ روز شاعری که قرن‌ها پیش از ما، از عشق گفت، از رهایی، از امید، و از نوری که حتی در تاریک‌ترین روزها میشه درون خود زنده نگه داشت. برای خیلی از ما که دور از ایران زندگی می‌کنیم، فاصله فقط کیلومتر نیست. گاهی دلتنگی‌ست، گاهی نگرانی برای عزیزانی که آنجا هستند، گاهی خستگی از روزهایی که طولانی‌تر از آنچه باید شدند. و با این حال، هر کدام از ما چیزی از خانه را با خودمون آوردیم؛ زبان‌مان، خاطره‌هایمان، شعرهایمان، موسیقی‌مان، و امیدی که هنوز جایی درون‌مون خاموش نشده. و شاید برای همینه که این بیت مولانا این روزها معنای دیگری پیدا می‌کنه: «تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید تو یکی نه‌ای هزاری، تو چراغ خود برافروز» شاید همیشه نتونیم آنچه بیرون از ما می‌گذره رو تغییر بدیم، اما هنوز می‌تونیم چراغی روشن نگه داریم؛ برای خودمون، برای یکدیگر، برای کسی که خسته‌تر از ماست، و برای روزهایی که هنوز نیامدند. و شاید امید دقیقا همین باشه؛ نه اینکه وانمود کنیم تاریکی وجود نداره، بلکه اینکه باور کنیم تاریکی قرار نیست آخر داستان باشد. مولانا میگه: «بعد نومیدی بسی امیدهاست از پس ظلمت بسی خورشیدهاست» برای خیلی از ما، این امید امروز شکل ساده‌ای داره: روزهای آرام‌تر برای عزیزان‌مان، امنیت و آزادی برای ایران، دیدار دوباره، فاصله‌های کمتر، و روزی که «برگشتن به خانه» دیگه فقط چیزی نباشه که در خیال نگهش می‌داریم. شاید تا رسیدن اون روز، سهم ما همین باشه؛ امید را در خودمون زنده نگه داریم، پناه هم باشیم، و یادمون بمونه که هیچ شبی برای همیشه نمانده است. روز مولانا گرامی 🌿 به امید روشنایی، آرامش و روزهای خوب؛ برای همه‌ی ما، برای عزیزان‌مان، و برای ایران. انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه پن‌ستیت ISA

🔖سیزدهم شهریور؛ روز بزرگداشت ابوریحان بیرونی چگونه می‌توان بدون ماهواره و تجهیزات مدرن، اندازه زمین را محاسبه کرد؟ حدود هزار سال پیش، ابوریحان بیرونی برای پاسخ به این پرسش، ارتفاع یک کوه و زاویه دید افق از بالای آن را اندازه گرفت و با استفاده از محاسبات هندسی، شعاع زمین را به دست آورد. این تنها یکی از نمونه‌های روش علمی او بود؛ روشی مبتنی بر مشاهده، اندازه‌گیری و محاسبه دقیق. بیرونی برای تعیین موقعیت جغرافیایی شهرها، محاسبه طول و عرض جغرافیایی و نمایش سطح کروی زمین روی نقشه‌ای مسطح از ترکیب ریاضیات و نجوم استفاده می‌کرد. او صرفاً نظریه‌های دانشمندان پیش از خود را نقل نمی‌کرد، بلکه آن‌ها را با محاسبات و مشاهدات تازه می‌آزمود و در صورت لزوم نقد می‌کرد. 🔭 بیرونی در «قانون مسعودی» به نجوم و جغرافیای ریاضی پرداخت و مختصات حدود ۶۰۰ مکان را گردآوری کرد. این اطلاعات به تعیین دقیق‌تر موقعیت شهرها، محاسبه فاصله میان آن‌ها و ترسیم نقشه‌های جغرافیایی کمک می‌کرد. بیرونی به مطالعه فلزات و سنگ‌های معدنی نیز علاقه‌مند بود. او با استفاده از دستگاهی که خود ساخته بود، وزن مخصوص و چگالی تعدادی از فلزات و کانی‌ها، از جمله طلا، نقره، مس، آهن و جیوه را اندازه‌گیری کرد و برای برخی از آن‌ها به نتایجی با دقت چشمگیر رسید. این پژوهش‌ها بخش مهمی از جایگاه او در تاریخ فیزیک و کانی‌شناسی به شمار می‌روند. بیرونی برای شناخت هند، زبان سانسکریت آموخت و منابع هندی را مستقیماً مطالعه کرد. حاصل این پژوهش، کتاب «تحقیق ما للهند» بود؛ اثری درباره دین، فلسفه، جغرافیا، نجوم، تقویم و آداب مردم هند. تلاش او برای شناخت یک فرهنگ از طریق زبان و منابع خودش، بدون قضاوت شتاب‌زده، از ویژگی‌های مهم این کتاب و از نمونه‌های اولیه مطالعه تطبیقی فرهنگ‌ها و ادیان به شمار می‌رود. بیرونی در «آثارالباقیه عن القرون الخالیه» نیز تقویم‌ها، جشن‌ها، شیوه‌های گاه‌شماری و روایت‌های تاریخی ملت‌های مختلف را کنار یکدیگر قرار داد تا زمان رویدادهای تاریخی را دقیق‌تر بررسی کند. این اثر امروز یکی از منابع مهم برای شناخت تقویم‌ها و آیین‌های تمدن‌های گذشته است. او همچنین کتاب «التفهیم» را به‌صورت پرسش‌وپاسخ و به دو زبان فارسی و عربی نوشت تا مفاهیم ریاضی و نجومی برای نوآموزان قابل‌فهم باشد. این اثر از کهن‌ترین متون علمی فارسی در زمینه ریاضیات و نجوم به شمار می‌رود و نسخه خطی فارسی آن در سال ۲۰۱۱ در فهرست حافظه جهانی یونسکو ثبت شد. بخش بزرگی از نوشته‌های بیرونی به ریاضیات، نجوم و جغرافیای ریاضی اختصاص داشت. او در آثارش به موضوعاتی مانند مثلثات، حرکت خورشید و سیارات، ابزارهای نجومی، سنجش زمان و محاسبه فاصله میان نقاط مختلف زمین پرداخت. برای بیرونی، ریاضیات صرفاً دانشی نظری نبود، بلکه ابزاری برای شناخت و اندازه‌گیری جهان به شمار می‌رفت. آثار بیرونی امروز در حوزه‌های تاریخ علم، نجوم، جغرافیا، ژئودزی، فیزیک، کانی‌شناسی، گاه‌شماری، مطالعات فرهنگی و تاریخ ادیان بررسی می‌شوند. میراث او یادآور این است که شناخت جهان تنها با کنجکاوی آغاز نمی‌شود؛ بلکه به اندازه‌گیری دقیق، بررسی شواهد، نقد آموخته‌های پیشین و تلاش برای فهم نگاه دیگران نیز نیاز دارد. انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه پن‌استیت (ISA)، روز بزرگداشت ابوریحان بیرونی را به همه ایرانیان و دوستداران علم و فرهنگ تبریک می‌گوید. ✨ منابع: دانشنامه ایرانیکا، انتشارات دانشگاه کمبریج، دانشگاه سنت‌اندروز و سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی یونسکو.

🌸 درود بر شما ایرانیان پرافتخار همه‌ی دنیا، به‌ویژه ستیت کالج 🌸 🎉 پنجم شهریور روز بزرگداشت زکریای رازی هست! ما متاسفانه فرصت نکردیم مثل مفاخر دیگه بریم در موردش یاد بگیریم، اطلاعات رو راستی‌آزمایی کنیم، و باهاتون شیر کنیم، ولی زکریای رازی انقدر به همه‌ی دنیا خدمت کرد که من به شخصه دلم نیومد هیچی نگیم و روزش سوت‌وکور بمونه. تمام خوشی‌هایی که امروز داریم رو یه‌جورایی مدیونشیم 🙃، و البته تندرستی و پیشرفت پزشکی کل دنیا رو؛ کسی که اولین بار بین آبله و سرخک فرق گذاشت، پایه‌گذار طب کودکان بود، و کلی کشف مهم شیمیایی دیگه (مثل جوهر گوگرد، استات مس، اسید کلریدریک، و اسید سیتریک و ...) رو به دنیا هدیه داد. افتخار می‌کنیم که چنین دانشمندی از سرزمین ما به این دنیا هدیه شده. روزش بر همه‌مون مبارک 🎊 امشب هر جا بودید، اگه غیرایرانی اونجا بود، سرش منت بذارید که این خوشی رو از ما دارید 😎🧪

آغاز سال تحصیلی جدید مبارک! 🍂📚 امیدواریم سال پیش رو برای همه‌مون پر از یادگیری، تجربه‌های خوب، دوستی‌های تازه و اتفاق‌های قشنگ باشه🌸 اگر امسال دانشجوی جدیدی به جمعمون اضافه شده، براش آرزو می‌کنیم خیلی زود اینجا حس خونه پیدا کنه؛ و برای بقیه‌مون، امیدواریم این سال با آرامش بیشتر، موفقیت‌های بیشتر و خاطره‌های خوب‌تری همراه باشه🙏🏼🌸 دور از خونه بودن همیشه آسون نیست، اما داشتن یک جمع ایرانی گرم و صمیمی می‌تونه خیلی چیزها رو قشنگ‌تر کنه. امیدواریم امسال بیشتر کنار هم باشیم، هوای همدیگه رو داشته باشیم و با هم لحظه‌های خوبی بسازیم🙏🏼🌸 به امید یک سال تحصیلی پربار، پرانرژی، پر از پیروزی و خبرهای خوب برای همه‌تون. 💙🩷 با مهر، انجمن دانشجویان ایرانی

📚 یکم شهریور؛ روز بزرگداشت ابوعلی سینا و روز پزشک بیش از هزار سال از زندگی ابوعلی سینا می‌گذرد، اما نام او همچنان بخش مهمی از تاریخ علم و پزشکی جهان است. ابن‌سینا پزشکی برجسته و اندیشمندی تأثیرگذار در فلسفه، منطق، داروشناسی، ریاضیات، نجوم و علوم طبیعی بود که کوشید دانش زمان خود را به شکلی منظم، استدلالی و قابل‌آموزش ارائه کند. مشهورترین اثر پزشکی او، «قانون در طب»، دانشنامه‌ای پنج‌بخشی درباره اصول پزشکی، داروها، بیماری‌های اندام‌ها، بیماری‌های عمومی و ترکیب داروها بود. این کتاب در قرن ۱۲ میلادی به لاتین ترجمه شد و تا قرن ۱۷ یکی از منابع اصلی آموزش پزشکی در دانشگاه‌های اروپا بود. برای نمونه، در دانشگاه پادوای ایتالیا، یکی از مهم‌ترین مراکز پزشکی اروپا، بخش‌هایی از «قانون» تدریس و تفسیر می‌شد. یکی از نکات جالب درباره ابن‌سینا، تدوین هفت شرط برای آزمایش و بررسی اثر داروها بود. این اصول را نمی‌توان معادل آزمایش‌های بالینی مدرن دانست، اما برای پزشکی هزار سال پیش، رویکردی بسیار منظم و قابل‌توجه بود. ابن‌سینا درباره نبض، درد، بیماری‌های واگیردار، سلامت روان و ارتباط حالات عاطفی با وضعیت جسمانی نیز نوشته بود. او درد را به انواع مختلف تقسیم می‌کرد و از ویژگی‌های آن برای تشخیص علت بیماری کمک می‌گرفت. اثر مهم دیگرش، «کتاب شفا»، برخلاف نامش کتابی پزشکی نبود. «شفا» دانشنامه‌ای گسترده در فلسفه، منطق، علوم طبیعی، ریاضیات و متافیزیک بود. امروز «قانون در طب» دیگر کتاب درسی پزشکی مدرن نیست و بسیاری از نظریه‌های آن به دوران خود تعلق دارند؛ اما همچنان در مطالعات تاریخ پزشکی، فلسفه علم و طب سنتی ایرانی و یونانی‌ـ‌عربی بررسی می‌شود. اهمیت ابن‌سینا فقط در پاسخ‌هایی که ارائه کرد نیست، بلکه در تلاش او برای نظم‌دادن به دانش، پیوند استدلال با مشاهده و آموزش نظام‌مند پزشکی است. انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه پن‌استیت، روز بزرگداشت ابوعلی سینا و روز پزشک را به همه پزشکان، پژوهشگران و فعالان حوزه سلامت تبریک می‌گوید و از تلاش‌های ارزشمند آنان برای حفظ سلامت و زندگی انسان‌ها قدردانی می‌کند. 🩺 🌸🌸 (منابع: دانشنامه فلسفی استنفورد، انتشارات دانشگاه کمبریج، NIH و WHO).