𝕬𝖑𝖔𝖓𝖊!

می‌خواستم بهت بگم که … منم مثل تو خسته‌‌م! از کار کردن! از احساسی که واسه هیچکس خرج نمی‌شه! از تنهایی ! از شب ! از اینکه حوصله‌ی خیلی کارا نیست! از آدمایی که نمی‌فهممشون! از برنامه‌های نیمه‌کاره! از حرفایی که نمی‌تونم بگم! منم خسته‌ … نمی‌دونم درست می‌شه یا باید باهاش کنار اومد ! نمی‌دونم ! فقط خواستم بگم : تنها نیستی ! منم مثه توام! همین .

هیچوقت بی‌ دلیل از کسی بدم نمیاد، تو شاید امروز فکر کنی بی‌دلیله، اما فردا پس فردا گند دلیلش در میاد.

غیر اجتماعی نیستم. شما میخواید کسشر بگید، من حوصلشو ندارم.

دردها به مرور زمان خوب میشن و تنها چیزی که ممکنه بعدها اذیتت کنه اینه که دیگه به هیچ آدمی توی زندگیت نمیتونی اعتماد کنی، دوست داشتن و علاقه نشون دادن نسبت به آدم‌ها برات یه غیرممکن میشه.

احساس میکنم یه رباط بی حسی شدم که دیگه هیچ چیزیو حس‌نمیکنه،خوشحالش نمیکنه حتی دیگه نمیتونه به کسی دل ببنده!

اصلا حوصله ندارم با کسی بحث کنم، شما درست میگی، شماهم درست میگی، حتی شمایی که ریدن تو مغزت هم درست میگی، باشه.

بذارین از دستتون بدن، جدی میگم، بذارین فرصت بودن با یه آدم مهربون و باارزشی مثل شما رو از دست بدن، همش قرار نیست ثابت کنید که ارزشش رو دارید، بالاخره آدم‌ها یه روزی متوجه میشن...

جوانی ما صرف دوام آوردن شد؛ نه زندگی.

اينكه اون حس خوبى كه نسبت به بعضى از آدما داشتم؛ دیگه هیچوقت قرار نيست تكرار بشه، غمگینم ميكنه.