🔰جهان‌های موازی

▪️جهان‌های موازی رده‌ی1 (ناکجاآباد): ایده‌ی جهان‌های موازی رده‌ی 1 بر این فرض بنا شده است که عالم وسعتی (تقریباً) بی‌انتها دارد. با این وجود می‌دانیم که افق دید ما به حباب (حجم) هابل محدود شده است؛ چیزی حدود 14 میلیارد سال نوری. حباب هابل بیان‌گر عالم قابل رؤیت ماست. اگر فرض بر بی‌انتها بودن عالم را بپذیریم، بسادگی می‌توان قبول کرد که هر پیکربندی ممکن از ذرات در حباب هابل، چندین‌بار اتفاق می‌افتد. به عبارتی طبق قوانین احتمال، بدون شک جایی در «ناکجاآباد» که نمی‌دانیم کجاست، سیارات دیگری درست شبیه زمین وجود دارد. در واقع یک عالم بی‌انتها، بی‌نهایت سیاره دارد و شاید به تعداد محدودی حیات هم وجود باشد. اولین فوتون‌های کیهان، چیزی حدود 300000 هزار سال پس از مه‌بانگ تشکیل شدند و از آن هنگام تا به امروز را حدود 14 میلیارد سال نوری را طی کرده‌اند؛ این حرکت فوتون‌های باستانی، مرز دریافت اطلاعات ما می‌باشد که به حباب هابل موسوم است. در واقع هر‌آن‌چه خارج از حباب - یعنی خارج از ورای افق دید ما- قرار دارد، در رده‌ی اول جهان‌های موازی قرار می‌گیرد. اگر این «ناکجاآباد» وجود داشته باشد، رسیدن به آن تقریباً غیرممکن می‌نمود؛ زیراکه واقعاً نمی‌دانستیم کجا می‌شود این «ناکجاآباد» را پیدا کرد. ادامه دارد . . ..

از کتاب «به دنبال جهانهای موازی» نوشته سعید گراوندی (زاحل)

@parallel_worldss  🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

غروب زیبای کرمانشاه روستای گراوند دوم آبان ۱۴۰۵ @parallel_worldss  🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

سفر ۱۷۰ هزارسالهٔ یک فوتون ☀️ در اعماق خورشید، انرژیِ برآمده از واکنش‌های هسته‌ای، سفری پرپیچ‌وخم و زمان‌بر را برای خروج از مرکز ستاره آغاز می‌کند. فوتون‌های ناشی از این فرایند در تقاطع مداوم با ذراتِ چگالِ لایه‌های درونی، پیوسته جذب و بازنشر می‌شوند؛ از این رو، تخمین زده می‌شود که حدود ۱۷۰ هزار سال زمان نیاز است تا انرژی از هسته به سطح خورشید (فوتوسفر) راه یابد. با این وجود، به محض اینکه نور موفق به گریز از سطح خورشید می‌شود و سفر خود را در خلأ فضا ادامه می‌دهد، با سرعت سرسام‌آورِ نزدیک به ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه حرکت کرده و تنها در مدت ۸ دقیقه و ۲۰ ثانیه به سیارهٔ زمین می‌رسد. بدین ترتیب، پرتویی که امروزه چشمان ما را روشن می‌کند، با وجود طی کردن فاصلهٔ میان خورشید و زمین در چند دقیقه، در درون ستارهٔ مادر داستانی به درازای هزاره‌ها از سر گذرانده است. @parallel_worldss  🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

سفر ۱۷۰ هزارسالهٔ یک فوتون ☀️ در اعماق خورشید، انرژی‌ای که سرانجام به شکل نور از آن بیرون می‌آید، سفری بسیار کند و پرپیچ‌وخم را آغاز می‌کند. فوتون‌ها در مسیر خود بارها با ذرات برخورد می‌کنند، جذب می‌شوند و دوباره گسیل می‌شوند؛ به همین دلیل، انرژی می‌تواند حدود ۱۷۰ هزار سال طول بکشد تا از لایه‌های درونی خورشید به سطح آن برسد. اما همین که نور از سطح خورشید می‌گریزد و راهی فضا می‌شود، دیگر مسیرش بسیار سریع است: نور خورشید با سرعتی نزدیک به ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه حرکت می‌کند و تنها حدود ۸ دقیقه و ۲۰ ثانیه بعد به زمین می‌رسد. پس نوری که امروز از خورشید می‌بینیم، از نگاه سفر درون خورشید، داستانی بسیار کهن دارد؛ اما پس از ترک خورشید، فاصلهٔ میان ما و آن را در چند دقیقه می‌پیماید. @parallel_worldss  🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

〰️➿➰ریاضیات و طبیعت➿➰〰️

برگرفته از کتاب: دائوی کوانتومی نوشته‌ی سعید گراوندی (زاحل)

برای مطالعه ⬅️ کلیک ➡️ کنید @parallel_worldss  🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

آیا سیاه‌چاله‌ها می‌توانند میان‌بُری در کیهان باشند؟ امروزه می‌دانیم در قلب تقریباً هر کهکشان بزرگ—از جمله کهکشان راه شیری خودمان—یک سیاه‌چاله کلان‌جرم جا خوش کرده است. غول‌هایی گرانشی که حتی نور هم توان فرار از چنگالشان را ندارد. اما در فیزیک نظری، ایده‌ای شگفت‌انگیزتر به نام کرم‌چاله مطرح است؛ میان‌بُری فرضی در تاروپود فضا-زمان که از نظر ریاضی می‌تواند دو نقطهٔ بی‌نهایت دوردست از کیهان را از طریق یک گلوگاه خمیده به هم متصل کند. در برخی مدل‌ها، ورودیِ این تونل شبیه یک سیاه‌چاله و خروجی آن یک «سفیدچاله» است که ماده را به بیرون پرتاب می‌کند! البته هنوز هیچ مدرک رصدی برای وجود کرم‌چاله‌های قابل‌عبور پیدا نشده و این تصویر تنها پیش‌بینی زیبای ریاضیاتِ اینشتین است، نه یک کشف قطعی. اگر روزی وجود چنین میان‌بُری در کیهان اثبات شود، حاضرید واردش شوید؟ @parallel_worldss  🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

اثر داپلر تغییر در بسامد مشاهده‌شده‌ی یک موج است که در اثر حرکت نسبی میان چشمه‌ی موج و ناظر رخ می‌دهد. نمونه‌ی آشنای آن، صدای آژیر آمبولانس است: هنگام تقرب، جبهه‌های موج فشرده شده، طول موج کاهش و بسامد (زیر) افزایش می‌یابد؛ و پس از عبور و به هنگام دور شدن، با انبساط جبهه‌های موج، طول موج افزایش و بسامد (بمی) کاهش می‌یابد؛ در حالی که فرکانس گسیل‌شده از چشمه ثابت است. این پدیده‌ی بنیادین به صوت محدود نمی‌شود؛ اثر داپلر در امواج الکترومغناطیسی (نور و امواج رادیویی) نیز رخ می‌دهد. جابه‌جایی داپلر در اخترشناسی ابزار قدرتمندی برای سنجش سرعت شعاعی ستارگان و کهکشان‌هاست و در فناوری‌هایی نظیر رادار برای اندازه‌گیری سرعت اجسام متحرک کاربرد دارد. @parallel_worldss 🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

همگی ما بر این گمانیم که می‌دانیم فضا و زمان چی‌اند.... البته به این شرط که قرار نباشد آنها را تعریف کنیم! همین که مسئله تعریف آن‌ها پیش می‌آید، مشکلات هم شروع می‌شود. ما فقط در مکان است که می‌توانیم زمان را تعریف کنیم. روی کره زمین می‌توانیم هیچ مشکلی قراره ملاقات بگذاریم. چون ساعت‌ها را به راحتی می‌توانیم تنظیم و همزمان کنیم. مکان وجود ندارد؛ مجموعه نقاط راهنما که ما به آن نیاز داریم، مکان نام دارد: بالا، پایین، چپ، راست، زمین، درخت‌ها، کوه‌ها ... ما با این مفاهیم بسیار مفید می‌توانیم به زندگیمان بر این سیاره کوچک ادامه دهیم. ولی دورتر از این سیاره، این مفاهیم دیگر کاربردی ندارند. مثلاً بالاسر یا پایین سفینه فضایی چه معنایی دارد؟ در فضا سمت چپ و راست چیست؟

برگرفته از زیباترین تاریخ زمین نوشته‌ی آندره برائیک و دیگران

@parallel_worldss 🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

🚀 زهره؛ قهرمان گمنام زمین در سال ۲۰۲۴ آیا می‌دانستید زمین در اوایل سال ۲۰۲۴ تا آستانه یک طوفان خورشیدی بزرگ پیش رفت اما به طرز معجزه‌آسایی نجات یافت؟ ۱۸ فوریه ۲۰۲۴، خورشید فورانی عظیم (CME) به وسعت ۲۱۰ هزار کیلومتر (۱۶.۵ برابر قطر زمین) پرتاب کرد. اگر این پدیده مستقیم به زمین برخورد می‌کرد، می‌توانست خسارات سنگینی به شبکه‌های ارتباطی و زیرساخت‌های برق وارد کند. 🛡 سدی کیهانی در مسیر طوفان در یک هم‌ترازیِ کیهانی، سیاره «زهره» بین خورشید و زمین قرار گرفت و مانند سپری عظیم عمل کرد. زهره بخش بزرگی از پلاسمای خورشیدی را جذب کرد تا زمین از یک طوفان ژئومغناطیسی احتمالی قسر در برود. این رویداد یادآوری می‌کند که چقدر ما در منظومه شمسیِ خشن، آسیب‌پذیر هستیم، اما با این وجود گاهی نظم و چیدمان دیگر سیارات، بقای ما را تضمین می‌کند. 🌌 به نظر شما این یک تصادف ساده بود یا نظمی پنهان؟ @parallel_worldss 🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

تا کجا می‌توانیم کیهان را ببینیم؟ دید ما از کیهان محدود است، چون نور برای پیمودن فاصله‌ها به زمان نیاز دارد و جهان نیز عمر محدودی دارد. بنابراین، فقط نورِ بخش‌هایی از کیهان را می‌بینیم که از آغاز هستی فرصت کرده‌اند به ما برسند. این محدوده را «جهانِ قابل مشاهده» می‌نامند. انبساط کیهان باعث می‌شود آن بخش‌ها امروز بسیار دورتر از زمانی باشند که نورشان راهیِ ما شده است. برای همین، کهکشان‌هایی که نورشان حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال در راه بوده، اکنون می‌توانند بیش از ۴۰ میلیارد سال نوری از ما فاصله داشته باشند. دورترین مرزی که می‌توانیم ببینیم، حدود ۴۶ میلیارد سال نوری دورتر است. این مرز، لبهٔ واقعی جهان نیست؛ افق دید ماست. افزون بر این، کیهان در حدود ۳۸۰ هزار سال نخست پس از مه‌بانگ برای نور کدر بود. پس قدیمی‌ترین نوری که مستقیماً دریافت می‌کنیم، تابش زمینهٔ کیهانی است؛ تصویری از کیهان در دوران نوزادی. ممکن است جهان بسیار فراتر از این افق ادامه داشته باشد، اما نور آن هنوز به ما نرسیده است. @parallel_worldss 🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

📖عنوان کتاب: دائوی کوانتومی (تعاملی میان شرق و غرب با کمک فلسفه زبان) ✍نام نویسنده: سعید گراوندی (زاحل) 📚ناشر: آب خست 📌تعداد مجلدات : ۱۰ جلد ، ۲۴۰ صفحه. 🧮 قیمت کتاب آلیا: ۴۰۰ تومان 📦محل ارسال یا دریافت: کرمانشاه 📦ارسال پستی به سراسر کشور. 🏵همراه با امضای نویسنده محترم کتاب🏵 #مکانیک‌_کوانتومی #حکمت‌_شرقی‌ #ریاضیات #فلسفه‌ی‌غرب #موجود✅ 📬 برای سفارش! لطفا به آیدی زیر پیام ارسال بفرمایید : @KetabAlia_Sefaresh @KetabAlia

▪️عکس روز ناسا ▪️

✔️ عکس روز ناسا پدیده صبح کاذب را در آسمان تاریک هند به نمایش می‌گذارد.

▪️ صبح کاذب (یا فجر کاذب) به پدیده‌ای نوری در آسمان شب گفته می‌شود که اندکی پیش از سپیده‌دم واقعی رخ می‌دهد؛ در این پدیده، نوری کم‌رنگ، مه‌آلود و به شکل یک مخروط یا ستون عمودی در افق شرقی پدیدار می‌شود و بدون آنکه در پهنهٔ افق گسترش یابد، پس از مدتی کم‌نور شده و موقتاً جای خود را دوباره به تاریکی می‌دهد. @parallel_worldss 🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

💻 تدریس آنلاین و خصوصی زبان انگلیسی 👩‍🏫 مدرس: خانم شتابی 🎓 مدرس دانشگاه صنعتی کرمانشاه و جهاد دانشگاهی 📩 جهت ارتباط با آی‌دی زیر تماس بگیرید: 🆔 @lastorganon @parallel_worldss 🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

نقد ادعای «تثلیثی بودن فیزیک کوانتوم» حسن عباسی با استناد به کتاب «فیزیک کوانتوم و عیسی مسیح» نوشتهٔ اشنایدر ادعا می‌کند که تمام علم کوانتوم بر مبنای تثلیث مسیحی شکل گرفته است و از همین زاویه، فیزیک کوانتوم و علم مدرن را زیر سؤال می‌برد. اما وجود یک کتاب با چنین موضوعی، به‌هیچ‌وجه این نتیجهٔ کلی را اثبات نمی‌کند و این ادعا از نظر منطقی و علمی قابل دفاع نیست. یک کتاب، حتی اگر نویسنده‌اش فیزیک‌دان باشد، نمایندهٔ کل یک حوزهٔ علمی نیست. این کتاب نهایتاً دیدگاه شخصی نویسنده دربارهٔ رابطهٔ میان کوانتوم و مسیحیت را مطرح می‌کند، نه اینکه مبانی پذیرفته‌شدهٔ فیزیک کوانتوم را توضیح دهد. اگر انتشار یک کتاب دربارهٔ کوانتوم و مسیحیت برای مسیحی یا تثلیثی دانستن تمام فیزیک کوانتوم کافی باشد، پس با وجود کتاب‌هایی مانند «قرآن و جهان‌های موازی» (کتابی که بنده تألیف کرده‌ام) نیز باید ادعا کنیم فیزیک کوانتوم اسلامی است؛ درحالی‌که چنین استدلالی آشکارا نادرست است. فیزیک کوانتوم بر پایهٔ ریاضیات، آزمایش و پیش‌بینی‌های قابل‌آزمون شکل گرفته است. مفاهیمی مانند تابع موج، اصل عدم قطعیت و درهم‌تنیدگی کوانتومی از پژوهش‌های نظری و تجربی به وجود آمده‌اند، نه از آموزهٔ تثلیث یا هیچ دین دیگری. ممکن است افراد برای این مفاهیم تفسیرهای فلسفی یا دینی ارائه کنند، اما نباید این تفسیرها را با خود علم اشتباه گرفت. سخنان حسن عباسی در زمانی مطرح می‌شود که بسیاری از فیزیک‌دانان و مروجان علم، از رواج تعبیرهایی مانند «آگاهی کوانتومی»، «عرفان کوانتومی»، «روان‌شناسی کوانتومی»، «معنویت کوانتومی» و ... ابراز ناخرسندی می‌کنند؛ زیرا در بسیاری از این تعبیرها، واژهٔ «کوانتوم» بدون تعریف علمی و تنها برای معتبر جلوه دادن ادعاهای فلسفی، روان‌شناختی یا معنوی به کار می‌رود. نسبت دادن کل فیزیک کوانتوم به تثلیث نیز به همین خطای مفهومی نزدیک است: برداشتی دینی یا ایدئولوژیک به یک نظریهٔ علمی نسبت داده می‌شود، بدون آنکه شواهد آزمایشگاهی یا استدلال علمی معتبری برای این ارتباط ارائه شود. اشکال اصلی این سخن، خلط میان یک برداشت الهیاتی از علم و ماهیت واقعی علم است. شباهت دادن بعضی مفاهیم علمی به تثلیث، نهایتاً یک تشبیه یا تفسیر شخصی است و هیچ دلیلی برای اثبات تثلیثی بودن تمام فیزیک کوانتوم محسوب نمی‌شود. از وجود چند ساختار سه‌جزئی در طبیعت یا یک نظریه علمی نیز نمی‌توان نتیجه گرفت که آن علم ریشهٔ مسیحی دارد. در نهایت، همان‌طور که انتشار کتاب «قرآن و جهان‌های موازی» فیزیک را اسلامی نمی‌کند، وجود کتاب «فیزیک کوانتوم و عیسی مسیح» نوشتهٔ اشنایدر نیز تمام علم کوانتوم را مسیحی یا تثلیثی نمی‌کند. زیر سؤال بردن شاخه‌ای بزرگ از علم بر اساس عنوان و محتوای یک کتاب، نمونه‌ای روشن از تعمیم ناروا و جایگزین کردن تفسیر ایدئولوژیک با داوری علمی است. سعید گراوندی (زاحل) کرمانشاه ۲۲ شهریور ۱۴۰۵ @parallel_worldss  🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

نقدی بر صحبت‌های نه چندان دقیق آقای حسن عباسی

بخوانید: ✅✅✅✅✅✅

@parallel_worldss  🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

سفری به مقیاس‌های وهم‌ناک هستی تصور کنید: ستاره‌ای به نام استیونسن ۲-۱۸ آنقدر عظیم است که اگر خورشید را ده‌ها میلیارد بار در آن بریزیم، باز هم جا دارد. این ابرغول سرخ در صورت فلکی سپر (Scutum)، در فاصله‌ای حدود ۲۰ هزار سال نوری از زمین جای گرفته است، نوری که امروز می‌بینیم، زمانی سفرش را آغاز کرده که انسان‌های اولیه در حال نقاشی بر دیواره غارها بودند. اگر این ستاره را به جای خورشید بگذاریم، تا نزدیکی مدار اورانوس را می‌بلعد و گنجایشی برای حدود ۱۰ میلیارد خورشید دارد. در گوشه‌ای دیگر، سیاه‌چاله‌ای به نام فونیکس ای (Phoenix A) با جرمی معادل ۱۰۰ میلیارد خورشید، سلطان بی‌چون‌وچرای سیاه‌چاله‌هاست. این هیولا در مرکز کهکشان غول‌پیکر فونیکس ای، در خوشه کهکشانی ققنوس (Phoenix Cluster)، در فاصله‌ای ۵٫۷ میلیارد سال نوری از ما قرار دارد؛ نورش زمانی به زمین رسیده که کره زمین تازه داشت شکل می‌گرفت وقتی این دو اَبَرجرم را کنار زمین و خورشید تصویر می‌کنیم، درمی‌یابیم که مقیاس‌های کیهان تا چه حد از درک ما فراتر است. @parallel_worldss 🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

آسمان صورتی؛ جادوی طبیعت یا خطای انسانی؟ تصاویر آسمان «چانگژو» چین که به رنگ صورتی و قرمز درخشان درآمد، شگفتی بسیاری را برانگیخت. اما آیا واقعاً با یک پدیده نادر جوی روبرو هستیم؟ برخلاف تصور، این منظره «شفق قطبی» نیست. شفق‌های قطبی پدیده‌های ژئومغناطیسی قطبی‌اند، اما پدیده چین ریشه در فعالیت‌های انسانی دارد. کارشناسان علت را پدیده «پراکندگی نور» (Light Scattering) می‌دانند؛ لامپ‌های LED گلخانه‌های صنعتی اطراف شهر، نوری با طیف قرمز و آبی ساطع می‌کنند. وقتی این نور با ذرات معلق یا مه در جو برخورد می‌کند، به‌جای محو شدن، در لایه‌های پایین جو پخش شده و آسمان را رنگی می‌کند؛ گویی جو زمین به یک صفحه نمایش برای نورهای مصنوعی تبدیل شده است. در واقع، این منظره، نتیجه مستقیم آلودگی نوری و تأثیر فعالیت‌های صنعتی بر اتمسفر است. @parallel_worldss 🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

فراموش کنید که مدارها دایره‌اند؛ واقعیت یک مارپیچِ بی‌انتهاست! 🌀 سیار‌ها در مدارشان زندانی نیستند؛ آن‌ها بر امواجِ فضا “موج‌سواری” می‌کنند. خورشید با سرعتی سرسام‌آور، یعنی ۸۲۸,۰۰۰ کیلومتر بر ساعت، به سوی قلب کهکشان و سیاه‌چاله “کمان ای*” (Sagittarius A*) می‌تازد. ما تنها موج‌سوارانی هستیم که در ردپای او، در این رقصِ کیهانی حرکت می‌کنیم. اما این سفر، شعله‌ای است که از آتشِ نور جداست؛ خورشید هرگز نمی‌تواند با سرعت نور بدود، چرا که جرمِ عظیم او، در برابر رسیدن به آن سرعتِ مطلق، ایستادگی می‌کند؛ و اگر چنین می‌کرد، گرانشِ کهکشان دیگر نمی‌توانست او را در آغوش بگیرد و ما از این رقصِ منظم، به بیرون پرتاب می‌شدیم. این رقص، سفری ۲۳۰ میلیون ساله‌ی است؛ دوره‌ای که طول می‌کشد تا خورشید، تنها یک بار، این مسیرِ مارپیچی را به دورِ مرکز کهکشان به پایان برساند. ما در میانه‌ی این سفرِ عظیم، تنها شاهدانِ لحظه‌ای از یک داستانِ بی‌کران هستیم. ✨» @parallel_worldss 🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕

آزمایش دو شکاف: سفر مرموز الکترون بیایید مسیر یک الکترون را در آزمایش دو شکاف دنبال کنیم. فرض کنید دستگاهی داریم که تنها «یک الکترون منفرد» را به سمت دو شکاف شلیک می‌کند. وقتی الکترون از منبع خارج می‌شود، به صورت یک ذره حرکت نمی‌کند؛ بلکه تابع موج آن (Wavefunction) در فضا پخش می‌شود و هر دو شکاف را همزمان در بر می‌گیرد. گویی الکترون در مسیری موج‌گونه حرکت می‌کند. اما به محض اینکه این موج به پرده نمایشگر می‌رسد، اتفاق عجیبی رخ می‌دهد؛ الکترون از حالت موجیِ گسترده خارج شده و در «یک نقطه مشخص» روی پرده ظاهر می‌شود. یعنی در لحظه‌ی ثبت، ماهیت ذره‌ای خود را بازیابی می‌کند. اگر این آزمایش را فقط یک بار انجام دهیم، تنها یک نقطه تصادفی روی پرده خواهیم داشت و هیچ چیز خاصی نمی‌بینیم. اما اگر همین «تک‌شلیک‌ها» را هزاران بار تکرار کنیم، الکترون‌ها هر بار در نقاطی متفاوت و به ظاهر تصادفی ظاهر می‌شوند. وقتی تعداد این برخوردها افزایش می‌یابد، در کمال حیرت می‌بینیم که مجموعِ این نقاطِ تصادفی، به‌طور تصادفی پخش نشده‌اند؛ بلکه در کنار هم یک الگوی تداخلی (شامل نوارهای روشن و تاریک) را تشکیل می‌دهند. نتیجه‌گیری: این پدیده نشان می‌دهد که اگرچه هر الکترون به تنهایی مثل یک «ذره» با پرده برخورد می‌کند، اما کل این فرآیند تحت کنترلِ قوانینی موج‌گونه بوده است. الکترون، در مسیر رسیدن به پرده، «همه احتمالات ممکن» را در نظر گرفته و با خودش تداخل کرده است؛ واقعیتی که دنیای کلاسیک ما را به چالش می‌کشد. @parallel_worldss  🏴 ➕کانال جهان‌های موازی➕