شاید در جهانی دگر.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ متولد چه ماهی

توروخدا فیلترشکن درست حسابی دارید برای من بفرستید @negsoudani

شد، شد. نشد هم میشه بی‌خوابی‌های مکرر‌، دلتنگی‌های بی پایان، حرفای زده نشده، بغضای فرو خورده شده، لرزش دست حین مشت مشت قرص خوردن و این داستانا.

یه دیالوگی تو سریال بوجک هورسمن هست که کرولاین به دوستش میگه: تو نمیتونی همینجوری ول کنی بری و همه رو نگران کنی. اونم جواب میده یوقتایی آدم باید فقط مسئولیت خوشحالی خودشو قبول کنه، حتی اگه خودخواه به نظر بیاد.

دلم می‌خواست بمیرم ولی نهایتا میتونم بخوابم که صبح بلند شم و با نهایتِ بی‌میلی زندگی رو از سر بگیرم.

آه از عشق... شاید که داروی تو نیست.

از آدم‌های منطقی و منعطف خوشم میاد. آدم‌هایی که وقتی باهاشون صحبت می‌کنی و دغدغه‌های فکریت رو به اشتراک میذاری سریعا نمی‌خوان دیدگاهت رو عوض کنن چون مشابه دیدگاه اونا نیست. از آدم‌هایی که اونقدر منعطف و منطقین که علاوه بر احساسات خودشون، احساسات تورو هم در نظر می‌گیرن و اصرار به چیزی نمیکنن. از آدم‌هایی که بهم احساس ناکافی بودن یا عذاب وجدان نمیدن چون صرفا " خودم " رو انتخاب کردم و می‌خوام مسیری رو در پیش بگیرم که هم‌مسیر با اونا نیست.

قلبمو شکوندید من دیس لایک پسند نیستم

بی تربیتید

عه بی ادبا چرا دیس لایک میدید

یه لحظه به خودم اومدم و دیدم که اگر من اکثر مواقع وسط راه جا زدم به خاطر این نبوده که بهونه اوردم، خسته‌ام شده یا هرچیز دیگه. بخاطر این بوده که هیچوقت یه حامی واقعی نداشتم که جز حرفای انگیزشی بتونه تو بخشی از مسائل دستم رو بگیره یا بار روی دوشم رو به نحوی سبک‌تر کنه. نمیگم آدمایی که به شکل کلامی بهمون انگیزه میدن بی‌تاثیرن یا حرف‌های انگیزشی زرد محسوب میشه، حرفم اینه که یک مسیر طولانی و دسترسی به یک هدف نیاز به همکاری جمعی از افراد داره و چقدر خوب میشد اگر این موضوع توسط اطرافیان هممون مورد توجه قرار میگرفت...

همه بهم گوش میدن جز اونی که ازش انتظار داشتم حرفامو بشنوه.

بچه‌ها چنلی دارید که کانفینگای خوب بذاره؟ @negsoudani

بچه‌ها جون شما وقت دارید سه چهارتا جدول خیلی خیلی خیلی ساده رو با ورد برای من بکشید؟😭😭😭 @negsoudani من هرکاری میکنم نمیتونم با گوشی انجامش بدم

عزیزم من برای این زندگی زیادی حیف بودم. نحیف و هراسان

عزیزم تو کافیه دلت هوس دریا کنه من واست به همون مقدار اشک دارم.

نمیدونم‌ کجای راه رو اشتباه رفتم و‌ کجای کارو خراب کردم ولی در نهایت میدونم که حقم این نبود. تمام لحظاتی که درد کشیدم یا احساس ناکافی بودن کردم حقم نبوده. تمام اشک‌هایی که ریختم و تمام احساسات بدی که داشتم حقم نبوده. تمام چیزهای بد حقم نبوده و فکر نمی‌کنم بتونم روزی قبول کنم که حقم بوده. در کل نمیدونم دارم تاوان چیو پس میدم و این خیلی غم‌انگیزه.

دوست دارم زندگیمو بذارم و برم.

انگار که گاهی وقت‌ها دست می‌کنی و قلبمو از تنم می‌کشی بیرون و میچلونیش. اصلا حواست به رنج و غمم هست؟