شاید در جهانی دگر.

همیشه از همه‌جا رونده و از همه جامونده بودم.

هیچکس‌ هم هیچ‌جا منتظر ما نبود.

چقدر دیگه باید منتظر بمونم تا آدمی بیاد که من رو زنده کنه و بهم زندگی ببخشه؟

اما احتمالا من رو خیلی زود و راحت فراموش کنی. من هیچوقت نتونستم بهت زخمی بزنم که وقتی چشمت بهش میوفته یاد من بیوفتی. احتمالا هم اونقدر معمولی هستم که لای باقی امور روزمره‌ات گم خواهم شد. اما تو؟ تو من رو کردی سرزمین خون‌ها و زخم‌ها. هرجای تنم رو که لمس می‌کنم جای چنگ و شلاق توعه.

احتمالا غم به چهره‌ی من بیشتر می‌اومد چون یک روز هم نذاشتی که بی‌غم سپری کنم.

هیچوقت از رفتن پشیمون نشدم. چون ته قلبم میدونستم چقدر بیشتر از ظرفیت آدم‌ها بهشون فرصت دادم.

حالا برو و بگرد کی مثل من سرشو کج میکنه و "قربونت بشم" هارو تو نگاهش میریزه و راه به راه بهت زل میزنه.

من تو زندگیم همیشه دوست داشتم وقتی حالم بده یکی بگه بیا پایین دم درم. ولی همیشه اونی که همچین حرفی میزد به بقیه خودم بودم:(

یا دیدی و گذشتی...؟

ندیدی منو که ذره ذره آب شدم؟

نگاهت میکنم و باورم نمیشه که باورت کردم.

56.

هرروز هم یکی کااااملا رندوم پیدا میشه که بخواد نصیحتت کنه. عجب گیری کردیم.

57.

58.

تاکید میکنم که این نظر شخصی منه*

من خودم یکی از کارگاه‌هایی که دوست داشتم شرکت کنم و فکر کنم تو همون دوران کارشناسی هم به درد بخوره کارگاه‌های مربوط به مداخله در بحران و خودکشیه. احتمالا هم بعد از کنکورم خیلی فوری همچین کارگاه‌هایی رو شرکت بکنم.

نظر من رو میخوای خیلی بستگی به کارگاهش داره. یه سری کارگاه‌ها هستن مثلا mmpi و نمیدونم طرحواره درمانی و حتی EFT که من زیاد دیدم، اصلا چرا باید تو دوره کارشناسی همچین کارگاهی شرکت شه وقتی تجربه زمینه‌ای تو حتی در مورد نظریه‌ها و نمیدونم‌کاربردشون خیلی کمه و تو ارشده که بسط و گسترش پیدا میکنه؟ خیلی خیلی بستگی به کارگاهش داره. از نظر‌ من از این دوران طلایی برای اشنا شدن خودت با درس‌ها و خودشناسی استفاده کن. فوکوست روی درس‌ها و منابع خودت باشه. از همین الان کتاب‌های مفید(تاکید میکنم ترجیحا همون منابعی که بهتون معرفی میشه) رو با تمرکز بخون که واقعا اکثر چیزهایی که الان باید بدونی تو همین کتاباست.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ نگین شما خودت کارگاه‌های روانشناسی رفتی؟ بنظرت از ارشد باید شروع کرد یا کارشناسی

نمیشناسم عزیزم=))))