کیهان,,کوانتوم,,ماوراء

نجات از افسردگی ۳۰ ساله با ایمپلنت مغزی یک مرد ۴۴ ساله که بیش از ۳۰ سال با افسردگی شدید و مقاوم به درمان دست‌وپنجه نرم می‌کرد، سرانجام به کمک یک «ضربان‌ساز مغزی» ویژه توانست طعم شادی را دوباره بچشد. این ایمپلنت با تحریک هوشمندانه بخش‌های مختلف مغز، تغییر چشمگیری در زندگی او ایجاد کرد. به گزارش نیوساینتیست، این مرد از ۱۳ سالگی تحت درمان بود و بیش از ۲۰ روش مختلف از جمله دارو، روان‌درمانی و شوک‌درمانی را امتحان کرده بود، اما هیچ‌کدام نتیجه‌ی ماندگاری نداشت. او حتی چند بار اقدام به خودکشی کرده بود. پژوهشگران دانشگاه مینه‌سوتا پس از بررسی دقیق مغز او با ام‌آر‌آی، متوجه شدند که بخش‌های خاصی از شبکه‌های مغزی او غیرعادی عمل می‌کند. آن‌ها سپس چهار دسته الکترود را در نقاط کلیدی مغز او کاشتند و با ارسال پالس‌های الکتریکی، نواحی مختلف را فعال کردند. نتیجه شگفت‌انگیز بود: وقتی شبکه مرتبط با نشخوار ذهنی تحریک شد، بیمار پس از سال‌ها برای نخستین‌بار با اشک شادی گریست. تحریک بخش‌های دیگر نیز به او آرامش و تمرکز بخشید. @eshraghomavara

🔹آیا هوش مصنوعی ذهن انسان را «تسخیر» می‌کند؟ این پرسش در عنوان یکی از آخرین نوشته‌های کوتاه جان نوستا آمده است. بی‌تردید این پرسش از پرتواترترین پرسش‌ها در این حوزه بوده و پاسخ‌های موافق و مخالف زیادی به آن داده شده است. اما پاسخ نوستا به دلایلی قابل توجه‌تر از سایرین است زیرا پاسخ کسی است که به‌رغم آنکه به سهم خود در گسترش هوش مصنوعی دخالت دارد دائم، در مقام پدر چند فرزند، هشدارهایی را نیز در مورد آینده‌ی انسان در سایه‌ای گسترش هوش مصنوعی بیان می‌کند. به طور خلاصه سخن نوستا این است که مدل‌های زبانی بزرگ ممکن است از طریق پاسخگویی‌های بی‌نقص و تعامل‌های خستگی‌ناپذیر، دامی فریبنده برای انسان پهن کنند. این سیستم‌ها می‌توانند از طریق حلقه‌های بازخوردی که باورهای موجود ما را تقویت می‌کنند، به تفکر ما شکل دهند. هرچه بیشتر با هوش مصنوعی «درگیر» شویم، احتمالاً به آرامی استقلال فکری خود را از دست خواهیم داد. وقتی در گفت‌وگو با «مدل‌های زبانی بزرگ» غرق می‌شویم گذر زمان را حس نمی‌کنیم. این سیستم‌ها همدم‌هایی استثنائی هستند: هرگز خسته نمی‌شوند، ما را قضاوت ارزشی نمی‌کنند، سخنان نسنجیده‌ی ما را به سخره نمی‌گیرند، و دقیقاً می‌دانند چگونه ما را درگیر نگه دارند. این فقط یک فناوری جدید نیست؛ شکل جدیدی از رابطه‌ی شناختی است که ممکن است ناخودآگاه الگوهای فکری و پرسش‌گری ما را تغییر دهد. الگوهای فکری ما را بازتاب می‌دهد، تقویت، و هم‌زمان هدایت می‌کند. مکانیسم‌های تسخیر شناختی این رابطه‌ی شناختی، از طریق مکانیسم‌های بازخورد روان‌شناختی عمل می‌کند. حلقه‌های پاداش ایجاد می‌کند و عادت ما را شکل می‌دهد. اما نکته نگران‌کننده اینجاست که به‌خلاف ابزارهای سنتی که به سادگی توانایی‌های ما را گسترش می‌دهند، مدل‌های زبانی بزرگ نوع منحصربه‌فردی از حلقه‌ی شرطی‌سازی کنشگر را ایجاد می‌کنند. زیرا فقط به پرسش‌های ما پاسخ نمی‌دهند، بلکه به طور نظام‌مندی الگوهای خاصی از پرسش‌گری را تقویت می‌کنند و هم‌زمان الگوهای دیگر را خاموش می‌کنند. آنها فقط اطلاعات ارائه نمی‌دهند، بلکه مسیر فرایندهای فکری ما را به نحوی که به نفع تقویت شناختی ما نیست ساده‌سازی می‌کنند. این مکانیسم بازخوردی الگوهای شناختی را در انسان تغییر می‌دهد. هرچند که در تعامل با او احساس گسترش شناختی را داشته باشیم، اما احتمالاً به طور نامحسوس افق‌های فکری ما تنگ‌تر می‌شود. آنچه بر نگرانی می‌افزاید این است که این سیستم‌ها فقط افکار ما را منعکس نمی‌کنند، بلکه یاد می‌گیرند که انتظارات ما را پیش‌بینی کرده و با آنها هماهنگ شوند و به طور ظریف پاسخ‌های خود را مطابق با باورها و خواسته‌های موجود ما شکل دهند. [به عبارتی از سوگیری تأیید که رکن مهمی از روان‌شناسی شناختی ماست سواری می‌گیرند. تا اینجا ممکن است بگوییم ندیم ما هستند و نه ندیم بادمجان. اما ضرورتاً همواره اینگونه نمی‌مانند و نقش ندیم را با نقش رییسی همه‌کاره عوض می‌کنند کما اینکه از هم‌اکنون نقش جدید خود را تمرین می‌کنند و در بسیاری از حوزه‌ها حرف اول و آخر را می‌زنند.] وقتی راحت می‌توانیم تفکر را برون‌سپاری کنیم چرا با مسئله‌ای دشوار دست و پنجه نرم کنیم؟ چرا ناراحتی عدم قطعیت را تحمل کنیم وقتی می‌توانیم پاسخ‌های فوری و واضح به سؤالات خود دریافت کنیم، پاسخ‌هایی که اغلب به راحتی با آنچه امیدوار بودیم بشنویم مطابقت دارند؟ بنابراین ما نه تنها خطر واگذاری تفکر خود را داریم، بلکه خطر شکل گرفتن آن توسط سیستمی را داریم که به گونه‌ای طراحی شده که با ما موافق باشد، و نه اینکه مطابق حقایق، نظرمان را نقد کند. چه می‌شود کرد؟ آینده‌ی تکاملی ما در سایه‌ی هوش مصنوعی مبهم است. حداقل کاری که در استفاده از این سیستم‌ها از دستمان برمی‌آید آگاهی از جاذبه‌های روان‌شناختی آنهاست. باید بدانیم تفکر سازنده اغلب به دوره‌های تلاش و عدم قطعیت نیاز دارد. [باید لذت حل مسأله را به راه‌حل‌های فوری نفروشیم. کسانی که لذت حل مسائل ریاضیات را تجربه کرده‌اند سریع به سراغ حل‌المسائل نمی‌روند.] با پیچیده‌تر شدن هوش مصنوعی، مرز بین تقویت و وابستگی به طور فزاینده‌ای مبهم خواهد شد. ما وارد دورانی می‌شویم که احتمالاً جذاب‌ترین روابط فکری ما با ذهن‌های مصنوعی خواهد بود، جایی که فرایندهای تفکر ما به طور جدایی‌ناپذیری با سیستم‌های هوش مصنوعی در هم تنیده شده است؛ سیستم‌هایی که الگوهای فکری ما را بهتر از خودمان درک می‌کنند. از یکسو ممکن است برای مقابله با چالش‌های پیچیده پیش روی بشریت به هم‌زیستی با آن نیاز داشته باشیم و از سوی دیگر ممکن است با برون‌سپاری فکر خود به تدریج تسلیم او شویم. [در صورت نخست نیز مسیر تکاملی انسان وارد فاز تغییرات شدیدی شده است.] هادی صمدی @eshraghomavara

زندگی و یک روز عادی در بنگلادش😳🙈 واقعا از کدوم سیاره اومدن🤦‍♂🤦‍♂

پست شماره ۲۴ انسان امروز در نظمی زندگی می‌کند که با گذشته‌ی تکاملی‌اش ناسازگار است. روان‌شناسی تکاملی نشان می‌دهد که ذهن ما در بستر زندگی شکارچی–گردآورنده شکل گرفته؛ جایی که بقا بر اساس واکنش به ریتم‌های طبیعی، تصمیم‌های لحظه‌ای و پاداش‌های فوری معنا داشت. اما نظم مدرن بر پایه‌ی ساعت، تقویم و برنامه‌ریزی بلندمدت بنا شده؛ نظمی قراردادی که به‌طور مصنوعی بر زندگی تحمیل می‌شود. این ناهماهنگی تکاملی سبب می‌شود بسیاری از افراد در مدیریت زمان، انضباط فردی و تمرکز بلندمدت دچار مشکل شوند، زیرا ابزار روانی ما برای چنین ساختارهایی طراحی نشده است. در نتیجه، استرس مزمن، احساس ناکامی و بی‌نظمی فردی نه ضعف فردی، بلکه محصول فاصله‌ی عمیق میان نظم مدرن و سازوکارهای تکامل‌یافته‌ی ذهن انسان است. https://t.me/dialogue_1401

مسئلهٔ آگاهی در علوم اعصاب دونالد هافمن @eshraghomavara

این شب‌پره شگفت‌انگیز، Macrocilix maia، استتار را از یک ترفند ساده به یک شاهکار هنری ارتقا داده است روی سطح بال‌هایش صحنه‌ای نقش بسته که انگار مستقیماً از دل یک نقاشی فوتورئالیستی بیرون آمده: دو مگس با چشم‌های قرمز براق که روی فضولات پرندگان نشسته‌اند؛ آن‌قدر دقیق که حتی بازتاب نور روی بال‌های مگس‌ها هم دیده می‌شود. اما جذابیت ماجرا فقط در شباهت ظاهری نیست. این تصویر ناخوشایند، عمدا حس آلودگی و بیماری را تداعی می‌کند؛ چیزی که بسیاری از شکارچیان به‌طور غریزی از آن دوری می‌کنند. به بیان دیگر، این شب‌پره نه‌تنها خودش را پنهان می‌کند، بلکه با فریب ذهن دشمن پیام می‌دهد: نزدیک نشو، خطرناک است. نکته جالب‌تر اینکه این سطح از استتار، نمونه‌ای نادر از تقلید چندلایه در طبیعت است؛ جایی که یک حشره، نه صرفا شبیه برگ یا پوست درخت، بلکه شبیه یک صحنه کامل و چند عنصری می‌شود. طبیعت در این‌جا ثابت می‌کند که برای بقا، گاهی بهترین سلاح نه سرعت است و نه قدرت، بلکه داستانی است که ظاهر تو برای دیگران تعریف می‌کند. @eshraghomavara

زمانی ایران تنها اَبَرقدرت جهان بود... توضیحی کلی و کامل از نیل‌د‌گراس_تایسون @parsian_ufo

آیا تکینگی عریان می‌تواند در جهان فیزیکی وجود داشته باشد؟ تکینگی عریان (برهنه) مفهومی در نسبیت عام است که هنگامی رخ می‌دهد که تکینگی با یک افق رویداد احاطه نشده باشد و قابل مشاهده باشد. برخی فیزیکدانان معتقدند تکینگی عریان نمی‌تواند در طبیعت وجود داشته باشد اما برخی دیگر فکر می‌کنند در حالت‌هایی طبیعت می‌تواند دارای تکینگی عریان باشد. @eshraghomavara

مواظب باشید انگشت آدم‌های بی‌ذوق به روحتان نخورد! شبتون عشق🌹🌹 @eshraghomavara

کیهان بزرگ ترین خالق هستی کهکشان میسازد منظومه میسازد سیاره و ستاره خلق می کند آیا از نظر علم می‌توانیم کیهان را خدا بنامیم؟ نیل_دگراس_تایسون @eshraghomavara