Abyss of Ideas

کافیه یه شیشکی در ۱۰۰۰ کیلومتری یا انتخابات فلان کشور  اتفاق بی افته از بقال سرکوچه که قند و چایی احتکار می کنه تا فلان دلال طلا و ماشین ... همه هم دلیل منطقی برای خودشون دارند !  بعد در جمع خودشونو با ایرانشهر ، کوروش  و مذهب پاره می کنند :) واقعیت اش این هست ایرانی ها نه مذهب دارند نه کشور و نه اعتقادی ، یکسری دلال دور هم جمع شدند کون هم می ذارند خوشحالند

‍ شعر دانته همچون شعر شکسپیر، نوعی موسیقی دارد که مدام پیرو هیجانات و احساسات است. لحن و تکیه‌ها اساسی هستند، هر جمله باید به صدای بلند خوانده شود و خوانده می‌شود. می‌گویم که با صدای بلند خوانده می‌شود، زیرا هنگامی که ما ابیاتی را می‌خوانیم که واقعاً ستودنی و زیبا هستند، دلمان می‌خواهد با صدای بلند بخوانیم. هنگامی که شعری خوب است، امکان نمی‌دهد که با صدای آهسته و یا در سکوت خوانده شود. اگر ما آن را این‌چنین بخوانیم، شعر خوبی نیست: شعر تلفظ را ایجاب می‌کند. شعر همواره به یاد دارد که پیش از این‌که هنری نوشتاری باشد هنری شفاهی بوده است. به یاد دارد که آواز بوده است. دو جمله شاهدِ این مدعاست. اولی از هومر است - یا یکی از آن یونانی‌هایی که هومر می‌نامیم - که در اودیسه می‌گوید: «خدایان برای انسان‌ها بدبختی‌هایی را فراهم می‌کنند تا نسل‌های آینده چیزی برای سرودن داشته باشند.» دومی که بسیار متأخر است، از مالارمه است و همان را که هومر گفته است با زیبایی کم‌تری تکرار می‌کند: «جهان برای این پدید آمده است، تا به کتابی زیبا منجر شود.» ما در اینجا یک تفاوت می‌بینیم؛ یونانی‌ها از نسل‌هایی سخن می‌گویند که سرود می‌خوانند، و مالارمه از چیزی صحبت می‌کند در میان چیزهای دیگر: از یک کتاب. امّا اندیشه همان است، این اندیشه که ما برای هنر پدید آمده‌ایم، برای خاطره ساخته شده‌ایم یا برای شعر، و یا شاید، برای فراموشی؛ امّا یک چیز باقی می‌ماند، و آن، تاریخ یا شعر است، که در اساس، تفاوتی با یکدیگر ندارند. از نُه مقاله دربارۀ دانته نوشتۀ خورخه لوئیس بورخس ترجمۀ کاوه سید حسینی و محمدرضا رادنژاد

🎼ویدیوی اجرای میشا مایسکی از آداجیو ۹۷۴ اثر باخ/ مارچلو @ThroughaGlassDarkly #موسیقی

" نظر در حقیقت، [...] دشوار [...] است. [...] شاید علّتِ دشواریِ کنونی نه در خود امور، بلکه در ما باشد. زیرا حالِ عقل در نفسِ ما، در برابر چیزهایی که در طبیعت از همه آشکارترند، مانند چشمانِ خفاش در برابرِ روشناییِ روز است." ارسطو - متافیزیک، کتاب آلفای کوچک، فصل یکم « آنچه به طور کلی آشناست، از آنجا که آشناست، شناخته نیست» هگل - پیشگفتار پدیدارشناسی روح «آنچه از حیث اونتیکی نزدیک‌ترین است و آشنا، از حیث اونتولوژیکی دورترین است و ناشناخته ... » هایدگر - هستی و زمان آن جنبه‌هایی از چیزها که برای ما مهمترین جنبه‌ها هستند در نتیجه‌ی سادگی و عادی بودنشان پنهان مانده‌اند ( نمی‌توان متوجه‌اش شد - چون همیشه پیش چشم است.) ویتگنشتاین - پژوهش‌ها‌ی فلسفی @bodkin123bursting

دو تا آلبوم اورجینال ربختر از اجرای باخ @abyssofideas

یکی از بهترین اجراها از باخ ، ریختر خودش یه برداشت جالبی از باخ داره @abyssofideas خواستید آلبوم کاملش هم هست

«لودویگ فان بتهوون» (سونات پیانو شماره ٢٨) پنج سونات واپسین بتهوون خلاقیت روزافزون و رو به رشدش رو در فاصله میان سالهای ١٨١۶ تا ١٨٢٢ آشکار میسازند. این مجموعه نمایانگر اوج فرم سونات در دستان آهنگساز است و در کنار واریاسیون‌های دیابلی، همونطوری که «جیمز فریسکین» گفته است (عالیترین و عمیق‌ترین شکل از تأویل آثار پیانویی رو پیش روی قرار میدهند.) ایده‌های موسیقایی این آثار چنان با عمق احساس و شعف پیشگویانه درآمیخته‌اند که اجرایی شایسته‌ی آن مستلزم ایثاری استثنایی و بینشی عمیق است. کمتر آثاری رو میتوان یافت که تلاش و بررسی پیانیست در طول عمرش رو چنین به نیکویی پاداش دهند. سونات شماره ٢٨ اپوس ١٠١ با تکنیک شیطانی‌اش حسی دردناک رو به تصویر میکشد. 🆔 @ClassicMusic3

اشاره هگل هم به مرگ خدا البته اول بار شاعر آلمانی Rist به لین قضیه اشاره می کنه ولی منظور هگل اشاره به آگاهی رواقی و سیطره شکاکیت فلسفه رواقی که در اون همه چیز نفی می شد و این تردید بر همه چیز و غروب و زیر سوال بردن تمام آرمان ها و فرهنگ غنی یونانی رومی را عامل اصلی ظهور مسیحیت می داند حتی اگر متن های کسانی مثل سنت آگوستین را بخوانید این شکاکیت و زیر سوال بردن همه چیز و عدم رضایت همیشگی اش از فرهنگ یونانی رومی را می شود دید در اعترافات اش حتی از لحظات دیدن تئاتر هم ابراز نفرت می کند چه برسد بقیه شاخص های فرهنگی اون زمان ... و این نفرت متفکرانه را عامل گرویدن اون سوژه های نفی کننده به مسیحیت می داند چون بالاخره فرد می خواهد وجود داشته باشد و به چیزی چنگ بزند ...ظهور عرفان های نوظهور در ایران مدیتیشن بازی و رویکرد فعلی یکی از مترجمان همین متن آقای اردبیلی خودش مو به مو نقل وضعیت توصیف کننده هگل هست ...

غریزه عقل توهم داشتن آگاهی است ! ( نتیجه ۱_ آگاهی با عقل فرق دارد ۲_ آگاهی رسیدن به مرحله ایده هست ۳_ آگاهی از منظر هگل در شناسایی آگاهیتوسط دیگری هست سوژه کلا بدون ارتباط با دیگری وجود ندارد ۴_ هگل اگر در زمانه فعلی بود این آگاهی های تکین و سوژه محور فعلی رو بحق بعنوان یکسری گاو و گوسفند توصیف می کرد )