Abyss of Ideas

اواسط سفر زندگی ما    خودم را در تاریکی جنگل دیدم،    زیرا مسیر مستقیم گم شده بود. آه من! چقدر گفتنش سخته    این جنگل وحشی و خشن و خشن چه بود    که در همان فکر ترس را تجدید می کند. آنقدر تلخ است که مرگ کمی بیشتر است.    اما از موارد خوب برای درمان، که در آنجا یافتم،    از چیزهای دیگری که در آنجا دیدم صحبت کنم دوزخ دانته / کانتو یک Abyssofideas

Midway upon the journey of our life   I found myself within a forest dark,   For the straightforward pathway had been lost. Ah me! how hard a thing it is to say   What was this forest savage, rough, and stern,   Which in the very thought renews the fear. So bitter is it, death is little more;   But of the good to treat, which there I found,   Speak will I of the other things I saw there Dante's Inferno/Canto one

اگر به سطح عمیق و چیزی که Passacagalia و Fuge باخ در تنظیم استوکوفسکی می گن پی می بردیم دیگر نیازی به صدای دیگه از بشریت نبود

هیس! مبادا سخنی، جوی آرام از بر دره بغلتید و برفت آفتاب از نگهش‌ سرد به خاک پرشی کرد و برنجید و برفت. در همه جنگل مغموم دگر نیست زیبا صنمان را خبری. دلربائی ز پی استهزا خنده‌ای کرد و پس آنگه گذری. این زمان بالش در خونش فرو جغد بر سنگ نشسته است خموش. هیس! مبادا سخنی، جغدی پیر پای در قیر به ره دارد گوش. . نیما یوشیج

در این یک هفته اخیر اینقدر جیز های عجیب غریب خونده ام و دیده ام که کلا دلم نمیاد به کسی بگم از اونها ، برای همین کلا موزیک یا خبر سریال پست می گذارم .... کلا کو گوش شنوا ، ولش کن ما به مرحله صحبت کردن با دیوار رسیدیم😁

فصل جدید Dragon ها اومد😍 حداقل باعث می شه تا پایان این فصل خودمون رو نکشیم #انگیزه_زندگی❤️ I love dragonnnnnnnnn🔥

تاریخچه و خاستگاه خاندان تارگرین | از والیریا تا ابتدای سریال خاندان اژدها

امروزه وقتی جنجالی‌ترین قطعه‌ی «عناصرِ فلسفه‌ی حق» هگل را می‌خوانیم ( قطعه‌ای که هگل بابتِ آن فحش‌ها خورد) نیک درمی‌یابیم که هگلِ «دشمنِ جامعه‌ی باز» بسی روسپیدتر از اصلاحات‌چی‌ها و فاشیست‌های روزگارِ ماست ( تأکیدها از من است): » Der Staat an und für sich ist das sittliche Ganze, die Verwirklichung der Freiheit, und es ist absoluter Zweck der Vernunft, daß die Freiheit wirklich sei. Der Staat ist der Geist, der in der Welt steht und sich in derselben mit Bewußtsein realisiert, während er sich in der Natur nur als das Andere seiner, als schlafender Geist verwirklicht. Nur als im Bewußtsein vorhanden, sich selbst als existierender Gegenstand wissend, ist er der Staat. [...] es ist der Gang Gottes in der Welt, daß der Staat ist, sein Grund ist die Gewalt der sich als Wille verwirklichenden Vernunft. Bei der Idee des Staats muß man nicht besondere Staaten vor Augen haben, nicht besondere Institutionen, man muß vielmehr die Idee, diesen wirklichen Gott, für sich betrachten. Jeder Staat, man mag ihn auch nach den Grundsätzen, die man hat, für schlecht erklären, man mag diese oder jene Mangelhaftigkeit daran erkennen, hat immer, wenn er namentlich zu den ausgebildeten unserer Zeit gehört, die wesentlichen Momente seiner Existenz in sich. Weil es aber leichter ist, Mängel aufzufinden, als das Affirmative zu begreifen, verfällt man leicht in den Fehler, über einzelne Seiten den inwendigen Organismus des Staates selbst zu vergessen. Der Staat ist kein Kunstwerk, er steht in der Welt, somit in der Sphäre der Willkür, des Zufalls und des Irrtums; übles Benehmen kann ihn nach vielen Seiten defigurieren. Aber der häßlichste Mensch, der Verbrecher, ein Kranker und Krüppel ist immer noch ein lebender Mensch; das Affirmative, das Leben, besteht trotz des Mangels, und um dieses Affirmative ist es hier zu tun.« " دولت، در خود و برای خود، تمامیتِ اخلاقی ( sittlich ) و فعلیّتِ آزادی‌ست و هدفِ مطلقِ خرد آن است که آزادی، مطلق باشد. دولت، روحی‌ست که در جهان حضور دارد و آگاهانه خود را در آن می‌شناسد، در حالی که در طبیعت، خود را تنها در هیأتِ دیگرِ خود، همچون روحی خفته فعلیّت می‌بخشد. [ روح] تنها، زمانی که در آگاهی حضور دارد، در حالی که خود را چیزی موجود می‌داند، دولت است.[ ...] دولت از گام‌برداشتنِ خدا در جهان تشکیل می‌شود و شالوده‌ی آن‌، قدرتِ خِرَد است که خود را همچون اراده فعلیّت می‌بخشد. در بررسیِ «ایده»ی دولت، نباید دولت [ یا دولت‌هایی] ویژه یا نهادهایی ویژه، بلکه باید «ایده»، این خدای بالفعل را تمام و کمال در نظر داشته باشیم. هر دولتی حتّی اگر ما آن را در پرتو اصولِ خود بد بدانیم، و حتّی اگر این یا آن نارسایی را در آن بیابیم، بدون استثناء، عناصرِ بنیادینِ وجودِ خود را در خود دارد ( به شرط آن که یکی از دولت‌های بالنّسبه پیشرفته‌ی دورانِ ما باشد). امّا، از آن‌جا که یافتنِ نارسایی‌ها آسان‌تر است از درک [ جوانبِ] مثبت، هر کسی ممکن است به سادگی دچارِ خطای غفلت از اندامه‌های درونیِ دولت و توجه به جوانبِ منفرد شود. دولت اثرِ هنری نیست؛ در جهان و به‌ناچار در پهنه‌ی خودسرانگی‌، احتمال‌پذیری و خطاکاری قرار دارد و رفتارِ بد می‌تواند آن را از بسیاری جهات از شکل بیندازد. اما زشت‌ترین انسان، جانی، علیل و فلج هم هنوز انسانی زنده‌ است؛ جنبه‌ی مثبت - زندگی - به رغم این نارسایی‌ها باز هم وجود دارد و همین جنبه‌ی مثبت است که ما در اینجا با آن سر و کار داریم." هگل ، عناصرِ فلسفه‌ی حق، افزوده‌ی بند ۲۵۸ ( ترجمه‌ی مهبد ایرانی‌طلب با کمی تغییر) https://t.me/bodkin123bursting

Diabolus. Que est hec potestas, quod nullus sit preter Deum? Ego autem dico, qui voluerit me et voluntatem meam sequi, dabo illi omnia. Tu vero, tuis sequacibus nihil habes quod dare possis, quia etiam vos omnes nescitis quid sitis. Translation: Devil What is this power – as if there were no one but God? I say, whoever wants to follow me and do my will, I’ll give him everything. As for you, Humility, you have nothing that you can give your followers: none of you even know what you are!