QUMS INFOℹ

🩺📝 طب‌نوشت این قسمت: رنجی فراتر از شکستگی گاهی درد، از جایی شروع می‌شه که هیچ‌کس بهش فکر نمی‌کنه؛ از لحظه‌ای که بیمار نمی‌دونه چه بلایی سرش اومده، چرا هنوز درد می‌کشه و قراره چه اتفاقی براش بیفته. تازه استاژر شده بودم؛ ماه اولم بود. در اورژانس بیمارستان تروما (بیمارستان شهید رجایی قزوین)، میان رفت‌وآمدها، صداها و پرونده‌هایی که یکی پس از دیگری از راه می‌رسیدن، مرد جوانی صدام کرد. گفت: «خانم دکتر، من از دیشب ساعت هشت اینجام. الان ساعت ده صبحه. خیلی درد دارم؛ ولی هنوز نه بهم مسکن دادن، نه کسی گفته اصلاً چی شده. فقط از پام عکس گرفتن، اونم نمی‌دونم نتیجه‌ش چی شده.» بیش از دوازده ساعت گذشته بود؛ دوازده ساعت انتظار، درد و بی‌خبری. شرح حالش رو گرفتم و تصویر رادیولوژی رو در سیستم دیدم. بر اثر تصادف با موتور، دچار شکستگی فیبولا شده بود. من هنوز در ابتدای راه بودم؛ با دانسته‌های محدود و سؤال‌های زیادی که خودم برای جوابشون به دیگران نیاز داشتم. استاد مقیم اورژانس هم حضور نداشت. پس سراغ یکی از رزیدنت‌های سال یک جراحی رفتم، شرایط بیمار رو توضیح دادم و برای پیگیری کارهاش راهنمایی خواستم. بعد از بررسی مشخص شد که شکستگی به جراحی نیاز نداره و بیمار باید اقدامات لازم رو دریافت کنه، مسکن بگیره و برای پیگیری به درمانگاه ارتوپدی مراجعه کنه. تا جایی که می‌تونستم، کارهاش رو پیگیری کردم؛ نه اینکه کار خارق‌العاده‌ای کرده باشم، فقط نمی‌خواستم بیشتر از این در بلاتکلیفی بمونه. اما چیزی که از اون روز در ذهنم موند، نه تصویر شکستگی بود و نه تشخیص نهایی. تغییر حال یک آدم بود؛ وقتی بالاخره فهمید چه اتفاقی براش افتاده. انگار همین که کسی وضعیتش رو براش توضیح داده بود، همین که می‌دونست قرار است چه مسیری رو طی کنه، بخشی از سنگینی اون ساعت‌های طولانی رو از دوشش برداشته بود. اون روز برای اولین بار جدی‌تر به این فکر کردم که شاید درد یک بیمار، همیشه به اندازه‌ای نیست که در معاینه می‌بینیم یا در تصویر رادیولوژی تشخیص می‌دیم. گاهی بخشی از درد، در فاصله‌ی میان سؤال و پاسخه؛ در ساعت‌هایی که بیمار منتظره و نمی‌دونه باید منتظر چی باشه. در نگاه‌هایی که دنبال یک نفر می‌گردن تا فقط چند جمله روشن و قابل‌فهم بهشون بگه. برای ما، شکستگی فیبولا ممکنه یک تشخیص آشنا باشه؛ چیزی که درباره‌اش می‌خونیم، براش تصمیم می‌گیریم و بعد سراغ بیمار بعدی می‌ریم. اما برای کسی که روی تخت اورژانس دراز کشیده، همون شکستگی می‌تونه آغاز ساعت‌ها ترس باشه؛ ترس از آینده، از عوارض، از درمان و از ندانستن. ما به تصاویر نگاه می‌کنیم تا استخوان شکسته رو پیدا کنیم؛ اما نباید فراموش کنیم که تمام رنج بیمار، در تصویر جا نمی‌شه. گاهی استخوان شکسته، فقط به درمان نیاز داره؛ اما آدمی که با اون شکستگی روبه‌رو شده، به چیزی فراتر از درمان نیاز داره: به اینکه بدونه، بفهمه و احساس کنه که فراموش نشده. من اون روز هنوز خیلی چیزها رو بلد نبودم. هنوز ابتدای مسیری بودم که قرار بود سال‌ها ازش یاد بگیرم؛ اما یک چیز رو فهمیدم: پزشکی فقط هنر تشخیص بیماری و انتخاب درمان نیست. هنرِ دیدنِ انسانی هم هست که بیماری، فقط بخشی از زندگی و رنج اونه. گاهی نمی‌تونیم درد رو فوراً از بین ببریم. گاهی پاسخ همه سؤال‌ها رو نمی‌دونیم. گاهی هم برای حل یک مشکل، به کمک و راهنمایی دیگران نیاز داریم. اما تقریباً همیشه می‌تونیم بی‌تفاوت از کنار سؤال یک بیمار نگذریم؛ می‌تونیم پیگیر باشیم، توضیح بدیم و اگر کاری از دستمون برنمیاد، دست‌کم نذاریم کسی در سکوت و بی‌خبری رها بشه. چون گاهی آنچه بیمار از ما به یاد می‌سپاره، فقط نام بیماری یا دارویی که دریافت کرده نیست؛ بلکه حسی هست که در یکی از آسیب‌پذیرترین لحظات زندگی‌اش از ما گرفته. ✨ شاید نتونیم همیشه از رنج آدم‌ها کم کنیم؛ اما می‌تونیم مراقب باشیم که بی‌تفاوتی‌مون، به رنجشون اضافه نکنه. این رو برای روزهایی می‌نویسم که شلوغی اورژانس، تعداد پرونده‌ها و فشار کار، ممکنه ما رو از دیدن آدم‌های پشت اون پرونده‌ها غافل کنه. برای یادآوری به خودم، قبل از هر کس دیگه: بیمار، فقط بیماری‌ای نیست که باید درمانش کنیم؛ انسانی‌ست که نباید در مسیر درمان، او را از یاد ببریم. نویسنده✍: نبض سپید #نبض_سپید #طب‌نوشت https://t.me/KanoonRoshd_qums