بزرگراهِ راه شیری؛

درروز جهانی کتاب، کتابی نخوندم. از شدت قفل شدن سرکار سریعا برگشتم خونه، با خوشحالی سلامتی زدم و اخرشب دوباره گم شدم بین تمامی آهنگ ها و ویدیوهای غمگین، مبادا یادم بره چندماه گذشته از اون اتفاقاتی که صدای تیراندازیاش هنوز توی گوشمه و با هر صدایی که بیرون از پنجره میاد، میلرزم. دلم برای پدر و مادرم تنگ شده، برای کسایی که با تمام وجودم دلم میخواست توی بغلشون گریه کنم ولی نشد. دلم میگیره وقتی میبینم لباس های بچه هاشون، عزیزانشون رو به آغوش گرفتن و زار میزنن. گاهی نمیدونم قفل شدن هام سر چیه. شاید نمیتونم بگذرم، شاید نمیتونم کنار بیام و گاها ذهنم و جوری تسخیر خودشون میکنن اون اتفاقات که نمیتونم قدم از قدم بردارم. اندازه ی هشت ماه و n روز غمگینم.