آموزش ترکی

ضرب المثل تورکی: آتا چاتینجاق ائششه‌یه مین Ata çatıncaq eşşəyə min تا وقتی که به اسب برسی سوار الاغ شو @husaedi

بویلو: حامله خالاقیزیم بویلودو. دختر خالم حامله است #کلمات_ترکی ۳ #آموزش_ترکی #ترکی_آذربایجانی @husaedi

باشا دوشمک: متوجه شدن، فهمیدن باشا سالماق: متوجه کردن، ملتفت کردن ، فهماندن یا باش دوش یا باشا سال! @husaedi

در شهر خود (میانه) ما چیزی که از قدیمی های شهر میشنوم برای خداحافظی از دییه گوله Ddiyə gülə استفاده میشه @husaedi

🙂 :گئدک ائوه ☺️ : الله آباد ائله‌سین بریم خانه (بفرمایید خانه) خدا [خانه‌تان را] آباد کند @husaedi

اه‌یلش : بفرما بشین Əyləş اوتور: بشین Otur شیش اوتور: بتمرگ Şiş otur @husaedi

بیر داش آلتدان قوی بیر داش اوستدن معادل اوستون وورما شتر دیدی ندیدی ولش کن، صداشو درنیار @husaedi

من تصمیم گرفتم کلماتی که معادل ترکی دارند از اونها استفاده کنم کلمه ای که از امروز دیگه ترکیش رو استفاده میکنم Ayaq yolu آیاق یولو معادل توالت هست @husaedi

Adam bilmir neynəsin! آدم نمیدونه چه کار کنه وقتی استفاده میشه که هر کاری کنی یکی ایرادی میگیره یه حرفی میزنه @husaedi

#آموزش_ترکی_آذربایجانی @husaedi

گاهی یک کتاب نه پشت میز نویسندگی، بلکه در دل تجربه‌های زندگی متولد می‌شود. این کتاب نیز حاصل تصمیمی ناگهانی یا برنامه‌ای از پیش تعیین ‌شده نیست؛ بلکه نتیجه مسیری است که بیش از یک دهه پیش آغاز شد. سال ۱۳۹۲ در وب‌سایت «میانالی» مطالبی درباره زبان ترکی می‌نوشتم. انتشار آن مطالب باعث شد تعدادی از دوستان مجازی از من دعوت کنند تا دوره‌ای کوتاه برای آموزش مبانی زبان ترکی در شهر خودم میانه برگزار کنم. این نخستین تجربه من در تدریس زبان ترکی بود. برای آن دوره، جزوه‌ای مختصر تهیه کردم؛ جزوه‌ای که آن روز تصور نمی‌کردم روزی هسته اولیه کتابی شود که اکنون در دست دارید. سه سال بعد، در سال ۱۳۹۵، در تهران زبان ترکی استانبولی تدریس می‌کردم که تماس تلفنی متفاوتی دریافت کردم. خانمی به دنبال کلاس آموزش ترکی آذربایجانی بود. پاسخ من منفی بود؛ زیرا نه تجربه تدریس این زبان را داشتم و نه منابع آموزشی منسجم و کافی در اختیارم بود. چند روز بعد دوباره تماس گرفت. گفت: «اگر امکان آموزش ترکی آذربایجانی نیست، ترکی استانبولی را به من یاد بدهید و تفاوت‌هایش را با ترکی آذربایجانی هم توضیح دهید.» کلاس را با همین شیوه آغاز کردیم، اما پس از یکی دو جلسه برایم روشن شد که این روش نمی‌تواند پاسخگوی نیاز واقعی او باشد. از ایشان پرسیدم: «چرا می‌خواهید ترکی آذربایجانی یاد بگیرید؟» خانم شیرین افخمی‌فر پاسخ داد: «پدرم ترک است و مادرم ترک نیست. از کودکی با من ترکی صحبت نکردند و حالا نمی‌توانم با پدرم به زبان مادری‌اش صحبت کنم. می‌خواهم بتوانم با او ترکی حرف بزنم. این چند جمله تأثیر عمیقی بر من گذاشت. آن روز فهمیدم آموزش یک زبان فقط یاد دادن واژه‌ها و قواعد نیست؛ گاهی پلی است میان دل‌ها، میان نسل‌ها و حتی میان اعضای یک خانواده. به ایشان گفتم: «من تجربه تدریس ترکی آذربایجانی را ندارم.» با لبخند گفت: «اشکالی ندارد؛ من اولین شاگرد شما می‌شوم.» همین اعتماد، نقطه آغاز راهی شد که امروز به این کتاب رسیده است. از آن پس، یک یا دو روز پیش از کلاس، مطالب را از روی همان جزوه سال 92، یادداشت‌های شخصی و منابع مختلف آماده می‌کردم و سپس در کلاس تدریس می‌کردم. در حقیقت، من و نخستین شاگردم هم‌زمان پیش می‌رفتیم؛ او زبان می‌آموخت و من شیوه آموزش آن را تجربه می‌کردم. هر جلسه، مطالب کامل‌تر می‌شد و یادداشت‌های تازه‌ای به آن افزوده می‌شد. در سال ۱۳۹۶ نیز به همراه دوست عزیزم، حسن پورقدری، اپلیکیشن آموزش زبان ترکی آذربایجانی را طراحی و منتشر کردیم. تهیه آن اپلیکیشن فرصت ارزشمندی بود تا مطالب آموزشی را بازنگری، تکمیل و منظم‌تر کنم. بسیاری از نکته‌هایی که امروز در این کتاب آمده‌اند، در همان سال‌ها شکل گرفتند. پس از آن نیز، هر زمان فرصتی پیدا می‌کردم، مطالب جدیدی می‌نوشتم، آن‌ها را اصلاح می‌کردم و بر اساس تجربه تدریس و نیاز زبان‌آموزان تکمیل می‌کردم. این کار به صورت پیوسته انجام نشد، اما هیچ‌گاه متوقف هم نشد. هر تجربه آموزشی، هر پرسش زبان‌آموزان و هر مطالعه تازه، قطعه‌ای دیگر به پازل این کتاب افزود. اکنون، پس از سال‌ها گردآوری، بازنویسی و تکمیل مطالب، خوشحالم که حاصل این مسیر در قالب کتابی پیش روی شما قرار گرفته است. امیدوارم این کتاب بتواند راهنمایی روشن، کاربردی و قابل اعتماد برای همه علاقه‌مندان به یادگیری زبان ترکی آذربایجانی باشد؛ چه کسانی که برای نخستین بار این زبان را می‌آموزند و چه کسانی که می‌خواهند آن را دقیق‌تر و اصولی‌تر فرا بگیرند. در پایان، لازم می‌دانم از خانم شیرین افخمی‌فر نخستین شاگرد آموزش زبان ترکی آذربایجانی‌ام، قدردانی کنم. اگر اعتماد، انگیزه و اصرار ایشان نبود، شاید هیچ‌گاه قدم در مسیر تدریس این زبان نمی‌گذاشتم و این کتاب نیز هرگز نوشته نمی‌شد. حسین ساعدی تابستان 1405

مقدمه کتابم که گفتند باید حذفش کنم: