ذهنِ خسته‌ی مَن

دلم بحثای زیاد و طولانی اینجا رو میخواد مثل قبلا. دلم یه سریال می‌خواد که باهاش اورریکت و اسپم کنم. دلم هیجان می‌خواد. دلم چیز جدید می‌خواد.

۸۷ دقیقه غر زدیم و ۶ کیلومتر راه رفتیم.

امروز هم ۶ کیلومتر راه رفتیم و ۸۷ دقیقه غر زدیم.

۱۴۶ دقیقه حرف زدیم و ۱۰ کیلومتر راه رفتیم.

از امروز بخوام بگم:

قشنگ وضعیت یه جوریه انگار دمنتور ها کل کشورمون رو گرفتن و دارن تمام شادی و حال خوبمون رو میخورن

جوری که همه جا خبر از مرگه انگار واقعا شهر بوی مرگ گرفته کی قراره تموم شه کی قراره نفس به ریه هامون برگرده کی قراره باز امید تومون زنده شه خسته شدیم دیگه :)

ریشه همه مشکلاتمون رو بگیریم تهش به این میرسیم که تو ایرانیم و محکوم به فناییم

آرزو رفتن به کنسرت خواننده مورده علاقه‌م رو به گور میبرم (چون خواننده های مورد علاقه‌م همشون تو گورن).

کم کم دارم شبیه دابی می‌شم. کوچیک‌ترین استرسی بهم وارد بشه کصخلم درمیره ممکنه آباژ‌ورو بردارم بزنم توی سرم یا اینکه برم یه گوشه سرمو هی بکوبم توی دیوار.

خبر خوب اینکه همه ویژگی های اخلاقی گوهم عوارض دارو هامه و خبر بد اینکه دارو هامو باید همیشه مصرف کنم.

خبر خوب اینکه همه ویژگی های اخلاقی گوهم عوارض دارو هامه و خبر بد اینکه دارو هامو باید همیشه مصرف کنم.

به معنای واقعی با کمال گراییم به chat gpt تروما دادم

اکسپلورم به محض اینکه از دهنم در میاد "بنظرت موهامو کوتاه نکنم؟"

کاش منم تایپم قد و قیافه و استایل بود اما متاسفانه مثل شيطان فقط به روح علاقه دارم.

چیزی که تو رو نکشه موهات رو سفید میکنه و قرص به قرصات اضافه میکنه.

در حال نگاه کردن به آینده‌ای که چیده بودم:

متاسفانه پذیرفتم پذیرفتم که شرایط بهتر نمیشه چیزی تغییر نمیکنه حالمون بهتر نمیشه پذیرفتم که همینه که هست ناراحتی هم نمیتونی جمع کنی بری باید بتمرگی سرجات‌.