قلم سرخ

قلعه نویی اگر ایران حذف شود خواهد گفت من در پنالتی شانس ندارم‌ آن از جام ملت ها و پنالتی مهدوی کیا، این هم طارمی

عیار نیوزیلند با شکست سنگین پنج‌گله مقابل بلژیک کاملاً مشخص شد و بیش از پیش نشان داد ایران در بازی نخست چه فرصت بزرگی را از دست داد. تیمی که برابر بلژیک تا این اندازه شکننده و بی‌دوام ظاهر شد، همان حریفی بود که ایران باید از همان روز اول با جسارت، فشار بالا و ذهنیت برد به زمین می‌رفت و سه امتیاز را از او می‌گرفت. اما رویکرد محتاطانه و ناتوانی در تبدیل برتری‌ها به گل باعث شد بازی‌ای که می‌توانست سکوی صعود باشد، به تساوی ختم شود. حالا آن مساوی سنگینی بیشتری پیدا کرده، چون مشخص شده ایران نه برابر یک تیم سرسخت، بلکه مقابل حریفی امتیاز از دست داده که ظرفیت شکست خوردن سنگین را هم داشت.

پایان بازی با مساوی یک یک مصر در مجموع آن‌قدر تیم قدرتمند و غیرقابل مهاری نشان نداد که ایران ناچار به این حجم از احتیاط و عقب‌نشینی باشد؛ بازی نشان داد هر زمان ایران کمی جلوتر ایستاد، از کناره‌ها سرعت گرفت و با حضور نفرات بیشتر در موج دوم حمله کرد، دفاع مصر آسیب‌پذیر شد. اگر ایران با ترس کمتر، خط دفاعی بالاتر و جسارت بیشتر در پرس و مالکیت وارد بازی می‌شد، حتی امکان برد هم وجود داشت، اما رویکرد بیش از حد محافظه‌کارانه باعث شد فرصت برتری از دست برود. تساوی در نهایت نتیجه‌ای قابل قبول اما نه کاملاً رضایت‌بخش بود و حالا ایران باید چشم‌انتظار نتایج سایر گروه‌ها بماند تا سرنوشت صعودش مشخص شود.

آفساید بود

گل دوم ایران ، شجاع خلیل زاده

کنعانی رفت بیرون ، حردانی اومد‌ مرموش و عطیه هم برای مصر اومدن. مصر اومده برای فشار بیشتر

نیمه دوم شروع شد

یک امتیاز در نیمه ای محتاط و دفاعی در نیمه اول جدال با مصر، ایران با یک ایده محافظه‌کارانه و مبتنی بر بلوک دفاعی متراکم وارد بازی شد.رویکردی که بیشتر بر کنترل فضاهای حیاتی پشت خط میانی و بستن کانال‌های مرکزی استوار بود تا مالکیت فعال و پیش‌رونده. مصر از همان دقایق ابتدایی تلاش کرد با انتقال سریع توپ به یک‌سوم دفاعی ایران، ریتم بازی را در زمین حریف مستقر کند و با استفاده از حرکات کوتاه، پاس‌های ریز، جابه‌جایی‌های عرضی و نفوذهای نیم‌فضا، ساختار فشرده دفاع ایران را از درون باز کند. گل زودهنگام مصر نیز محصول همین برتری موضعی در فاز تهاجمی بود؛ جایی که ایران هنوز به تعادل دفاعی کامل نرسیده بود و فاصله میان خطوط، به‌ویژه در لحظه انتقال از دفاع به سازمان‌دهی مجدد، به مصر فرصت ضربه زدن داد. تغییر مهم ایران در آرایش سمت راست، عقب رفتن رامین رضاییان از نقش وینگر به دفاع راست بود.تصمیمی که از نظر تاکتیکی دو کارکرد داشت: نخست، افزایش شعاع حرکتی رامین برای اضافه شدن از عقب زمین و ایجاد برتری عددی در عرض، و دوم، استفاده از کیفیت ارسال و زمان‌بندی او در فاز حمله بدون آن‌که تیم در سمت راست کاملاً بی‌پوشش بماند. نیمکت‌نشینی حردانی نیز نشان می‌داد کادر فنی به جای استفاده از یک فول‌بک صرفاً تدافعی، به دنبال بازیکنی است که بتواند در رفت‌وبرگشت‌های طولی، هم خط دفاع را پوشش دهد و هم در فاز مالکیت، به‌عنوان محرک حمله از کانال راست عمل کند. گل رضاییان دقیقاً تأییدی بر همین نقش دوگانه بود. بازیکنی که با اضافه‌شدن به موقع، از فضای آزادشده در سمت راست استفاده کرد و توانست یکی از معدود حملات ایران را به نتیجه برساند. در سوی مقابل، مصر در فاز مالکیت صبورتر و ساختارمندتر عمل کرد. هدف اصلی آن‌ها رساندن توپ به مناطق بین خط هافبک و دفاع ایران بود.جایی که با چرخش‌های کوتاه، پاس‌های ترکیبی و حرکات بدون توپ سعی می‌کردند مدافعان ایران را از جای خود بیرون بکشند. مصر به خوبی فهمیده بود که شکستن دفاع فشرده ایران با ارسال‌های ساده یا حملات مستقیم دشوار است، بنابراین بیشتر به دنبال ایجاد شکاف از طریق بازی در فضاهای کوچک، تغییر زاویه حمله و استفاده از برتری‌های لحظه‌ای در نیم‌فضاها بود. این تفکر باعث شد ایران در بخش‌هایی از نیمه اول مجبور به دفاع واکنشی شود و بیشتر انرژی خود را صرف بستن مسیرهای پاس و جلوگیری از دریافت توپ در پشت هافبک‌ها کند. ایران اما در فاز حمله بیشتر به الگوی ساده‌تری متکی بود: استفاده از طارمی به‌عنوان تک‌مهاجم برای نگه‌داشتن توپ، گرفتن خطا، کشاندن مدافعان حریف و فراهم کردن شرایط برای ورود بازیکنان موج دوم. حملات ایران عموماً از کناره‌ها شکل می‌گرفت و در برخی صحنه‌ها نیز بازی مستقیم به سمت طارمی یا فضای پشت مدافعان مصر دیده می‌شد. این شیوه اگرچه از نظر حجم حمله چندان پررنگ نبود، اما با توجه به کیفیت طارمی در حفظ توپ و تصمیم‌گیری در فشار، می‌توانست برای ایران موقعیت‌ساز باشد. پنالتی از دست‌رفته طارمی نقطه عطف مهمی بود؛ فرصتی که اگر تبدیل به گل می‌شد، می‌توانست جریان روانی بازی را کاملاً به سود ایران تغییر دهد و مصر را از فاز کنترل‌شده مالکیت به سمت بازی پرریسک‌تر سوق دهد. از منظر ساختار دفاعی، ایران در بیشتر دقایق نیمه اول تلاش کرد فاصله خطوط را کوتاه نگه دارد و با تراکم در مرکز، مصر را به کناره‌ها هدایت کند. با این حال، مشکل اصلی ایران در لحظاتی ظاهر شد که مصر با پاس‌های سریع و حرکات مورب، مدافعان کناری و هافبک‌های پوششی را مجبور به تصمیم‌گیری‌های پیاپی می‌کرد. در این شرایط، اگر پرس اولیه ایران به‌موقع انجام نمی‌شد، مصر می‌توانست توپ را به پشت خط میانی برساند و مدافعان ایران را در موقعیت دفاع رو به دروازه قرار دهد. این همان نقطه‌ای بود که ایران باید در نیمه دوم برای آن راه‌حل پیدا می‌کرد؛ یا با بالا بردن خط پرس در لحظات مشخص، یا با بستن بهتر نیم‌فضاها و جلوگیری از دریافت‌های آزاد میان خطوط. در مجموع، نیمه اول تقابل دو ایده متفاوت بود: مصر با مالکیت هدفمند، بازی ترکیبی و تلاش برای نفوذ تدریجی به دنبال فرسایش ساختار دفاعی ایران بود، در حالی که ایران با دفاع فشرده، انتقال سریع، استفاده از کناره‌ها و تکیه بر توانایی طارمی و اضافه‌شدن رضاییان سعی داشت با حداقل تعداد حملات، بیشترین بهره‌وری را داشته باشد. تساوی نیمه اول نتیجه‌ای منطقی از موازنه میان کنترل توپ مصر و کارآمدی لحظه‌ای ایران در استفاده از فرصت‌ها بود؛ نیمه‌ای که از نظر تاکتیکی نشان داد ایران اگرچه در مالکیت دست پایین‌تری دارد، اما در صورت اصلاح جزئی در خروج از فشار و حمایت سریع‌تر از تک‌مهاجم، می‌تواند در انتقال‌ها و موج دوم حمله برای مصر خطر جدی ایجاد کند. باید دید نیمه دوم چه می شود.

پایان نیمه اول ایران و مصر با مساوی یک.یک

مصاحبه مدیرعامل پرسپولیس اگر چه اغلب حرفهایش درست بوده اما پوسته هواداری داشت تا مدیریتی. مدیرعامل خط و مشی را تعیین می کند اما لازم نیست بلافاصله بعد از سوت پایان بازی ، درباره فسخ بازیکنان تیمی صحبت کند که هنوز سرمربی فصل بعدش معلوم نیست. این نوع اظهارات حواشی را تشدید می کند. بودن و نبودن بازیکن را سرمربی باید اعلام کند و اظهارات مدیران در این باره چندان جالب و حرفه ای نیست.

با این تیم چرا باید می رفتیم آسیا؟ بهتر که نرفتیم. وقت خانه تکانی رسیده. اما نه اینکه مثل نیم فصل یارگیری کنیم

مخالفت با رفتن پرسپولیس به آسیا دلایل زیادی داشت.پرسپولیس در فصلی که گذشت فاجعه بود و این فاجعه را با شکست مقابل چادرملو تکمیل کرد اصرار برای برگزاری این بازی نتیجه اش شد حذف از تورنمنت سه جانبه. حداقل الان می فهمیم که باید این بنای فرسوده را از بیخ و بن فرو ریخت و از نو ساخت. تا دیر تر نشده باید جنبید ‌ شکست پشت شکست .

نیمه اول با برتری یک صفر پرسپولیس خاتمه یافت . تیم بدون مهره های ملی پوش و با ترکیبی متفاوت عملکرد نسبتا خوبی داشت

گل اول پرسپولیس. امین کاظمیان دو تصویر همزمان‌ رو مخه. والیبال را می بردید شبکه ورزش

ترکیب پرسپولیس مقابل چادرملو امیررضا رفیعی، پورعلی‌گنجی، حسین ابرقویی، دنیل گرا -فرزین معامله‌گری، مارکو باکیچ _ میلاد سرلک، تیوی بیفوما، محمد عمری، یاسین سلمانی و امین کاظمیان

تساوی ایران و بلژیک در سایه یک بازی دفاعی . تیم قلعه نویی دو امتیازی شد

نیمه اول ایران بسته بازی کرد تا بلژیک ناچار شود بازی را به کانال های کناری ببرد و کم اثر شود.

ترکیب ایران مقابل بلژیک بیرانوند علی نعمتی، کنعانی‌زادگان، خلیل زاده، حردانی عزت‌اللهی، حاج صفی رضاییان، قدوس ، محبی طارمی

اوسمار در قراردادش بندی داشت که یا در صورت کسب قهرمانی( لیگ یا حذفی) و یا اعلام کتبی باشگاه تا تاریخ دهم اردیبهشت ، قرارداد سال دوم تمدید می شد. باشگاه ۱۶ روز بعد و در تاریخ ۲۶ اردیبهشت درخواست فعال سازی این بند و تمدید قرارداد را مطرح کرد که اوسمار با یادآوری اینکه مهلت تمدید تا ۱۰ اردیبهشت بوده از پذیرفتن تمدید خودداری نمود و اعلام کرد علاوه بر این موضوع و سپری شدن زمان فعال سازی این بند، تکلیف شرایط جنگی، خاتمه لیگ جاری و وضعیت فصل بعد مشخص نیست پس الان زمان خوبی برای تمدید نیست و عملا از تمدید خودداری نمود . با این شرایط در مورد قرارداد اوسمار تمدید خودکار صورت نگرفت .

جام جهانی دارد کم کم شکل واقعی پیدا می کند، هالند، مسی و امباپه و دیگر ستاره ها که در اوج باشند جام هم زیباتر می شود. ۴۸ تیمی شدن رقابت ها از کیفیت بازی ها کم کرده و باید تا مرحله بعدی صبر کرد تا فوتبال های بهتری دید. فوتبال هایی به مراتب زیباتر از ایران و نیوزیلند و با عینکی غیر از عینک قلعه نویی که آن بازی را بهترین بازی دور اول دیده بود.