Endi mavjud! Telegram Tadqiqoti 2025 — yilning asosiy insaytlari 
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Kanalga Telegram’da o‘tish
Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси... Инсон такдирини аччик синовлари... Hamkorlik va reklama uchun 👇👇 @Bronzam . . . . . .
Ko'proq ko'rsatish📈 Telegram kanali 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 analitikasi
📚 Ibratli Hikoyalar 📚 (@ibratli_sozlar) O'zbek til segmentidagi kanali faol ishtirokchi. Hozirda hamjamiyat 20 784 obunachidan iborat bo'lib, Din & Maʼnaviyat toifasida 3 826-o'rinni va O'zbekiston mintaqasida 3 869-o'rinni egallagan.
📊 Auditoriya ko‘rsatkichlari va dinamika
невідомо sanasidan buyon loyiha tez o‘sib, 20 784 obunachiga ega bo‘ldi.
03 Iyul, 2026 dagi oxirgi ma’lumotlarga ko‘ra kanal barqaror faollikka ega. Oxirgi 30 kunda obunachilar soni -552 ga, so‘nggi 24 soatda esa -29 ga o‘zgardi va umumiy qamrov yuqori darajada qolmoqda.
- Tasdiqlash holati: Tasdiqlanmagan
- Jalb etish (ER): Auditoriya o‘rtacha 12.29% darajada jalb etiladi. Nashrdan keyingi dastlabki 24 soatda kontent odatda umumiy obunachilar sonining 8.31% ini tashkil etuvchi reaksiyalarni to‘playdi.
- Post qamrovi: Har bir post o‘rtacha 2 555 marta ko‘riladi; birinchi sutkada odatda 1 729 ta ko‘rish yig‘iladi.
- Reaksiyalar va o‘zaro ta’sir: Auditoriya faol: har bir postga o‘rtacha 21 ta reaksiya keladi.
📝 Tavsif va kontent siyosati
Muallif resursni shaxsiy fikrni ifoda etish maydoni sifatida ta’riflaydi:
“Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси...
Инсон такдирини аччик синовлари...
Hamkorlik va reklama uchun 👇👇
@Bronzam
.
.
.
.
.
.”
Yuqori yangilanish chastotasi (oxirgi ma’lumot 04 Iyul, 2026 da olingan) sababli kanal doimo dolzarb va katta qamrovli bo‘lib qoladi. Analitika auditoriya kontent bilan faol hamkorlik qilishini, uni Din & Maʼnaviyat toifasidagi muhim ta’sir nuqtasiga aylantirishini ko‘rsatadi.
20 784
Obunachilar
-2924 soatlar
-2077 kunlar
-55230 kunlar
Postlar arxiv
20 784
– Опаларимга бериб қўйманг яна, хўпми? Бу иккимизники.
Тошкентда ишлаган вақтимда ҳар ҳафта уйга бориб турдим. Янги йил байрамини ҳам бирга ўтказдик. Аммо тўрт кун ўтиб, яна мусофирчилик тўрвасини елкамга илдим, Москвага учдим...
Уйдагилар билан ҳар куни кечқурун “имо”лашиб турамиз. Ҳар ҳолда кўришгандай бўламиз-да. Кичкина маликам мени телефонда кўрганидан бир кунлик воқеаларнинг ҳисобини бера бошлайди:
– Гулиларнинг пишаги туғди. Тўртта. Учтаси ола, биттаси қора. Қорасини сенга бераман, деди.
– Опам иккимизнинг қўғирчоғимизни яшириб қўйди. Дада-дада деб йиғлашни бас қилсанг, бераман, дейди. Айтинг, берсин, мана, йиғламаяпман-ку?
– Қани, опангга бер-чи, – дейман бошқалар билан ҳам гаплашишга баҳона топилганидан хурсанд бўлиб.
Барибир телефонни опаларинидан тортиб олади:
– Дада, сизга ўйнаб бераман, – дейди рақсга шайланиб. – Қўшиқ айтинг!
– Оббо, – дейман-у, барибир қўшиғимни бошлайман:
– Лалай-лалайчи келди, кўчага мойчи келди,
Кўчага мойни ташлаб, санамга совчи келди...
Наврўз арафасида қўшнилар сумалак қилишибди. Менинг жажжи маликам “Дадам келса, ейди”, деб олдириб қўйган бир коса сумалак, тура-тура ачиб кетгач, ундан яшириб, зўрға ташлаб юборишибди. “Дадамнинг сумалаги қани?” деб бир ҳафта жанжал қилибди.
Ҳалигача уйда бирор тансиқ таом қилишса, менга деб олиб қўяр экан.
Ҳовлимиздаги чилги узум пишибди.
– Дада, узумимиз пишди! – дейишди акаси ва опалари суюнчилаб.
– Зўр-ку? Қани, кичкина маликамга беринглар-чи? – дедим.
Уни чақиришади. У бўлса, битта чиннига солинган икки бош чилгини кўтариб келиб, менга кўрсатади:
– Дада, дадажон! Сизга узум олиб қўйдим, – дейди энтикиб. – Мен ҳали емадим. Келсангиз, бирга еймиз. Мана буниси менга, буниси сизга.
Томоғимга бир нима тиқилади. Кўзларим ёшланади. Бир нима дея олмайман. Қизим ҳайрон бўлади:
Мен кўнглимдан ўтганларини айтаман:
-Қаердан олдинг бунча меҳрни? Муштдек жуссангга қандай сиғади бунча синоат?
Кичкина маликам – Муслимам бу сўзларимнинг биттасига ҳам тушунмай, кўзларини пирпиратиб тураверади. Ўзи билганини айтади:
– Дадажон! Мен сизни соғиниб кетдим. Мана бу кўзим билан ҳам соғиндим.
Тамом.
20 784
Акасига ва опасига жавоб бераяпман-у, унга қарамаяпман. Ёнимга яқинроқ келиб, муштчаларини сал қолса, кўзимга тегадиган қилиб тутиб, баландроқ гапиради:
– Эй! Эй, дада, қайси қўлимда? Эй, дада?!
Шартта бурилиб, икки қўлини баравар ушладим.
– Мана шу қўлингда!
У менинг ниҳоят, унга ҳам эътибор қилганимдан хурсанд бўлиб, қийқириб кула бошлади. Маҳкам қучиб дедим:
– Менинг кичкина маликам, дадажон, де! Дадажон деб айт!
Жажжи қўлчалари билан бўйнимдан қучиб:
– Дадажон, – деди.
– Дадажон, сени яхши кўраман.
– Э, ўхшмади-ку, қизим? – дедим ёлғон араз билан. – Сизни яхши кўраман, деб айт!
– Дадажон, сизни яхши кўраман.
– Мени соғиндингми?
– Ҳа, соғиндим.
– Қайси кўзларинг билан?
Бармоқчалари билан аввал ўнг, кейин чап кўзларини кўрсатди:
– Мана шуниси билан, кейин буниси билан.
Аввал унисидан, кейин бунисидан ўпаман. Кейин юзларидан, кейин сочларидан...
Ана шундай қилиб, кичкина маликам билан келишиб олдик. Орадан уч-тўрт кун ўтиб, менга шунақа ўрганди-ки, мендан бир қадам ҳам айрилмайдиган, мени акаси ва опаларидан қизғонадиган ҳам бўлди. Мен ҳам унинг бу “садоқати”ни эркалашларим билан тақдирлайман:
Опалари “Биз кичкина маликамиз”, дейишса, улар билан урушиб кетишига оз қолади:
– Йўқ, менман малика! Дадажоним мени маликам деяпти!
Бирор жойга кетиб, кеч қолсам, ухламасдан кутиб ўтирадиган бўлди. Тушликда ёки кечки овқат вақтида уйда бўлмасам, аяси ёки катта опаси билан тортишиб, дадамга дея алоҳида бир косада овқат олдириб қўядиган бўлди. Менга шунчалик кучли меҳр қўйди-ки, на акаси, на опалари менга бунчалар эркалик қилишмаганди.
– Ҳозир менинг кичкина маликам рақсга тушиб беради!
Шундай дейман-у, телефонимнинг тасвирга олиш тугмасини босаман. Акаси телевизорнинг мусиқий каналига қўяди, қўшиқ янграётган бўлади. Аммо менинг жажжи маликамга телевизордаги энг зўр хит қўшиқлар ҳам ёқмайди. Ҳар қандай машҳур ҳофизнинг овозидан ҳам унга дадажонининг дўррилаган овози яхши. Телевизорни ўчиради:
– Ўзингиз айтсангиз ўйнайман!
Ҳеч қандай мусиқасиз, қарсак чалиб, ўзим билган ягона ашуламни бошлайман:
– Лалай-лалайчи келди, кўчага мойчи келди,
Ана шунда кўринг, ҳақиқий рақс қанақа бўлишини! Бизнинг кичкина малика берилиб рақсга тушади, дадамга ёқсин, деб бор ҳунарини ишга солади.
Менинг эса кўнглимдан бошқа гаплар ўтади. Қани энди иложи бўлса-ю, доим фарзандларимиз ёнида бўлсак. Туманда топилмаса, вилоят марказида бўлса ҳам яхширироқ, муқим ишлайдиган иш бўлса-ю, кечқурунлари маликамни рақсга тушириб, фарзандларимиз билан ҳар куни бирга бўлсак. Афсуски, имкониятларимиз хоҳишимизга мос эмас.
– Остонага етар бўйинг, санамжон,
Кичкина маликам чарх уриб, рақсга тушади. Мен эса, эртага кетишим кераклигини, кичкина маликамни қандай қилиб ташлаб кетишимни ўйлайман. Куни бўйи ортимдан эргашадиган, ҳатто кечалари бўйнимдан маҳкам қучоқлаб ётадиган қизчам менсиз нима қилишини ўйлайман.
Начора, рўзғор,тирикчилик. Шериклар Тошкентдан иш топишибди. Кичкина маликам билан хайрлашиш осон бўлмаслигини билганим учун у уйғонмасидан жўнаб кетдим.
Кутганимдек бўлди. Мени йўқотиб қўйган қизим аясини ҳам, акаси ва опаларини ҳам қийнаб юборибди. Нуқул мени сўраб йиғлар эмиш. Овқат маҳаллари бир коса овқатни олдириб қўйиб, ўзи ҳам емай, “Дадажоним келса, бирга еймиз”, деб ўтирармиш.
Яхшиям эндиги телефонларнинг имконияти катта. Уйдагилар билан кўришиб гаплашадиган бўлдим.
– Маликамни чақиринглар! – дедим телефонда аяси кўриниши билан. – Қани менинг кичкина маликам?
– Дадажон, қаердасиз? Қачон келасиз?
– Нима бўлди, кичкина маликам, мени соғиндингми?
– Жудаям-жудаям соғиндим, – ҳиққиллади қизим.
– Буниси билан ҳам, буниси билан ҳам, – деди ёшли кўзларини кўрсатиб.
Чидай олмадим. Тонг саҳарда туриб, Самарқандга жўнадим.
Кичкина маликамнинг хурсандчилигини кўрсангиз эди. Ўзи нимани яхши кўрса, менга илинади. Ҳатто латта-путтадан ўзи ясаб олган қўғирчоғини ҳам менга беради:.....
Давоми 19:00 да
20 784
Эркак киши аёлини олдида ухламаса гуноҳми?
Эркак киши аёлини олдида ухламаса, яъни аёли бир ўзи хар доим ухласа эркак
кишига гуноҳми?
ЖАВОБ:👇
20 784
“Кичкина малика”.
Тирикчилик қурсин, олти ойга деб келиб, баъзан бир йил, баъзан икки йил қолиб кетаман. Бутунлай қолиб, Россия фуқароси бўлиб кетган қишлоқдошларим ҳам оз эмас.
Бир сафар қишлоққа борганимда отам янада қариб қолганини кўраман. Бир борганимда аёлимнинг сочига оқ оралаганини кўраман. Бир борганимда олдинги сафар кўрган одамларимни кўрмайман...
Энг ёмони, болаларимиз бизни кўрмай, дийдоримизга тўймай катта бўлишаяпти. Кичкиналари борганимизда танимай қолишлари бошқаларга кулгули, менинг эса дилимни кемиради...
Мана, яна бир йил Москвада қолиб кетдим. Ўтган сафар икки йил ишлаб, кейин қишлоққа қайтгандим. Келишимда олти ойлик чақалоқ бўлган кичкина қизчам салкам уч ёшга етган, бурро-бурро гапирадиган, тили ширин қизча бўлибди. Ҳалигача унинг мени танимай қолганини гоҳ кулиб, гоҳ ўзимдан ранжиб эслайман.
Ярим кечаси уйга кириб бордим. Келишимни кутиб-кутиб ухлаб қолган ўғлим ва катта қизларим эшикдан киришим билан уйқудан тура солиб, бўйнимга осилишди. Кўзларда ёш билан дийдорлашдик, ахир икки йилдан ортиқ кўришмагандик-да.
Дадам қачон келади, дея кутиб-кутиб, ухлаб қолган кичкина қизимни ҳам уйғотдик.
– Дада келди, тур! – дея опаси турткилаб уйғотгач, жойидан ирғиб турган қизчам “дада-дада”лаб чор тарафга аланглайди-ю, ёнидаги менга қарамайди.
Ахир қизчам дадаси мен эканлигимни қайдан билсин, фақат расмимни кўрган ва телефонда овозимни эшитган бўлса?
– Кел, қизим, менман даданг, – дедим-у, уни бағримга босдим.
Аввал бегонасираб қараб турди, кейин бақириб йиғлаб юборди. Типирчилаб қўлимдан чиқиб, аясига осилди. Қўли билан мени кўрсатиб:
Хуллас, берилган совғалар, ўйинчоқлар, ширинликлар билан ҳам дада дея тан олинмадим. Кўзи менга тушса тамом, йиғлайди, кет дейди. Опалари ва акаси дам-бадам мени қучиб, “Ўзимнинг дадам”, дея эркаланса, “бу бегона одамга бунча осилишмаса”, дегандай уларга ҳайрон-ҳайрон қарайди.
Орадан уч-тўрт кун ўтди. Ҳали-ҳамон менинг дада эканимни тан олмади, менинг шу ҳовлида юришимга ўрганмади. Нуқул менга бегонасираб қарайди. Дада деб тассаввур қилиб юрган одами бу сочларига оқ тушган кап-катта одам бўлиб чиқишига кўна олмаяпти. Эркалай, ўйнатай дейман, яхши гапираман, аммо ёнига яқин борсам, дод солиб, кет деб йиғлайди.
Бир ҳафта ўтгач, қизим энди-энди, аста-секин менинг ҳеч қаерга кетмаслигимга, мен шу уйнинг эгаси, уларнинг дадаси эканимга кўника бошлади, аммо ҳали ҳам мени дада демас, бирор нима сўрамоқчи бўлса, эй, дерди. Мени сенлаб гапирарди.
Ҳовлимиздаги бодом соясида ўтирибмиз. Акаси ва опаси ёнимда. Акаси ерга тушган бодом доначаларидан олиб, бир қўлига яширади. Кейин менга қўлларини тутиб:
– Дада, топинг-чи, қайси қўлимда? – дейди.
Билсам-да, атай топа олмайман.
– Топа олмадингиз, бу қўлимда эди, – дея хурсанд бўлиб сакрайди ўғлим.
Кейин опаси шундай қилади. Унинг ҳам яширганини тополмайман. У ҳам шодон қийқиради. Акаси ва опасининг бу завқланишларини кичик қизим сал нарида ҳавас билан кузатиб турибди, аммо яқин келмайди. Ҳурпайиб тураверади. Ўйин роса қизиганини кўриб, секин-аста бизларга яқин келди.
Ўғлим яна қўлига бодом яшириб:
– Дада-дада, энди топинг-чи, қайси қўлимда? – деди.
Ниҳоят, кичкина қизим ҳам битта бодом доначасини қўлига олди. Ҳар бир ҳаракатини кўзимнинг ости билан кузатиб турибман. Бодомни қўлига яширди-да, секин менга яқинлашди. Атайлаб бошқа тарафга қараб турдим.
– Эй, эй, қайси қўлимда, топ-чи?
Бирам тили ширин, эркалаб бағримга босгим келаяпти-ю, аммо эшитмаган киши бўлиб, тескари қараб туравердим.
– Эй, қайси қўлимда деяпман сенга, – дея жажжи қўлчаларини юзимга яқин олиб келди.
Яна қарамайман. Саккиз ёшли опаси қўлини тутиб:
– Дада-дада, қайси қўлимда, топинг-чи? – дейди.
– Мана бу қўлингда, – дея унга дарров жавоб бераман ва сочини силаб, пешонасидан ўпиб, уни эркалайман: – Асал қизим, ўзимнинг қизим.
Ўғлимни ҳам эркалайман, “ўзимнинг ўғлим”, деб мақтайман. Кичкина қизимга атай қарамайман. Қани, нима қиларкан?......
Давоми 18:15 да
20 784
-- Сиз келдингизми? Мен сизга ҳеч қанча пул қарзим йўқ. Чунки мен худди олдингидай хомиладор эмасман. - дея қўлларини икки томонга айри қилди.
Лўли аёл эса ,уни гапларига жавобан, қоп қора кўзлари чарақлаб мийиғида кулиб қўйди.
-- Мен сенга раҳмим келиб худди синглим каби ўз сутимни аямагандим. Ҳозир менга пул берганингда ҳам мен олмасдим. Сени қандай инсонлигингни синаб кўрмоқчи эдим. Майли сен айтгандек бўлсин...Худо гувоҳ. Хомиладормасмисан....шундайлигингча қолавер. - дея бурилиб кетиб қолди.
Унинг сўзларидан даҳшатга тушиб қолган Роза, уйдан сўмкасини кўтариб лўли аёлни изидан югуриб чиқди. Аммо лўли аёл аллақачон кўздан ғойиб бўлганди. Эртаси куни шу ўй хаёллардан боши гангиб эшик қиррасига тўқнашиб полга йиқилди. Аксига олганда уйда эри ҳам йўқ эди. Тез ёрдамга қўнғироқ қилди бир бало қилиб. Тез ёрдам олиб кетди. Кўп қон кетди. Афсус духтирлар унинг фарзандини сақлаб қолишолмади. Касалхонадан чиқиб уйига келди. Эри яна уни айбдор ҳисоблаб, унга бўлган муносабати ўзгарди. Бироз вақтдан сўнг эри уни ташлаб кетди.
Билмадим бу қарғишмиди, ёки тақдир... нима сабаб бўлди, бахтсиз бўлиб ёлғиз қолиб кетди. Ҳозир ёши ўтиб қолган, ҳар куни уйи ёнидаги столчада хаёл суриб хомуш ўтиради.
Крик души Шухрат
20 784
-- Хўп,- дея лўли аёл стулга ўтириб боласини эмиза бошлади.
Роза ундан узоқлашмасдан ошхона шкафларини латта билан чангларини арта бошлади. Кўзларини ости билан лўли аёлни ҳам кузатиб турарди.
-- Бошқа аёл билан юради.- дегач Роза бирданига унга бурилиб қаради...
-- Ким юради?
-- Сени эрингда...бошқасини топиб олган, кўзлари кўк, сариқдан келган аёл у....сендан эса кўнгли қолган, бола туғмайсан деб сендан совуган. - деди.
Бу гапларни эшитган Роза ажабланиб ҳатто қўлидаги чанг артаётган латтаси ҳам тушиб кетди. Секин деворга суяниб кўзидан оқаётган ёшларини сезмади ҳатто.
-- Мени бошқа ҳоҳламаслигини, мендан совуганини, мен фарзанд туғолмаслигимни юзимга айтди эрим.- деди.
-- Врачлар Худо эмас...агар тепадан фарзанд бераман деса беради. Сен биринчи эрингни қайтаришинг керак.- деди лўли аёл.
-- Қандай?- ердаги чанг латтани олиб кўз ёшини артиб бурнини қоқдида, кейин кир машинага ташлади ва гапида давом этди.
-- У ҳатто менга ярим йилдан бери қўлини ҳам теккизгани йўқ. Уйга тонгда келади. Эр хотин ўртасида ҳоҳиш билан алоқа бўлмаса, фарзанд ҳам бўлмайдику....
-- Йиғлама синглим, сен жудаям содда ва ахмоқсан...узр очиқ гапим учун.Эрингни яхши кўрасанми?
Роза баттар йиғлар, кўз ёши ёноғига шовуллаб оқарди. Сал олдинроқ лўли аёлни уйидан қувиб чиқармоқчи эди. Кўпдан бери у билан ҳеч ким бундай чин дилдан гаплашмаганди. Лўли аёл бошини чайқаб қўйдида :
-- Мен ёрдам бераман сенга синглим...
Битта бокалга қизил вино олиб кел.
Роза бокалга қизил вино олиб келди. Лўли аёл вино ичига кўкрагидан сутидан соғиб қўшди ва ўзини тилида бир нималар деб ўқиди. Кейин Розага яқин келиб унинг қорин қисмига қўлини қўйдида бир нарсаларни ўқиди. Сунг винони ваннага тўкиб ташлади.
-- Эрингни бир куни келганида яхши овқат қилиб , дастурхон тузайсан. Винодан ҳам олиб келиб унга худди мана шу бокалда қуйиб бериб ичирасан, маст қиласан. Кейин ярим тун ой чиққанда у билан қўшиласан....шундан сўнг фарзандли бўласан.- деди.
-- Аммо духтирлар.....
-- Мен айтганим бажар...яна уч марта ой тўлгандан кейин келаман. Аёллик бахтинг учун кўнглингдан чиқарган пулингни берасан.
Лўли аёл боласини кўтариб чиқиб кетди. Роза лўли аёл айтган ҳамма нарсани тайёрлади. Энди эрини ишдан келишини кутиб турарди. Худди кутиб турганини билгандай эри шу кечда эртароқ келди. Ўйдаги бу аҳволни кўриб бироз ажабланган эри йўқ деёлмади. Ўтириб иккаласи овқатланишди. Эри шу бокалдан винони қуйиб ичди. Винони ичганидан сўнг бироз вақт ўтгач эри Розага худди олдинги севганидек боқарди.
Кўпдан бери бўлмаган эр хотинлик алоқаси шу тунда бўлди. Роза жудаям бахтли эди. Эртаси куни ишга борган эри ўша севиб қолган котиба аёлни ишдан бўшатиб юборди. Опаси ва онаси билан хотинини тарафини олиб улар билан жанжал қилди...ва бошқа хотинини хафа қилмасликларини айтди. Эр хотинлик алоқалари тикланди, улар бахтли эди.
Кунлардан бир куни тонгда уйқудан уйғонган Роза, кўнгли айнигани учун оғзини қўли билан ёпиб ваннага чиқиб кетди. Текширишганда унда ҳомиладорлик аломатликлари сезилди. Эр хотин жудаям бахтли эди. Чунки улар бу фарзандни улар нақд беш йил кутишганди. Хотинига жудаям эътиборли бўлиб унга ғамхўрлик қиларди. Роза худди эртакка тушиб қолгандек ҳис қиларди. Бахтдан боши айланиб қолганидан лўли аёлни ҳам эсидан чиқариб юборди.
Кутилмаганда эшик қўнғироғи чалинди. Роза бориб очса остонада ўша лўли аёл қўлида боласи билан турарди. Чунки уни айтилган вақти бўлганди. У ўзи айтган пулга келганди. Розани қандай шайтон чалғитди ўзи ҳам билмай қолди. Ваъда қилинган пулни бергиси келмай қолди.Лўли аёлни алдашга уринди.......
Давоми 15:30 да
20 784
ҚАРҒИШМИДИ.....
Роза жудаям гўзал ва жозибадор аёл эди. У бўлажак турмуш ўртоғи билан танишганда, йигит бир кўришдаёқ севиб қолганди. Орадан кўп ҳам вақт ўтмасдан тўйлари бўлиб ўтди. Куёв болани отаси янги уй совға қилди уларнинг тўйидан сўнг. Улар бахтли ва ширин ҳаёт билан яшай бошладилар. Роза фарзанд кўролмаслигини билишгандан сўнг , аста секин уларнинг ўртасидаги севги муҳаббати сўна бошлади. У кундан кун сўна бошлади. Медицина терминларида нима дейилишини билмайманкуя, аммо Роза болани кўтаролмас экан. Меҳрибонлик уйидан бола асраб олишни у ҳоҳламади. Буюртма билан бола туғиб берадиган оналар, у пайтлари мавжуд эмасди. Аёл депрессия ҳолатига тушиб қолди. Эри қовоғини уядиган, қўпол бўлиб қолди. Қайнонаси доим авлодини давомчисини туғиб беролмаган келинни гапирар, унга ҳатто қўшниларга ҳам ғийбат қилар эди. Қайнонаси унга туғмас хотин деб ном қўйиб олди.
Шундан сўнг уларнинг ўртасидаги муносабатлар ёмонлашди. Эри ишдан жуда кеч келадиган бўлди, ҳатто баъзида тонгга яқин келарди. Роза эри бирортасини топиб олганлигини сеза бошлади. Гапиролмасди, тили қисиқ эди. Ҳатто эрининг опаси ҳам келинига укаси яхши бир аёлни учратганини, унга уйланишини ва ўша бўлажак келини унга бола туғиб беришини айта бошлади. Роза бу гаплардан баттар сиқиларди.
Кундан кун уларнинг оиласи бузилишга қараб бораётганини сезарди. Врачлар охирги текширувдан сўнг батамом бола туғолмаслигини унга баралла айтишди. Оиласи бузулишини ҳечам ҳоҳламасди. Чунки у эрини жудаям яхши кўрарди. Аммо уни ёнида қолишини энди уддалолмасди.
Кунлардан бир куни уйида хоналарни супир сидир ишларини бажараётганида эшик қўнғироғи чалиниб қолди. Эшик ёнига бориб, тирқишдан қараганди, эшик ташқарисида бир лўли аёлча турганини кўрди. Унинг қўлида эмизикли болачаси ҳам бор экан.
Роза эшикни ҳоҳламайгина очди.
Лўли аёл кўринишидан 40- 45 ёшлар чамасида эди. Бўйи чўзиқ, сочлари чиройли, оддийгина кийиниб олган. Роза билан салом алик қилиб сўрашдида, боласини иштончаси алмаштириб олишини сўради. Чунки ташқари анчагина совуқроқ эди. Розани олдин кўпчиликдан, агар уйига киргизса ҳамма нарсаларни ўғирлаб кетиши ҳақидаги гапларни эшитганди. Шу орада бироз жимликдан лўли аёл унинг юзига қараб :
-- Қўрқма синглим, менга ҳеч нарсанг керак эмас. Боламни иштончаси алмашираману кетаман.- деди.
-- Хўп киринг .- деди Роза.
Лўли аёлнинг бу гапларига бироз ажабландида, кейин ундан бир қадам ҳам узоқлашмаслигини ва бор нигоҳини унга қаратишини ўйлаб қўйди. Лўли аёл тезгина боласини иштончасини алмаштириб бўлди.
-- Синглим, бир қултум сув берасанми ичгани.- деди лўли аёл.
Мана бошланди деб дея кўнглидан ўтказди Роза. Лекин эмизикли боласи борлиги учун рози бўлди. Ошхонага лўли аёлни ҳам чорлади ва куҳнароқ чўмичга сув солиб берди. Ўша эски чўмич(крушка) рўзғорда деярли ишлатилмасди. Роза лўли аёлга сув бериб бўлгач, ахлатга ташлаб юборишни ўйлаганди. Лўли аёл сув ичаётган маҳал болачаси йиғлай бошлади. Сувни тезгина ичиб олдида, боласини овутиш учун қўлида тебратди. Болача баттар шовқин солиб йиғлай бошлади.
-- Қорни очди шекилли,- дегач,
Роза ҳозир барибир яна рухсат сўрайди шу учун ҳам деган хаёл утиб :
-- Майли болангизни эмизиб олинг, кейин тезроқ жўнанг, мени ишларим бор.- деди.......
Давоми 14:15 да
20 784
Рак сизни бир умрга четлаб ўтади қачонки ифторлик ёки саҳарликда бу мевадан 1 бўлак есангиз ❗️
АҚШ соғлиқни сақлаш институти Кимёвий дорилардан 10.000 маротаба кучли мева ҳақида маълумот берди. Бу мева Европа мамлакатларида орзу бўлган, бизда эса бир тийин турадиган мужизавий мева экан.
Рак ҳужайраларини ўлдирувчи бу мева кимёвий муолажадан 10.000 маротаба кучли экан. Бу мўжизавий мева... Давоми👇
20 784
Худди шу пайт темир эшик очилгандай бўлди.
Бу эрим эди!
Бошқа биров бўлиши мумкин эмас!
Мен жон ҳолатда атрофга алангладим. Нимагадир ишни бирдан болтадан бошламайин деган қарорга келдим. Аввал иккаласини юзлаштириб.
Кўзим ошхона эшиги ёнида турган чиқиндилар солинган пақирга тушди. Пақир ичида битта бўш конüяк шишаси бодринг помидорлар тухум пўчоқлари кўринди.
Шахт билан оғиргина челакни кўтардиму кириш йўлагига отилдим.
Аллақачон ичкарига кириб олган эрим энди энгашиб туфлисини ечаяпти экан.
Кўзимга ҳеч нарса кўринмасди. Алам устида жон-жаҳдим билан челакни эримнинг бошига солдим.
Челак даранглади. Ичидаги нарсаларнинг бир қисми эримнинг бошига устига сочилди.
Эрим мункиб кетди аммо йиқилмади. Бир амаллаб қаддини ростлади.
Шу даражада қаттиқ урибманки.
Эримнинг чаккасидан қон оқарди. Þзида бодринг-пиёз пўчоқлари. Усти-боши чиқинди.
Эрим чайқалиб кетди ва мувозанатини йўқотиб гурсиллаб йиқилди.
Мен қасос онлари етиб келганини ўйлаб нафрат билан унинг юзига қарадим.
Аммо.
Бу менинг эрим эмас эди.
Бу эримнинг энг яқин ўртоғи Муроджон эди.
КИМ КИМГА ХИЁНАТ ҚИЛДИ?
Бироқ мен ҳатто ҳайратланишга ҳам улгуролмадим.
Худди шу маҳал зиналардан кимнингдир тапиллаб шоша-пиша чиқиб келаётгани эшитдим.
Зум ўтмай йўлакда ранг-қути қув ўчган Лобар пайдо бўлди ва ўша ерда турибоқ менга қараб бақирди:
Улгурдимми?
Лекин мен жавоб бермасимдан бурун Лобарнинг кўзи ерда узала тушиб ётган эркакка тушди.
Лобар жон аччиғида
Содиқжон ака! деганча эркакка отилди.
Айтганимдай бу унинг Содиқжон акаси эмасди.
Чиқиндига беланиб, чаккасидан қора қони оқиб ётган эрини кўрган Лобарнинг эсхонаси чиқиб, кўзлари ола-кула бўлиб кетди.
Шу лаҳзада эса ванна ичида қоронғуликда ўтирган бояги манжалақи эшикни гурсиллатиб урди ва бор овозда
Муроджон ака! Келдингизми? деб бақирди. Қутқаринг мени псих хотинингиздан!
Ҳаммаси аралаш-қуралаш бўлиб кетгандай эди.
Аммо бизнинг бошимизга тушган савдолар шу билангина тугамаган экан.
Мана шу ғавғонинг устига қўлида одатда сафарларга чиққанда олиб кетадиган каттагина жомадонини кўтарган эрим келиб қолди!
Хуллас воқеа бундай бўлган экан.
Эрим чиндан ҳам хизмат сафарига кетаётган экан. Лекин бундан хабар топган Муроджон ака Уйингнинг калитини бер иш вақти озгина дам олишга кирарман деб туриб олган. Содиқжон акам ҳайрон бўлган, лекин барибир калитни берган.
Малласоч жувон эса Муроджоннинг янги котибаси экан.
Уйни уч кун тозаладим ўзиям.
Барибир ниманингдир ёмон иси ўрнашиб қолгандай, ҳеч уйга киргим келмасди. Назаримда бу хиёнатнинг иси эди.
Эримга ҳам аввал ишонмадим. У қасам ичиб, ҳар бир гапини юзлаб далиллар билан исботлаб ташлашга уринарди. Ҳатто у киши хизмат сафарида бўлган жойларга ҳам бориб келдик.
Энг қизиғи.
Энг қизиғи, менинг кутганимнинг буткул аксича, Муроджон билан Лобар ажрашишмади.
Улар ҳамон бахтиёр эр-хотин. Кўпчиликка ибрат.
Ҳамма уларни ҳамон ҳавас билан тилга олади.
Ўзларини бир кўрсангиз эди, сиз ҳам бунга иқрор бўлардингиз. Меҳрибонликда эр хотинидан ўтган, хотин эридан. Бир-бирларига меҳр билан муҳаббат билан боқишадимией.
Фақат нимагадир мен уларни бу аҳволда кўрсам ўз-ўзимдан уялиб кетавераман.
Балки шу сабаблилдир, кейинги пайтларда ҳамманинг ҳурмат-эътиборига сазовор бу бахтиёр оила билан борди-келди қилмай қўйдик.
Шуниси бизга маъқулроқдай.
Бизнинг оиламизда эса.
Билмадим, балки янглишаётгандирман, аммо ўша воқеадан кейин оиламизда нимадир дарз кетгандек. Бўлмаса юрган биров, хиёнат қилган биров.
Лекин барибир нимадандир кўнглим тўлмайди. Баъзан Муроджон нима учун айнан бизнинг уйни танлаган? Демак тилларинг бир бўлган! деб эрим билан жиқиллашиб оламан. Содиқжон акам куйиб-пишиб ўзини оқлашга тушиб кетади, ота-онасини ўртага қўйиб қасамлар ичади.
Буларни эшитиб сал таскин топгандай бўламан.
Лекин бу туйғу вақтинча эканини сезиб тураман. Зеро уч-тўрт кун ўтиб, бари бошидан бошланади.
Шундай пайтлари Лобарни ўйлайман. Нимагадир унга ачинаман. Ачиниш баробарида йиғлаб-йиғлаб оламан.
Ҳа, биз аёллар шунақамиз. Бизни тушуниш қийин.
ТАМОМ
Дилрабонинг дил сўзларини Абдуқаюм Йўлдошев қоғозга туширди
Тамом
20 784
🔥Қизинг бўлса...
Юзларингдан аримайди кулгуларинг,
Меҳр билан тўлиб-тошар туйғуларинг,
Қучоқласа тарқаб кетар қайғуларинг,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Зулмат бўлсанг тонг мисоли очиласан,
Юлдуз бўлиб йўлларига сочиласан,
Сочларини ўрмоқликка шошиласан,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Жажжи қўллар юзларингни силаб қўяр,
Онасидек сенга соғлик тилаб қўяр,
Юрагингга шодлик ипин улаб қўяр,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Йироқ кетсанг ҳаёлингдан тушурмайсан,
Кўрганингда қувончингни яширмайсан,
Шўхлик қилса танбеҳингни оширмайсан,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Ҳовли жойинг кошонага ўхшаб қолар,
Уйинг тўри боғ мисоли яшнаб қолар,
Исминг қўшиб дуоларни бошлаб қолар,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Не сўраса келтирасан қўлинг очиқ,
Борай десанг манзил ўнгу сўлинг очиқ,
ИншаАллоҳ жаннатларга йўлинг очиқ,
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
Қучоқласа тарқаб кетар қайғуларинг...
Қизинг бўлса биродарим қизинг бўлса...
✍Зоҳид Зиё...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
20 784
‼️Фақат қизлар кирсин. Эрингиз доим сизни дейишини истасангиз зўр сирларини ўргатамиз💋 Факат бизда 👌👌👌
КИРИНГ👇👇👇👇
https://t.me/+q9pvbdTjS6xjOTli
https://t.me/+q9pvbdTjS6xjOTli
https://t.me/+q9pvbdTjS6xjOTli
20 784
Хуллас, бу эр-хотиннинг садоқатига, меҳрига, муҳаббатига тасаннолар айтмай илож йўқ эди. Ҳамма қатори мен ҳам уларга ҳавас қилардим ва тез-тез бу Лайли-Мажнунни эримга ибрат қилиб кўрсатардим:
— Ўртоғингизни қаранг! Хотинини бошига кўтаради-я, бошига! Икки соат кўрмаса соғиниб, тентакка ўхшаб қолади! Оила дегани шундай бўлса-да...
Тўғриси, кўп масалаларда Лобарга маслаҳат сўраб мурожаат қилардим. Бу гўзал жувоннинг оқилалигига ҳам тан берардим. Бир сўз билан айтганда, Лобар билан Муроджон бир-бирига узукка қўйилган кўздай муносиб эдилар. Ҳеч ким уларни бир-биридан айро тасаввур этолмасди.
Нима қилай, дунё кўзимга қоронғи кўриниб турган маҳали биирнчи бўлиб аблаҳ эримни эмас, оиласидан бахт топган гўзал, оқила Лобарни эсладим.
Лобарга қўнғироқ қилдим. Аммо у қўл телефонини кўтаргандан кейин ҳам бир неча сония нима дейишни билмай, энтикиб туриб қолдим.
Қўл телефонида рақам пайдо бўлган шекилли, ниҳоят Лобарнинг ўзи:
— Бу сизмисиз, Дилрабо? — деди. Индамай турганимни англагач эса хавотир билан сўради: — Тинчликми, дугонажон.
Мен аранг лабларимни қимирлатдим ва ўлимга маҳкум қилинган асира янглиғ садо бердим:
— Мен эримни ўйнаши билан тутиб олдим...
Лобар ҳам бир зум жим қолди. Кейин оҳиста сўради:
— Энди нима қилмоқчисиз?
— Ўлдираман! — дедим.
— Кимни? — ҳайрон бўлиб сўради Лобар.
— Иккаласини ҳам! — дедим пичирлаб.
— Тўхтанг, тўхтанг, — деди Лобар шошиб. — Аввал ўзингизни босиб олинг. Ўлдириш қочмайди.
— Барибир ўлдираман! — деб шивирладим қатъийлик билан.
— Ўлдириш қочмайди, — дея такрорлади Лобар. — Аввал бу хиёнатнинг сабабини аниқлаш керак.
— Хиёнатда... сабаб бўладими? — дедим довдираб.
— Албатта-да, — таъкидлади Лобар. — Одатда, эр киши уйида ёки хотинида етишмаган нарсани кўчадан, бошқа аёлдан излайди. Келинг, Содиқжонни бу йўлга бошлаган сабаблар ҳақида гаплашайлик.
— Мен ҳеч нарсани билмайман, Лобар опа, — дедим довдираб.
— Сизни тушунмаяпман, — деди Лобар хавотирланиб.
— Бундай кун сизнинг бошингизга икки дунёдаям тушмайди. Шунинг учун мени тушунинишингиз қийиндир. Лекин мен...
Ортиқ гапира олмай қолдим. Томоғимга муштдай бир нима келиб тиқилганди.
— Тўхтанг, шошманг! — деб қолди Лобар. — Мен ҳозир етиб бораман. Биргаликда хотиржам ўтириб, ҳаммасини муҳокама қиламиз. Иложи бўлса Содиқжон ака билан ўзим гаплашаман...
Лобар ҳамон алланарсаларни куйиб-пишиб гапирарди. Мен гўшакни аппаратнинг ёнига қўйдим ва болтани чангаллаган кўйи аста ванна томон юрдим...
ҚОН ТЎКИЛДИ
Ҳали айтганимдай, бунақа маҳаллари минг титраб-қақшаманг, баъзи лаҳзаларда миянгиз худди соатдай аниқ чиқиллаб ишларкан. Бўлмаса гўшакни жойига қўймаслигим лозимлигини, чунки унда Лобар қўнғироқ қилавериб безор қилишини ўйлаб ҳам ўтирмадим, шунчаки бу ишни беихтиёр бажардим.
Кейин ванна ёнига келдим.
Ичкарида малласоч манжалақи ҳамон сувни шовуллатиб, бир нимани бақириб хиргойи қилганча чўмилмоқда эди.
Ичкаридан ҳаром иси келарди!
Мен... чироқни ўчирдим. Ванна ичи қоп-қоронғу бўлиб қолди.
Бирдан сув ўчди. Кейин ичкаридан манжалақининг нозли овози эшитилди:
— Бунақа ҳазиллмашманг, акажон! Қоронғида бирон нарсани синдириб қўйсам, кейин ўзингиз балога қоласиз севимли хотинингиздан!
Вой “акажон” деган тилларинг узилиб тушсин! Хотини борлигини билиб туриб...
Лекин индамадим.
Жимликдан хавотирланди шекилли, жувон энди сал ҳайиққан оҳангда овоз берди:
— Ўзингизмисиз?
Мана шунда “сичқон-мушук” ўйинини бас қилдим
— Бу менман! — дедим.
— Вой! — деб юборди жувон жон ҳолатда. Кейин ичкари бирдан жим-жит бўлиб қолди.
— Қани у? — дедим.
— Ҳозир келиб қолади... — ахийри садо берди жувон. — Машинамга бензин солай деб кетганди...
Истеҳзоли кулиб қўйдим.
Эрим бечора бир... хотиннинг олдида ўзини бой кўрсатиш учун бирон ўртоғининг машинасини ҳам олиб турганга ўхшайди. Кимникини олдийкин? Тўғри, дўсти Муроджон аканинг “Нексия”си бор. Лекин Муроджон ака ҳеч қачон бунақа ишлар учун машинасини бериб турмаслиги аниқ. Аксинча, эримни уришиб-сўкиб ташлаган, бирамаллаб бу йўлдан қайтарган бўларди. Демак бошқа бировдан олиб турган у ярамас! Сичқон сиғмас инига-ю........
Давоми 11:15 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
20 784
Ўзимча қонли ўч олиш режасини тузишни истардим, аммо ҳозирча буни эплай олмаётган эдим.
Мен эримга қўшиб ўша малла сочли ойимчанинг ҳам боплаб таъзирини беришни истардим.
Лекин қандай қилиб?..
КУНДОШИМ ЎЗ ОЁҒИ БИЛАН КИРИБ КЕЛДИ
Тан олай, саратонда ёққан қордай бу кутилмаган ҳолатдан эсанкираб қолгандим. Бу менинг хотиржам мулоҳаза юритишимга халақит берарди.
Кўзимга кўрингани қон ва яна қон эди, холос.
Истагим ҳам шунга яраша: қонли қасос!
Шу турган ҳолатимда қотиб туриб қолдим.
Ахийри қўрғошиндай оғирлашган оёқларимни аранг судраб, ошхонага ўтдим. Холодилüник эшигини очдим. Кутганимдай, иккита конüяк, биттасининг оғзи очилган, сув, қази-қарта, шоколад ва торт.
Иссиғим чиқиб кетди.
Мен у ёқда юрибман терга ботиб, бу ерда эса Содиқжон ака маишатнинг зўрини қилиб, конüяк ичиб, газагига шоколад еб юрибди!
Столга қарадим. Иккита финжон.
Беихтиёр шивирлаб юбордим:
— Кофе ичишибди, яшшамагурлар!
Ҳолбуки, бу финжонларни эримнинг ўзи 8 мартда совға қилганди. Ўшанда ҳатто мақтаниб:
— Қиш келса, совуқ тушса буларда маза қилиб кофе ичи-иб ўтирамиз, — деб мақтанганди ҳам.
Шу гапларни айтгунча тилгинанг узилиб тушса бўлмасмиди, мунофиқ!
Дастурхонга қўл теккизишга ҳам жирканардим.
Ана шунда...
Ана шунда ташқаридаги темир эшикка кимдир калит солганини эшитгандай бўлдим.
Асаб толаларим бениҳоя зўриққан эди, ҳар бир нарсани кўриб, ҳис қилиб, кўрмаганларимни тасаввур этиб турардим.
Адашишим мумкин эмас эди.
Мен шамолдек елиб бордим ва қишлоқдан ўлай деб кўтариб келган халталарни кўтариб балконга ўтқазиб қўйдим.
Ўзим эса... эшик ортига ўтиб, яшириниб олдим.
Мен ниманидир кутардим.
Ўлай агар, нима кутаётганимни ўзим ҳам билмасдим. Бироқ ҳозир нимадир содир бўлишини сезиб-ҳис қилиб турардим.
Мана, темир эшикнинг иккинчи қулфи ҳам очилди.
Нимадир шиқирлади, тақиллаган товуш эса полга баланд пошнанинг урилганига ўхшарди.
Орадан мен учун йиллардек чўзилиб кетгандек туюлган бир неча сония ўтди ва мен...
Мен кўрдим. Ўз кўзларим билан кўрдим.
Йигирма беш ёшлардаги, елкасига тушган силлиқ сочлари малла, роса бўяб-безанган, торгина, ёқаси ўйиқ қора кўйлаги баданини сириб, қоматини кўз-кўзлаб турган жувон... ҳуштак чалганча, бепарво тарзда кириб келди.
Нима қилишни ҳам билмай қолдим. Аммо ҳамон эшик тирқишидан кўзимни узмасдим.
Аёл ҳуштак чалган кўйи ётоқхонага кириб кетди ва зум ўтмай гулдор халатни елкасига ташлаб чиқдию, ваннахонага кирди-кетди.
Мен жойимда шамдай қотиб турардим.
Ваннадан сувнинг шовуллагани эшитилди.
У... мегажин менинг ваннамда чўмилмоқда эди. Мен олислардан терлаб-пишиб, орзу қилиб келган ваннамда!
Миямга қон тепди.
— Ўлдираман! — дея пичирладим ўзимга ўзим. — Иккаласини ҳам!
Айни дамда дилимда шундан ўзга истак йўқ эди.
Секин ошхонага ўтдим ва тортмадан эрим гўшт майдалаган кезлари ишлатадиган болтача олдим.
Болтачанинг муздай дастаси менга қувват бағишлагандай бўлди.
Оёқ учида бориб, аста, шиқирлатмасдан ваннани устидан қулфладим. Энди эримнинг ўйнаши қопқонда эди. Ичкарида ҳамон сув шовулларди. Манжалақи бир нималарни хиргойи қилганча чўмилмоқда эди.
Миям жуда тез ишларди.
Нимадир қилишим керак эди.
Эрим келадими ёки йўқми? Келса, қачон келади?..
Аста юриб кичкина хонага ўтдим.
Бунақа пайтлари аёл киши кимга ҳам дардини айтарди? Энг яқин, сирдош дугонасига-да.
Эримнинг (Энди у кишини хаёлимда ҳам “Содиқжон акам” деб айтолмасдим) йигирма йиллик қадрдон дўсти Муроджоннинг хотини Лобар билан жуда апоқ-чапоқ эдим. Тўғриси, ҳамманинг бу оилага ҳаваси келарди. Эри хотинига қанчалар меҳрибон, хотини эрига! Ўзиям ярим кун кўришмай қолишса бас, бир-бирини соғиниб ўлишарди! Эр-хотиннинг бир-бирига муҳаббати тилларда достон эди, кўпчилик уларни орқаворатдан ҳам, олдиларида ҳам “Лайли-Мажнун”, қисқароқ қилиб эса “ЛМ” деб аташарди. Худди атайин қилгандай, Муроджон ака айнан шунақа номли сигарета чекарди. Ҳатто бу ажойиб, ҳаммага ибрат бўларли оила ҳақида газетада ёзишган, уларни бир неча маротаба телевизорда ҳам намойиш қилишган......
Давоми 10:00 да
20 784
Ўзим ҳам кутмагандим буни. Ҳудди юрагимнинг бир парчаси шу ерда қолиб кетаётгандай. Ҳолбуки, кетганча ошиқаётгандим-ку.
Қандай эплаган, ҳайронман, келган кунимдан бери мендан айланиб-ўргилиб чарчамайдиган қайнонам катта рўзғор халтасига бир тандир патир ёпдириб берибди. Бошқа бир халтада туршак, майиз, ёнғоқ ва ҳаттоки парвардагача бор.
Бундай меҳрибонликни кўриб кўзларимда ёш пайдо бўлди...
Бечора қайнонам бунгаям қаноат ҳосил қилмабди. Кичик болаларини чақириб:
— Келин бунча юк билан қийналиб қолади, биронтанг обориб ташласанг яхши бўларди, — дея маслаҳат солибди.
Қарасам, бир эмас, иккита қайним мен билан шаҳарга довур келадиган.
Иш қизиган пайти бўлса, бечораларнинг бош қашишга вақти йўғ-у, мен билан саланглашиб юришадими? Шу сабабли бу таклифни дарҳол рад этдим. Сўнг кўзимни лўқ қилиб:
— Автостанцияда Содиқжон акам кутиб олади, шунга келишганмиз, — деб туриб олдим.
Ишқилиб, уларни ишонтирдиму, эски бир автобусда терлаб-пишиб шаҳарга етиб келдим.
Пулни ҳар қанча иқтисод қилишга уринмай, барибир сабрим чидамади — автобекатдан уйга қадар таксида келдим.
Ҳамишагидай, “дом”имиз ҳовлиси бўм-бўш эди. Шунгаям хурсанд бўлдим. Зеро, ҳозир бирон қўшни аёл билан гурунглашиб турадиган аҳволда эмасдим. Чунки ҳамсоялар билан ҳар қандай гурунг, ҳаттоки шунчаки ҳол-аҳвол сўрашиш ҳам энг сўнгги янгиликлар билан қўшилиб камида ярим соат, бўлмаса бир соат давом этишини аниқ биларим.
Тўртинчи қаватга учиб чиқдим ўзиям.
Эшикни ичкаридан ёпдиму, ўзимни қушдай енгил сездим!
Ниҳоят ўз маконимга етиб келдим! Ўз уйинг — ўлан тўшагинг, деб бежиз айтмаганлар ахир.
Уйимнинг ҳар бир қаричи кўзимга ўтдай кўриниб кетди.
Чуқур нафас олдим ва бахтиёр қиёфада деворга суянарканман, ҳозир ваннага кириб, муздай сувда маза қилиб чўмилишимни тасаввур қилдиму, баданим ҳузурдан жимирлашиб кетди.
КУТИЛМАГАН СОВҒА
Бир пайтлар раҳматли онам айтардилар:
— Эрга теккан аёлдан ҳеч нарса қочиб қутулмайди, энди у териси билан ҳам кўра бошлайди.
Тўғриси, бу гапга асло ишонмагандим.
Ўзи доим шунақа бўларкан, бошингга тушмагунча...
Хуллас, энгашиб пойабзалимни ечаётган пайтимда...
Мен аввалига ҳис қилдим. Бегона исни.
Ҳа, бу бегона ис эди ва, адашмасам, аёл кишига тегишли эди. Ҳар қалай, бунақа ўткир ҳидли атирни ишлатмаслигим аниқ эди.
Содиқжон акам ҳам ҳеч қачон бунақа ҳид таратиб юрмаган.
Бирдан бўшашиб кетдим.
Туфлимни апил-тапил ечдиму, нарсаларни шу ерда қолдирган кўйи ётоқхонага отилдим.
Кўнглим бир нарсани сезган экан...
Ётоқхонада бу ҳид даҳшатли даражада ҳамма жойни эгаллаб олган эди.
Бўғилиб кетдим. Аммо энг даҳшатлиси ҳали олдинда эди.
Менинг... бизнинг тўшагимизда биров ётгани аниқ-тиниқ кўриниб турарди. Ғижимланган кўрпа дивандан сирғалиб, пастга тушиб қолган. Оппоқ чойшаб беҳаёларча очилган...
Нима қилишимни билмай қолдим.
Кўнгилда эса битта, биргина истак: “Ҳозир ошпичоқни оламану, Содиқжон акамни қиймалаб ташлайман!..”
Беихтиёр пичирлаб юборибман:
— Мана, қанақа экан эржонимнинг хизмат сафари...
Аёл кишининг қонида борми изқуварликка мойиллик ёки бунақа пайтлари яширин истеъдодлар очилиб кетадими, ҳайтовур, мен энгашиб, нимагадир хонага тўшалган гиламни диққат билан кузатиб чиқа бошладим. Нима излаяпман, ўзим ҳам билмасдим.
Йўқ, тезда топдим. Бу яна бир далил эди — аёл кишининг узун-узун соч толалари. Қўнғиртоб. Демак бўялган. Демак “модница” жувонлардан.
Беихтиёр Содиқжон акам бир-икки маротаба ишдан шундай қизларнинг рангли суратлари туширилган журналларни олиб келганини эслагандим.
Ўшанда:
— Ҳа, тинчликми, маллавойларни кўтариб қопсиз? — деб сўрагандим ҳам.
Эрим:
— Ҳа, энди булар гўзаллик тимсоллари, санъат асари, — деб қутулгандим.
Демак, ўша пайтлариям кўнгли суст кетиб юрган.
Демак, хизмат сафари баҳона мен оми, бефаросат хотинидан қутулгану, шартта биттасини бошлаб келган!
Ким билади, қачондан бери юради! Ким билади, қаерларга бирга боришган!..
Тутақиб кетдим. Аста-секин кўзимга қон тўла бошлади......
Давоми 9; 00да
20 784
Рак сизни бир умрга четлаб ўтади қачонки ифторлик ёки саҳарликда бу мевадан 1 бўлак есангиз ❗️
АҚШ соғлиқни сақлаш институти Кимёвий дорилардан 10.000 маротаба кучли мева ҳақида маълумот берди. Бу мева Европа мамлакатларида орзу бўлган, бизда эса бир тийин турадиган мужизавий мева экан.
Рак ҳужайраларини ўлдирувчи бу мева кимёвий муолажадан 10.000 маротаба кучли экан. Бу мўжизавий мева... Давоми👇
