SevenHells
Kanalga Telegram’da o‘tish
461
Obunachilar
-124 soatlar
-27 kun
-730 kun
Postlar arxiv
461
و من وقتى اين موقه از روز 70 صفه م مونده
و تازه کتابو باز مى کنم، چشمم به متنش ميوفته و تنها کارى ک ازم بر مياد اينه که با صداى هرى استايلز بگم :
Right now...everything is new to me :)))
461
آنقدر عصبانی ام که خیلی لفظ مناسبی نیست. چند ظرف را شکستم. فحش دادم. داد زدم. مشت هایم را کوبیدم دیوار و فایده نداشت. هنوز هم عصبانی ام. به فکر نبودنم. که قهر کنم با همه ی دنیا و بعد ساکت بروم سرکار در حالی که فکم منقبض میشود از عصبانی بودن و چاقوی زنجانی اصل توی جیبم را لمس میکردم و اولین کسی که بهم لبخند میزد را میکشتم. بعد دومین کسی که نگاه میکرد با تعجب را. بعد سومین کسی که داد میزد را. و بعد هر کس که به من کار داشت. اصلن آنقدر عصبانی ام که اگر الهه ی مرگی چیزی بودم می رفتم بالای سر کره ی زمین می ایستادم و جیغ میزدم و جیغ میزدم و تک تک کائنات را محکوم به مرگ میکردم و همه چیز را به آتش می کشیدم و بعد منظومه ی شمسی را مثل یک تکه کاغذ مچاله میکردم و بعد کل کهکشان را پاره میکردم و جیغ میزدم و جیغ میزدم و جیغ میزدم. جیغ عادی هم نه. طوری جیغ میزدم که دیوار صوت بشکند و گوش های فلک کر شود و مایع توی گوشتان به جوش بیاید و بااااز هم جیغ میزدم. بعد چشم هایم سفید میشد و موهایم مشکی و بلند و تمام جهان را پر میکرد و داس مرگم را نگه میداشتم و به جهان نگاه میکردم که دارد از درد به خود میپیچد و بعد باز هم عصبانی بودم و جیغ میزدم. آنقدر که صورتم متلاشی شود. به شکل تکه های تیز و برنده ی سیاه. و بعد بدنم همچنان از خشم می لرزید و از خشم متلاشی میشد. و خدا را شکر کنید که نه الهه ی مرگی چیزی ام نه چاقوی زنجانی دارم و نه میروم سرکار و فقط زورم به ظرف های ملامینی عهد عتیق مادرم میرسد.
