SevenHells

- فریب ایکاروس

مطمئنم جایی در این دنیا، یک ویولون نوایی را نواخته است که قرار است با شنیدنش تمام زندگی‌ام شسته شود و از غم و دلشوره و خستگی پاک شوم. اما هنوز پیدایش نکرده‌ام. شاید هم وقت پاکی‌ام نرسیده باشد. کسی چه میداند؟

آدمای خوشگلی که نمیدونن خوشگلن، خیلی خوشگل‌ترن. آدمای ابلهی که نمیدونن ابلهن خیلی ابله‌ترن. آدمای پرحرفی که نمیدونن پرحرفن، خیلی پرحرف‌ترن. انگار ندونستن همه‌چیو بیشتر میکنه!!!

کیک بهشتی‌ترین خوراکی روی زمینه. البته بعد از انبه. 🙂

یک اصطلاحی داریم به اسم خودکشی پارادوکسیکال. برای کسایی پیش میاد که خیلی خیلی افسرده‌ن، اونقدر که اگه زخم معده هم بگیرن انگیزه‌ای ندارن تا یه چیزی بخورن، کلا انگیزه هیچیو ندارن، و معمولا توسط اطرافیان برای درمان آورده میشن. بعد از چند جلسه که حالشون بهتر میشه، دیگه مثل قبل بی‌حال و خمیر نیستن و یک سری کارها رو انجام میدن، چون یکم انرژی بیشتری حس میکنن. یک بخش عظیمی از این افراد، هنوز نقشه‌های خودکشی قبلیشون رو به یاد دارن. نقشه‌هایی که توان نداشتن اجراش کنن از بس حالشون بد بود ولی الان که یکم بهترن و میتونن، خودشون رو میکشن! غم‌انگیزترین چیزی بود که در طول تحصیلم یاد گرفتم و من رو یاد تمام فرصت‌هایی انداخت که از خودمون میگیریمشون، فقط چون امیدی نداشتیم و تمام یک زندگی رو با یک تصمیم از روی صفحه احتمالات خط زدیم. نه که اتفاقای خوب حتمی هستن، نه. ولی ما به همون ۱۰ درصدشم ایمان نداشتیم انگار...!

مار میخوام مار میخوام مار میخوام.

من روحم تا ابد چیپه. ممکنه برم خاویار بخرم تهش بگم یه تخفیفم اگه میشه بدید.

Overthinking is my poison.

بعضی آدم‌ها انگار عزت نفس براشون معنی نداره. وقتی آزارتون میدن، هرچقدر بگید نکن، نگو، اذیت میشم، حتی تحقیرشون هم بکنید باز هم اصرار میکنن به ادامه دادن و گاهی هم به هدفشون میرسن. بعضیا به این دسته از آدم‌ها میگن موفق و پافشار بر تصمیمات ولی من یهشون میگم احمق و کاپ حماقت رو که با تصمیم‌های نادرست پی در پی با عرق جبین و خون و سختی به دست آوردم، دودستی تقدیمشون میکنم.

اگر مستقیم خنجر دربیارید و سینه‌م رو بشکافید و قلبم رو در ثانیه‌های آخر زندگیم، جلوی چشمم بندازید توی سطل آشغال کمتر بهم برمیخوره تا وقتی دارم باهاتون صحبت میکنم جوابمو ندین.

ملت عشق، بیشعوری، قلعه حیوانات و شازده کوچولو کتاب‌های مورد علاقه من هستن. هرکسی که بیشتر از ۴ جلد کتاب خونده باشه:

“Of all the words of mice and men, the saddest are, "It might have been.” ― Kurt Vonnegut

گاهی تنها فاصله بین آدم و رویاهاش یه پریدنه و یک کمال‌گرا، اکثر اوقات نمیپره. چیزی که واضحه اینه که اون کمال‌گرا متوجه نیست که نرسیدن هم بعضی‌وقتا جزو آپشن‌هاست و بطرز طعنه‌آمیزی همین تفکر مانع رسیدنش به اهدافش میشه. سلام. من کمال‌گرا هستم. 🤡

تصور کن بعد از تلاش‌های مکرر برای غلبه بر مشکلات فیزیولوژیکت حامله شدی، و بعد به زور بچه‌ت رو در تاریخ ۹/۹/۹۹ به دنیا آوردی و بچه‌ت نارس بوده و با کلی هزینه و بدبختی زنده نگهش داشتی و اسمشو گذاشتی اسکندر تا وقتی بزرگ شد همکلاسیاش بخاطر حماقت مامانش مسخره‌ش کنن و خودش هم بخاطر حماقت تو و نارس به دنیا اومدنش مشکلاتی فراتر از اذیت شدن توسط همسالانش داشته باشه و تو بمونی و یک اسکندر افسرده و یک روز که داره برات گریه میکنه و از درداش میگه، ناگهان، در اون لحظه تاریخی متوجه یک نکته مهم بشی. مهم‌ترین چیزی که به زندگیت معنا میده. توی اون لحظه مهم و متحول کننده تو به تاریخ به دنیا اومدن اسکندر فکر نمیکنی بلکه داری به این فکر میکنی که عقل هم چیز خوبی بود ولی متاسفانه نداشتیش. 🙂

دل و دماغم رفته است. مثل حوصله و امید و سایر چیزها.

Everytime I'm heartbroken, I think of this...

میدونید؟ طبل بودن راحت‌تر از طبل زدنه. خیلی راحت‌تر. توی دنیایی که خیریه‌های مربوط به پایان دادن به گرسنگی کودکان آفریقایی، بین خیرینش غداهایی پخش میکنن که یک بچه آفریقایی توی رویاهاش هم جرئت دیدنش رو نداره، ارزش اینه که پاشی بری آفریقا و با دست خودت نون پخش کنی. وقتی بچه‌ت مخالفت خاصی با ایدئولوژیت نداره و مسیر تورو میره خیلی ساده‌تره که بگی "من به همه عقاید احترام میذارم" تا وقتی که تمام چیزهایی رو انتخاب میکنه که تو جرئت فکر کردن بهشون رو هم نداشتی. ساده‌ست که وقتی کسی به غلط شما رو کتک نزده بگید "من مخالف خشونت در هر سطحی هستم". متوجهید؟ نسلی که بیشتر عمرش لای پر قو و دور از هر اتفاق ناخوشایندی بزرگ شده و وقتی پاش زخم شده مامانش دوییده پاشو بوس کرده خیلی طبل‌تر از نسلیه که وقتی خورده زمین بهش گفتن دوچرخه سواری کردن ریسک افتادن رو هم همراهش داره پس یا دوچرخه سواری نکن یا گریه نکن. گوشی دستته؟ طبل نباشیم. 🌚