حــرفــــ دل

. من دوست داشتم کسی بود که مرا می‌فهمید... کسی بود که می‌فهمید چقدر بیش از توانم جنگیدم، کسی بود که می‌فهمید، چقدر گذار از خیلی چیزها برایم سخت بوده، کسی بود که می‌فهمید چقدر بغض، پشت لبخندهام پنهان کرده‌ام و کسی شانه‌هام را محکم می‌فشرد و می‌گفت: می‌فهمم چه روزهای سختی پشت سر گذاشتی و چقدر جسورانه با همان پاهای خسته و دست‌های لرزانت ایستادی و اوضاع را درست کردی. من دوست داشتم کسی بود که مرا می‌فهمید، کسی بود که نگرانم می‌شد، کسی بود که رنج‌هام، غمگینش می‌کرد و تمام تلاشش را به کار می‌گرفت تا من، لابه‌لای اینهمه دشواری و اندوه، احساس خوشبختی کنم. من دوست داشتم کسی برای تمام زمان‌هایی که از خودم گذشتم، دوست‌ترم می‌داشت و به‌خاطر تمام نیازهایی که سرکوب کردم محکم‌تر در آغوشم می‌فشرد. کسی که می‌دانست من هم می‌توانستم حواسم فقط به خودم باشد، می‌توانستم خودخواه باشم، می‌توانستم فقط نیازهای خودم را ببینم، می‌توانستم فقط به آرامش و حالِ خوبِ خودم فکر کنم. من دوست داشتم کسی بود که مرا با تمام بغض و اندوهی که داشتم، محکم در آغوش می‌کشید و آرام می‌کرد... @gitmit

آرزو میکنم یه‌ روز به خودت بیای و ببینی با آدمی تو رابطه‌ای که انگار نسخه دومِ خودته، یه آدم که شبیهِ تو به دنیا نگاه میکنه و راحت میتونی حرفاییو بهش بزنی، که قبلاً فقط تو ذهن خودت مرورشون میکردی... @gitmit

. دکتر گوشِت با منه؟ دل نازک شدم!!! مدتیه واسه خودم کلا یه تیکه ابر شدم... همه می گن مال آب و هواست، میگن هوای شهر کثیفه، اگه بارون بیاد همه مریضی ها خوب میشه! دل نازکی مریضیه دکتر؟ باید نمونه برداری کنین؟ آزمایشی بدم؟ میشه جراحی کنین ابرهای گلوم رو دربیارین؟ می دونم خطر داره اما خطرش کمتره از حرفهایی که قورت میدیم! من خیلی خسته شدم... دیگه خسته شدم از این همه شبا، از این همه روز از این همه هی درست میشه، نترس گفتن ها به خودم!!! اصلا آدم دلش میخواد بترسه... دلش میخواد ابر بشه، بباره و تموم بشه... @gitmit