Paradox

نقاش قوی جهان خود را خلق می‌کند نقاش ضعیف جهان موجود را می‌آراید.

Gabriel Pacheco Surrealist painter 1973

‏“تنهایی، حالی است که در آن کمتر از همیشه تنهاییم!” - لارس اسوندسن عکس: استپان ژوبکو

:)))

دوستت دارم وپنهان کردن آسمان پشت میله های قفس آسان نیست.. شمس لنگرودی

به لحاظ جزئیات 🫡

دلم نیومد ازین شاهکار هم بی‌نصیب بمونید. همین داستان جودیت و هولوفرنس رو کاراواجو هم خلق کرده. با جذابیت بیشتر و حرفه‌ای‌تر.

چنداثر دیگه هم ببینید. پس تشخیص نقاشی‌هایی که مربوط به سبک باروک هست کار چندان سختی نیست. مشخصه‌ی اصلی اینه که نور بر تمام صحنه احاطه نداره، گویا نقاش یک پرژکتور در گوشه‌ای از تصویر قرار میده و انتخاب میکنه چه زاویه‌ای روشن باشه. در سبک کلاسیک باروک همیشه داستانی در پشت نقاشی‌ها هست. اسطوره‌ها نمادهای دینی و... یعنی موضوع نقاشی بعیدهه شامل زندگی روزمره باشه. بجز بخشی از دوران باروک در هلند. کیفیتی رنگ‌ها و جزئیات بسیار بالا و شفافه. بسیار به عکس‌های امروزی شبیه هستن و مثلا با سبک اکسپرسیونیسم که از ضربات درشت و سنگین با قلم‌مو استفاده میشه اینجا خبری نیست. امیدوارم مفید بوده باشه.

استفاده گستاخانه از رنگ یکی دیگه از مشخصه‌های سبک باروک محسوب میشه. به حالات هر سه کاراکتر دقت کنید. گویی اگر چند ثانیه بعد رو نقاشی می‌کشید سر جدا شده بود، تا این اندازه در جزئیات موفق بوده. حتی پاشش خون کاملا از هندسه تبعیت میکنه! بهتی که در نگاه هولوفرنس هست، خشمی که در فشار انگشتان جولیت می‌بینیم تماما یک اثر بی‌نظیر رو جلومون قرار میوه

در سبک باروک اساسی‌ترین مسئله تابش و زاویه‌ی نوره. سایه‌ها گاهی اوقات تاثیر بیشتری از نقاط نورانی دارن. اِلِمان بعدی حرکت در تصویره. شما در نقاشی‌های عصر باروک پرتره نمیبینید هیچوقت، هر اثر طوری خلق شده که انگار یک شات از زندگیه. یعنی هیچکدوم از کاراکترها منتظر این نیستن که توسط مولف خلق بشن:)

چند کار دیگه از آرتمیزیا ببینید. زنان محوریت داستان اون هستن. اما در مورد سبک باروک. بنظرم یکی از درخشان‌ترین دوران‌های هنر نقاشی محسوب میشه. (بعدن سراغ کاراواجو هم میریم که غول قرن ۱۷ بوده و تا حدی میشه گفت استاد و الگوی ارتمیزیا هم هست)

اما در مورد خود آرتمیزیا اون اولین زن نقاشی بود که به عضویت آکادمی Accademia di Arte del Disegno در فلورانس دراومد. در سال ۱۶۱۲ وقتی آرتمیزیا ۱۷سال سن داشت پدرش از  آگوستینو تاسی خواست که به ‌طور خصوصی به دخترش نقاشی یاد بده. اما در طی آموزش تاسی به همراه یه مرد دیگه به اسم “کوسیمو کورلیس”، به آرتمیزیا تجاوز جنسی میکنن. همین امر باعث میشه آرتمیزیا در تمام آثارش قدرت زنان و غلبه‌ی اونها بر مردان نیرومند رو نمایش بده. خیلی از منتقدین بر این باورن که در واقع جودیت در این نقاشی خودنگاره‌ای از خود آرتمیزیا ست که در حال انتقام گرفتن از آگوستینو تاسی است.

بنا بر روایت کتاب مقدس عهد عتیق، جودیت بیوه زنی زیبایی بوده که پس از محاصره شهری که در اون ساکن بود برای اینکه وحشت رو از ساکنین مؤمن شهر دور کنه، اعلام می‌کنه که بنا بر مشیت خداوند می‌تونه دشمنِ مردم و شهرِ تحت محاصره توسط هولوفرنس را نابود کنه. بنابراین بطور مخفیانه به اردوگاه دشمن میره و موفق میشه سرِ هولوفرنس را در خواب ببُره، با کشته شدن سردار بزرگ به دست یک زن، ارتش هولوفرنس سراسیمه و آشفته میشه و بدین ترتیب شهر از محاصره نجات پیدا میکنه

شاهکار خونین آرتمیزیا جنتیلسکی شاید بهترین عبارت برای این نقاشی از آرتمیزیا جنتیلسکی «شاهکار خونین» باشه نام اثر: «جودیت هولوفرنس را سر می‌بُرد» یکی از شاخص‌ترین آثار سبک باروک. در قرن ۱۷ که زنان هنرمند در جامعه پذیرفته نشده بودن میشه گفت کارهای آرتمیزیا سنگ بنای هنر فمینیستی در جهان هم شد. اما داستان این نقاشی چیه؟ این اثر یک قسمت از کتاب “جودیت” در کتاب مقدس عهد عتیق را روایت میکنه که در اون، قتل هولوفرنس، ژنرال آشوریان توسط قهرمان اسرائیل، را بازگو میکنه. این نقاشی نشان دهنده لحظه‌ایه که جودیت به کمک خدمتکارش، سر هولوفرنس را بعد از مستی در خواب می‌بره.

امروز میخوام داستان یکی از خفن‌ترین آثار نقاشی در قرن ۱۷ رو براتون بازگو کنم