Echoes

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است #حافظ @e_choes

سایه ها، زیر درختان، در غروب سبز می‌گریند شاخه‌ها چشم انتظار ِ سرگذشت ابر و آسمان، چون من، غبار آلود دلگیری باد، بوی خاک ِ باران خورده می‌آرد سبزه‌ها در راهگذار ِ شب پریشانند آه، اکنون بر کدامین دشت می‌بارد؟ باغ، حسرتناک ِ بارانی ست چون دل من در هوای گریه‌ی سیری... #سایه @e_choes

کیارستمی: این دیالوگ رو عصبانی نگو... با دلخوری بگو!!! ژولیت‌بینوش: فرق‌شون چیه؟؟ کیارستمی: دلخوری توش عشق داره... #عباس_کیارستمی @e_choes

هر کس با معیارهای خود ما را می‌سنجد ... معیارهایی عموماً شبیه متر خیاطی، و ما باید این حقیقت را بپذیریم که: هیچ کس اجازه نخواهد داد تا از او بلندتر باشیم. #شوپنهاور جهان و تأملات @e_choes

وقتی دارم برای خودم مشروب میریزم، به این فکر میکنم که، مشکل نوشیدن اینه که وقتی اتفاق بدی میافته، مینوشی تا فراموش کنی، وقتی اتفاق خوبی میافته، مینوشی تا جشن بگیری، و وقتی هیچی اتفاق نمیافته، مینوشی تا اتفاقی رخ بده. #بوکوفسکی @e_choes

همیشه باید مست بود. تنها چیزی که مهم است، و تنها مسئله این است. اگر نمی خواهی سنگینیِ وحشتناکِ بارِ زمان را احساس کنی، که شانه هایت را خُرد کرده پشتت را خم می کند، باید بی وقفه خود را مست کنی. اما مست از چه؟ از شراب، از شعر، از فضیلت، از هر چه که دوست داری. فقط باید خودت را مست کنی. و اگر یک جایی، بر پلکانِ قصری، یا بر علف هایِ سبزِ گودالی، یا در تنهاییِ غم انگیزِ اتاقت، به خود آمدی، و دیدی مستی ات کم شده، یا بِالْکُلّ از سرت پریده است، از باد، از موج، از ستاره، از پرنده، از هر چیزی که می گریزد، از هر چیزی که آه می کشد، از هر چیزی که سخن می گوید، از همۀ آنها بپرس اکنون چه وقت است. آن گاه باد، موج، ستاره، پرنده، ساعت، همگی خواهند گفت: وقتِ آن است که خود را مست کنی! پس اگر نمی خواهی بَرده ای قربانیِ زمان باشی، خودت را مست کن؛ دائم خودت را مست کن! از شراب، از شعر، از فضیلت، از هر چه که دوست داشته باشی. ملال پاریس #شارل_بودلر @e_choes

پس از دو هزار سال وضع زندگی بشر به کلی تغییر کرده بود و احتیاجات زندگی برطرف شده بود. ولی تنها یک درد مانده بود، یک درد بی دوا و آن خستگی و زدگی از زندگی بی مقصد و بی معنی بود. سوسن علاوه بر کسالت زندگی که ناخوشی عمومی و مسری بود یک ناخوشی دیگر هم داشت و آن تمایل او به معنویات بود که خودش نمی دانست چیست، ولی آن را دنبال می کرد. س گ ل ل #صادق_هدایت @e_choes

دیگر هیچ دلیلی برای زندگی کردن برایم نمانده. همه دلایلی را که آزمودم بیهوده بودند و نمی‌توانم دلیل دیگری بتراشم. من هنوز جوانم. هنوز آن قدر توان دارم که از نو شروع کنم. ولی چه چیز را باید از نو شروع کنم ؟ تهوع #سارتر @e_choes

‍ در خاطرات هرکسی، چیزهایی است که به هیچ کس نمی گوید، فقط برای دوستانش بازگو می کند. مسائلی هم هست که حتی به دوستان نمی شود گفت و آدم فقط برای خودش می تواند بازگو کند، عین راز است... اما سرانجام چیزهایی هم هست که انسان حتی می ترسد برای خودش هم آشکار کند. #داستایوفسکی یادداشت های زیرزمینی @e_choes

‏احترام به عقاید یعنی من به محدودیت هایی که برای خودت گذاشتی احترام بگذارم نه به محدودیت هایی که میخواهی برای من بگذاری! @e_choes

ترجیح می دهم مردم از "چیزی که هستم" متــنـفر باشند تا اینکه عــاشــق "چیزی که نیستم" بشوند... #کرت_کوبین @e_choes

شاید یک شخص آن‌چنان که میل به درک شدن دارد، میل به دوست داشته شدن نداشته باشد. #جورج_اورول @e_choes

آگاهی یعنی چه؟ مثلا من میدانم که تولستوی هستم،نویسنده ام،زن وبچه دارم، موهایم سفیداست وصورتم زشت. ریش بلندی هم دارم. اینها را درشناسنامه ام هم می نویسند. اما درباره روح آدم درشناسنامه چیزی نیست. درباره روحم فقط یک چیز میدانم :می خواهد به خدا نزدیک باشد. اما خدا چیست؟ خدا آن است که روح من ذره ای از وجود اوست. همین ودیگر هیچ. هرکس که درپی اندیشیدن صرف باشد،مشکل بتواند به خدا ایمان آورد،درحالی که خداشناسی تنها با اندیشیدن ممکن است. #تولستوی اعتراف من @e_choes

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ پرسید: پس جست‌وجو چه فایده‌ای دارد؟ - ما جست‌و‌جو نمی‌کنیم. می‌پذیریم. و بدین ترتیب، زندگی پر شورتر و درخشان‌تر است. چون می‌فهمیم هر گام ما، در هر لحظه‌ی زندگیمان، معنایی عظیم‌تر از خود ما دارد. درک می‌کنیم که در هر کجای زمان و مکان، پاسخ این پرسش داده شده. می‌فهمیم که انگیزه‌ای برای بودن ما در این‌جا وجود دارد، و همین کافی است. 'با ایمان در شب تاریک غرق می‌شویم و همان کاری را می‌کنیم که کیمیاگران قدیم آن را "افسانه‌ی شخصی" می‌نامیدند و خود را سراسر تسلیم هر لحظه می‌کنیم، و می‌دانیم همیشه دستی وجود دارد که ما را راهنمایی کند؛ با ماست که آن را بپذیریم یا نه. بریدا #پائولو_کوئلیو @e_choes

وقتی چیزی مرا رنج می‌داد، در مورد آن با هیچکس حرفی نمی‌زدم. خودم درموردش فکر می‌کردم، به نتیجه می‌رسیدم و به تنهایی عمل می‌کردم. نه اینکه واقعاً احساس تنهایی بکنم، نه، بلکه فکر می‌کردم که انسانها، در آخر، باید خودشان، خودشان را نجات دهند. #جنگل_نروژی #هاروکی_موراکامی @e_choes

خیال‌بافی مانند مخدر است، یک تسکین دهنده موقتی، بعد از مدتی متوجه می‌شوی بدون رویاهایت چقدر زندگی‌ات درد می‌کند، چقدر دنیای واقعی بدون داشته‌های درون ذهنت ترسناک است. و در آخر یک انسان سرگردان بین رویا و واقعیت به جای می‌گذارد. @e_choes

کلمات همیشه این قدرت را ندارند که آدم‌های خیلی خوشحال یا خیلی غمناک را ارضا کنند، زیرا آخرین بیانِ خوشحالیِ زياد و غمِ زياد "سكوت" است. #آنتوان_چخوف @e_choes